16 uur rijden voor een uur bij immigratie

Afgelopen maandag moest ik naar de hoofdstad, Tegucigalpa, omdat ik eindelijk mijn visum zou kunnen krijgen. Na een hoop geregel afgelopen donderdag en vrijdag, konden we maandag om 12 uur met de auto vertrekken vanuit Sant a Rosa. Bo kon gelukkig een nachtje ergens logeren en dus vertrokken we maandag met z’n vijven richting Teguz. Een rit van zo’n 6 uur via Santa Barbara bracht ons langs ontzettende mooie gebieden van Honduras. Ik werd al meteen weer hebberig bij het zien van de artesaniakraampjes langs de weg. Zes uur lang hebben m’n collega’s me de oren van de kop gekletst en gezongen ;-), en ’s avonds hebben we bij aankomst heerlijk met z’n allen ergens gegeten.

Dinsdag stond ik om 9 uur bij het Ministerie van Migratie voor mijn afspraak met de advocaat en om 10 uur weer buiten: alles geregeld en ik hoef zelf gelukkig niet meer terug om m’n visum op te halen. Dat mag een collega ook doen – zolang het binnen een maand gebeurt. Rond 1 uur konden we eindelijk weer richting Santa Rosa vertrekken, nadat iedereen terug was van z’n vergaderingen en werkzaamheden. De terugweg was minder geslaagd: in totaal meer dan 8 uur gereden, files gehad wegens wegwerkzaamheden, een omleiding door de bergen gehad, en drie enorme stormbuien. Elke keer nadat we door een storm waren gereden, zei Don Carlos “Gracias a Dios”... en ik kon hem geen ongelijk geven, wat een vreselijke stormen! Bovendien hadden we ook nog het dilemma wat te doen: vanwege veiligheidsregels mogen we niet na 6 uur ’s avonds rijden, maar we hadden ook geen budget meer om een extra nacht ergens te overnachten. En dus hadden we geen andere keus dan door te rijden naar Santa Rosa – op eigen risico.

Eenmaal in Santa Rosa nog snel Bo opgehaald (bijna 3 uur later dan afgesproken, dus ik voelde me helemaal schuldig dat ik zo laat nog aanklopte) en uitgeput naar huis gegaan. In totaal binnen 2 dagen zeker 16 uur gereden voor een uurtje werk voor m’n visum.... ay ay ay.... gelukkig hoef ik dat maar 1 keer te doen!

Verder is ook deze week in Honduras het eerste dodelijke slachtoffer gevallen van de Mexicaanse griep: in het ziekenhuis van Santa Rosa is een 23-jarige vrouw die 6 maanden zwanger was, gestorven aan de griep. Da’s toch wel even 2 keer slikken voor mij, ook 6 maanden zwanger en ik woon om de hoek van het ziekenhuis :-(...

Afgelopen vrijdag had Claudia me uitgenodigd om naar een speciale gelegenheid van haar kerk te gaan en aangezien ze me al eens eerder had uitgenodigd, dacht ik “waarom niet”. Het was erg interessant om te zien hoezeer men opgaat in het geloof, met volle borst meezingt met de liedjes en er zelfs een karaokemachine is zodat iedereen kan meenzingen! Het was wel een mis van 3 uur, dus ik was wederom helemaal kapot toen ik thuiskwam. Het is apart om te beseffen hoe centraal de rol van het geloof is in het leven voor veel mensen hier.

Binnen ASONOG hebben we ook elke maandag (en vrijdag) het “devocional”: na gezang en het ochtengebed, neemt 1 programma de taak op zich om ofwel een stuk uit de bijbel voor te lezen en daarover een discussie te beginnen, ofwel dit op een andere manier in te vullen. Dit duurt meestal zo’n half uur en tot slot vertelt elke programma wat zij deze week gaan doen. Het laatste onderdeel is om elkaar meer te betrekken in elkaars activiteiten en meer samenwerking te creëren. Het is een verplichte activiteit voor al het personeel, dus ik zit er elke maandag ook bij, al heb ik tijdens het eerste gedeelte niets in te brengen. Het zou naar mijn idee interessanter zijn als deze activiteit meer gelinkt kon worden aan ons eigen werk, maar ja. Elke week komt het merendeel van de medewerkers en het is een van de weinige momenten dat je iedereen kan begroeten op kantoor en het geeft een gevoel van eenheid in de organisatie.

... en tot slot nog even leuk nieuws: Bo heeft de rabiestest doorstaan, dus dat obstakel hebben we overwonnen! Nu wordt het zoeken naar de juiste kennel en nog steeds de juiste informatie ontvangen van de vliegmaatschappij.... ik hoop dat het lastigste achter de rug is, maar 100% zekerheid dat Bo meekan, heb ik nog steeds niet!

Een oorzaak gevonden voor de aardbevingen?

Gisteren kreeg ik een mailtje doorgestuurd van een collega, waarin een verklaring wordt gegeven voor de aardbevingen. Want ook afgelopen maandag was er weer een van 5.5 op de schaal van Richter, alleen hebben we er hier in Santa Rosa gelukkig niks van gemerkt. Maar het blijft natuurlijk merkwaardig dat een land waar nooit aardbevingen voorkomen, