Een jaar in Honduras

Gisteren was het precies een jaar geleden dat ik naar Honduras ben vertrokken. En heb ik amper stil kunnen staan bij wat er allemaal is gebeurd in een jaar, zoals:

• een lastige start op kantoor zonder medewerking van mijn collega,
• een noodtoestand in het land door overstromingen veroorzaakt door een Tropische Depressie,
• een nieuwe directeur omdat de vorige werd bedreigd en het land moest ontvluchten,
• een hond gekregen die nu bijna even groot is als ik wanneer hij tegen me opspringt.... oke, ik ben niet heel groot, maar toch ;-),
• geen collega meer op de afdeling door een budgettekort (mede door de financiële crisis),
• gevallen voor en zwanger geworden van een “tipico latino” ;-),
• een aantal aardbevingen, waarvan de laatste deze week nog plaatsvond,
• en dan nu een staatsgreep.

Met nog 7 weken te gaan voor m’n zwangerschapsverlof naar Nederland, vraag ik me af wat ik nog allemaal kan verwachten. Gisteren stormde het weer zo hard, dat het halve kantoor onder water stond en collega’s me bij de arm pakten, bezorgd dat ik uit zou glijden. Eenmaal thuis kon ik ook flink dweilen.

Helaas was de stemming er gisteren niet echt naar om flink te feesten. Uit veiligheidsredenen is gisteren besloten dat het beter is wanneer ik vandaag thuis blijf. NGO’s kunnen nu doelwit worden, aangezien zij over ’t algemeen worden aangezien als anti-regering, iets wat overigens niet terecht is. Deze dreiging kan te maken hebben met een decreet dat gisteren door de nieuwe regering is ingevoerd, waarin een aantal individuele rechten wordt beperkt.

En dus zit ik thuis bij Bo, in afwachting of er iets gaat gebeuren. Morgen is er een vredesdemonstratie hier in Santa Rosa, dus laten we hopen dat die ook vreedzaam verloopt. Het is nog steeds niet helemaal duidelijk of Zelaya dit weekend terugkeert naar Honduras, of toch zijn terugkeer uitstelt door druk van andere landen. Wederom zal dit geen rustig weekend worden...

Drukte op kantoor

Laat ik eerst even voorop stellen dat mijn blog een persoonlijke blog is, waarin ik m’n ei kwijt wil over m’n werk en leven hier in Honduras. Ik waardeer het niet wanneer het wordt gebruikt als forum over de politieke crisis in Honduras en al helemaal niet wanneer de andere persoon anoniem blijft. En dus heb ik een aantal reacties verwijderd. Ik zou het erg vervelend vinden als ik straks m’n blog weer moet blokkeren.

Het is ongelooflijk hoe graag mensen uit je willen trekken of je pro-Zelaya of pro-Micheletti bent. Alsof er per definitie geen andere oplossing is! Binnen ASONOG proberen we zo objectief mogelijk te blijven – we kiezen niet voor de een of de ander, maar beoordelen de situatie an sich: een staatsgreep zoals die hier heeft plaatsgevonden, kan niet worden goedgekeurd in een democratie.

Claudia en ik zijn elke dag bezig nieuwsberichten te zoeken, binnengekomen mails na te pluizen en zodoende een betrouwbaar beeld te schetsen van de ontwikkelingen. Er gaan ontzettend veel geruchten rond die niet kunnen worden geverifieerd, dus daar communiceren we liever niet over. Veel NGO’s in omringende landen sturen hun steun voor organisaties als ASONOG en het doet goed te horen hoeveel mensen een warm hart toedragen aan Honduras.

Intussen gaat het dagelijkse leven natuurlijk ook gewoon door, en wanneer ik buiten op straat ben, lijkt het alsof er niets aan de hand is. En da’s aan de ene kant maar goed ook, want onnodige paniek zaaien is het laatste wat we hier nodig hebben. Zelaya heeft aangekondigd pas zaterdag a.s. terug te keren, om de deadline van 72 uur van de Organisatie van Amerikaanse Staten voor de nieuwe regering om af te treden, te respecteren. Dus de spanning is enigszins verschoven.

Ik ben intussen zelf weer een stapje verder met m’n reis voor Bo: na zo’n 1,5 maand communiceren met Continental, heb ik eindelijk een reservering voor de reis (waarop staat dat Bo zo’n 20 kilo weegt en 10 weken oud is – ik kan me zo’n puppy haast niet voorstellen ;-)) en een geschatte prijs ontvangen, die de helft is van wat ze me eerst hadden gegeven. Klantvriendelijkheid was ver te zoeken bij de Customer Service in de VS! De volgende uitdaging wordt een kennel vinden om hem in te vervoeren... en dan ben ik er bijna! Met nog 7 weken te gaan zou je denken dat dat moet lukken, maar ik ben al vanaf eind april bezig met alles te organiseren!

De spanning stijgt...

De afgezette president Zelaya is van plan om donderdag naar Tegucigalpa te reizen om daar zijn werk als president van Honduras weer op te pakken. De spanningen stijgen dus, want wat gaat er gebeuren? Hoe gaat de nieuwe regering reageren?

Intussen gaan de protesten in veel plaatsen door, is de burgemeester van Colon bij protesten uit zijn ambt ontheven en past politie en leger geweld toe bij demonstraties tegen de nieuwe regering. Vandaag vond in Tegucigalpa ook een demonstratie plaats VOOR de nieuwe regering, en daar werd uiteraard geen spatje geweld tegen gebruikt. Opnieuw werd vanochtend een nationale TV-zender gesloten door het leger en kunnen veel radio- en tv-zenders nog altijd niet uitzenden (behalve de pro-Micheletti kanalen). Ontvoeringen van journalisten vinden ook nog steeds plaats. Zo is een journalist, met wie een collega vaker samenwerkt, samen met z’n dochtertje van nog geen 2 jaar ontvoerd en voor zover ik weet, nog niet terecht..

Door de gesloten grenzen dreigt er snel een benzinetekort te komen en wie weet op lange termijn ook een voedseltekort. Veel sociale organisaties uiten hun zorgen over de politieke toestand via internet en proberen vooral zoveel mogelijk op internationaal niveau bekend te maken welke misdaden er momenteel in dit land worden gepleegd.

En het blijft moeilijk een mening te geven over de hele situatie. Zelaya wordt nu door omringende landen als een soort van held gezien, terwijl hij natuurlijk ook een grote boef is – en dat weten veel mensen hier natuurlijk ook. Wat voor de meeste organisaties hier vaststaat, is dat de staatsgreep illegaal was, een misdaad tegen de democratie is en dat de nieuwe president niet mag worden erkend als nieuwe president. Maar een oplossing vinden zal moeilijk zijn: er wordt verwacht dat het niet gemakkelijk zal zijn Zelaya zijn oude positie terug te geven.

Het ministerie van Buitenlandse Zaken in Nederland heeft inmiddels niet-essentiële reizen naar Honduras afgeraden. Laten we hopen dat er morgen beter nieuws is en we een beetje uit de spanning van de afgelopen dagen kunnen komen.

(bijgaande foto’s heb ik op internet gevonden – demonstraties in Tegucigalpa)

De dag na de coup... en we worden in onwetendheid gehouden

Veel nieuws heb ik niet te melden: alle media in Honduras zijn afgesloten, alleen de regering kan berichtgeving doen. Wat we vandaag hebben gehoord, is dat de grenzen met Nicaragua, El Salvador en Guatemala 48 uur gesloten zijn, dat de regeringen die verbonden zijn in de ALBA (o.a. Venezuela, Cuba, Bolivia) hun ambassadeurs uit Honduras hebben teruggeroepen. Verder dat de Hondurese regering claimt dat er geen sprake was van een militaire staatsgreep: dat het Hooggerechtshof het leger bevel heeft gegeven om de president te arresteren voor al zijn misdaden, dat zijn “ontslagbrief” meteen door het parlement werd goedgekeurd en dat vervolgens de voorzitter van het parlement, Micheletti, werd geinaugureerd tot interim-president van Honduras. Alle landen die hebben gereageerd op de staatsgreep, hebben hem afgekeurd en erkennen de nieuwe president niet.

En de bevolking? Die wordt in het duister gelaten. En de meningen zijn verdeeld. Wat ik zo in het algemeen hoor, is dat velen de staatsgreep afkeuren, hoe slecht ze de president ook vonden. En dat niemand had verwacht dat dit zou gebeuren. Sommigen hopen op steun en hulp van buitenaf, anderen vinden dat het buitenland zich niet mag bemoeien met deze interne politieke crisis. De buitenlandse kranten geven aan dat het relatief rustig is in het land, maar we horen hier ook berichten over ontvoeringen en geweld van de politie tegen demonstraties.

Het is dus afwachten wat er gaat gebeuren. Binnen onze organisatie wordt iedereen aangeraden de komende dagen niet buiten Santa Rosa te gaan.

Staatsgreep in Honduras - nieuwe president

Velen hebben vast inmiddels gelezen of gehoord over de staatsgreep in Honduras vanochtend, waarbij de president uit z’n bed werd gehaald en naar Costa Rica werd vervoerd. Zelf kwam ik er pas rond 12 uur achter, aangezien we vanaf ongeveer 7 uur vanochtend geen electriciteit hadden (zoals op vele plaatsen in het land). Dus toen we eenmaal stroom hadden, werd me pas duidelijk wat er aan de hand was. Aangezien vrijdag een aantal keer werd gespeculeerd over een staatsgreep zaterdag en er toen niks gebeurde, dacht ik dat het allemaal wel mee zou vallen.

Inmiddels heeft Honduras een nieuwe, interim-president, Micheletti. Hij zal tot eind januari 2010 president van Honduras zijn – bij de verkiezingen in november zal een nieuwe president worden gekozen. Volgens de wet is hij de legale opvolger van de president, wanneer deze zijn ontslag indient. Je hoort nu verschillende verhalen over de hele politieke toestand in Honduras en het is helemaal opmerkelijk om nieuwsberichten vanuit Venezuela, Cuba, ed. Te horen – landen wiens presidenten 100% achter Mel Zelaya staan. Chavez heeft eerder dit weekend geroepen Honduras binnen te vallen “om de Hondurese bevolking te steunen” wanneer een staatsgreep zal worden gepleegd, en op TV zelfs de nieuwe president belachelijk gemaakt op een manier die me deed denken aan hoe Balkenende een paar jaar geleden “Harry Potter” werd genoemd.

Het is lastig een standpunt te krijgen of te nemen over de hele situatie. De meningen van mensen verschillen ook behoorlijk. In feite schiet de Hondurese bevolking er niet veel mee op: Zelaya was geen goede president en was in veel opzichten verkeerd bezig en de nieuwe president is zo ongeveer de meest corrupte persoon van Honduras. En de kandidaten voor de verkiezingen in november zijn evenmin ideaal.

In Santa Rosa hebben we er vandaag amper iets van gemerkt: alsof het een alledaagse zondag was. Maar inmiddels heb ik wel begrepen dat er op de weg veel militaire controles zijn geweest, maar dat ze niet zozeer angst aanjagen.

Er is een “curfew” ingelast van vanavond 9 uur tot morgenochtend 6 uur in het hele land. En morgenavond vanaf 6 uur. Morgenochtend hebben we een meeting op werk over de hele situatie, kijken wat ons te wachten staat. Zolang omringende landen zich er maar niet teveel mee gaan bemoeien, zeker wanneer iemand als Chavez zulke gevaarlijke uitspraken doet.

... en net op tijd weg uit Tegucigalpa

Zo, we hadden onze reis ook niet later hoeven plannen, of we waren terechtgekomen in een stad vol militairen en demonstraties. Ik zat te bedenken hoe ik de huidige situatie in Honduras zo duidelijk mogelijk kon beschrijven en kwam dit artikel op CNN tegen (op zoek naar informatie over de dood van Michael Jackson ;-))... en ik heb het idee dat het goed in een notedop beschrijft wat zich nu hier afspeelt... en het houdt echt nooit op in Honduras... :-(:

(CNN) -- A political crisis in Honduras escalated Thursday as a defiant President Jose Manuel Zelaya Rosales, followed by hundreds of supporters, led a loud but peaceful protest to a military base in order to personally take possession of thousands of ballots to be used in a contested referendum Sunday.

Zelaya, a leftist elected in 2005, suddenly found himself pitted against the other branches of government and military leaders over the issue of the referendum.

The referendum at the center of the storm asks voters to place a measure on November's ballot that would allow the formation of a constitutional assembly that could modify the nation's charter to allow the president to run for another term.

Zelaya, whose four-year term ends in January 2010, cannot run for re-election.

The Hondurans Supreme Court had ruled the referendum illegal, and Congress and the top military brass agreed, but Zelaya remained steadfast.

"Sunday's referendum will not be stopped," Zelaya said at the entrance of the military base where boxes of ballots were removed from storage and put into trucks to be taken to the presidential palace. Moving the ballots prevented them from being voided or destroyed to comply with the court's ruling of the illegality of the vote.

Zelaya and his supporters braved an overcast and rainy day and sang the national anthem as the cardboard boxes filled with ballots were moved out of storage.

"We have the right to vote and the right to organize," Zelaya said. "The military should rectify their position in favor of the people and ignore the extortion of the elite."

The protest was the latest in a day of developments that have created a political crisis in a country where some 70 percent of the population lives in poverty.

Earlier Thursday, the Supreme Court ordered that the military's top commander be returned to his job immediately, a little more than 12 hours after Zelaya fired the general for saying the armed forces would not support the referendum.

Gen. Romeo Vasquez Velasquez had said the military was caught in a difficult position because the Supreme Court had ruled earlier that the referendum is illegal, but Zelaya was going ahead with the vote and instructed the armed forces to provide security.

The heads of the army, navy and air force had resigned to show their support for Vasquez.

Zelaya referred to the court as the "Supreme Court of Injustice" after their ruling.

The court ruled 5-0 that Zelaya violated the general's constitutional rights by firing him without cause, said magistrate Rosalina Cruz.

Also on Thursday, the National Congress convened an emergency session at which many members lauded Vasquez and the military, calling them "heroes."

The general's firing was arbitrary, many members said.

The president of the Congress, Roberto Micheletti, said the assembly unconditionally supports the armed forces for respecting the constitution, news reports said.

In another blow for Zelaya, the Supreme Electoral Tribunal said Thursday the referendum is illegal.

The military chief had said after he was fired that he respected the president's decision to dismiss him but could not violate a Supreme Court order last week that prohibited the military from supporting the referendum.

"We are soldiers and we have to comply with our responsibilities," Vasquez said early Thursday.

"We are not afraid of any judge," he said. "We are only afraid of the judge of history."

Zelaya said he would ask the Organization of American States to investigate the "crisis," which he said was being perpetrated by people who want to hurt democracy in Honduras.

Congress passed a law Tuesday night that would prohibit a referendum 180 days before or after the planned November general election. Under that law, Sunday's referendum could not be held.

Politicians huddled Thursday as tension gripped the nation. Rumors of a coup had been circulating for days, heightened Wednesday when the armed forces were placed on high alert and held training exercises to prepare for civil disturbances and urban warfare, news reports said.

There were no signs of any military intervention Thursday, though.

David Matamoros, a member of the nation's Supreme Electoral Tribunal, said on CNN affiliate Televicentro that the election panel supports the military's action.

The military ruled Honduras for 25 years, until a democratically elected civilian government came to power in 1982.

Zelaya narrowly won the presidency on November 27, 2005, garnering 49.8 percent of the vote to 46.1 percent for Porfirio "Pepe" Lobo.

16 uur rijden voor een uur bij immigratie

Afgelopen maandag moest ik naar de hoofdstad, Tegucigalpa, omdat ik eindelijk mijn visum zou kunnen krijgen. Na een hoop geregel afgelopen donderdag en vrijdag, konden we maandag om 12 uur met de auto vertrekken vanuit Sant a Rosa. Bo kon gelukkig een nachtje ergens logeren en dus vertrokken we maandag met z’n vijven richting Teguz. Een rit van zo’n 6 uur via Santa Barbara bracht ons langs ontzettende mooie gebieden van Honduras. Ik werd al meteen weer hebberig bij het zien van de artesaniakraampjes langs de weg. Zes uur lang hebben m’n collega’s me de oren van de kop gekletst en gezongen ;-), en ’s avonds hebben we bij aankomst heerlijk met z’n allen ergens gegeten.

Dinsdag stond ik om 9 uur bij het Ministerie van Migratie voor mijn afspraak met de advocaat en om 10 uur weer buiten: alles geregeld en ik hoef zelf gelukkig niet meer terug om m’n visum op te halen. Dat mag een collega ook doen – zolang het binnen een maand gebeurt. Rond 1 uur konden we eindelijk weer richting Santa Rosa vertrekken, nadat iedereen terug was van z’n vergaderingen en werkzaamheden. De terugweg was minder geslaagd: in totaal meer dan 8 uur gereden, files gehad wegens wegwerkzaamheden, een omleiding door de bergen gehad, en drie enorme stormbuien. Elke keer nadat we door een storm waren gereden, zei Don Carlos “Gracias a Dios”... en ik kon hem geen ongelijk geven, wat een vreselijke stormen! Bovendien hadden we ook nog het dilemma wat te doen: vanwege veiligheidsregels mogen we niet na 6 uur ’s avonds rijden, maar we hadden ook geen budget meer om een extra nacht ergens te overnachten. En dus hadden we geen andere keus dan door te rijden naar Santa Rosa – op eigen risico.

Eenmaal in Santa Rosa nog snel Bo opgehaald (bijna 3 uur later dan afgesproken, dus ik voelde me helemaal schuldig dat ik zo laat nog aanklopte) en uitgeput naar huis gegaan. In totaal binnen 2 dagen zeker 16 uur gereden voor een uurtje werk voor m’n visum.... ay ay ay.... gelukkig hoef ik dat maar 1 keer te doen!

Verder is ook deze week in Honduras het eerste dodelijke slachtoffer gevallen van de Mexicaanse griep: in het ziekenhuis van Santa Rosa is een 23-jarige vrouw die 6 maanden zwanger was, gestorven aan de griep. Da’s toch wel even 2 keer slikken voor mij, ook 6 maanden zwanger en ik woon om de hoek van het ziekenhuis :-(...

Afgelopen vrijdag had Claudia me uitgenodigd om naar een speciale gelegenheid van haar kerk te gaan en aangezien ze me al eens eerder had uitgenodigd, dacht ik “waarom niet”. Het was erg interessant om te zien hoezeer men opgaat in het geloof, met volle borst meezingt met de liedjes en er zelfs een karaokemachine is zodat iedereen kan meenzingen! Het was wel een mis van 3 uur, dus ik was wederom helemaal kapot toen ik thuiskwam. Het is apart om te beseffen hoe centraal de rol van het geloof is in het leven voor veel mensen hier.

Binnen ASONOG hebben we ook elke maandag (en vrijdag) het “devocional”: na gezang en het ochtengebed, neemt 1 programma de taak op zich om ofwel een stuk uit de bijbel voor te lezen en daarover een discussie te beginnen, ofwel dit op een andere manier in te vullen. Dit duurt meestal zo’n half uur en tot slot vertelt elke programma wat zij deze week gaan doen. Het laatste onderdeel is om elkaar meer te betrekken in elkaars activiteiten en meer samenwerking te creëren. Het is een verplichte activiteit voor al het personeel, dus ik zit er elke maandag ook bij, al heb ik tijdens het eerste gedeelte niets in te brengen. Het zou naar mijn idee interessanter zijn als deze activiteit meer gelinkt kon worden aan ons eigen werk, maar ja. Elke week komt het merendeel van de medewerkers en het is een van de weinige momenten dat je iedereen kan begroeten op kantoor en het geeft een gevoel van eenheid in de organisatie.

... en tot slot nog even leuk nieuws: Bo heeft de rabiestest doorstaan, dus dat obstakel hebben we overwonnen! Nu wordt het zoeken naar de juiste kennel en nog steeds de juiste informatie ontvangen van de vliegmaatschappij.... ik hoop dat het lastigste achter de rug is, maar 100% zekerheid dat Bo meekan, heb ik nog steeds niet!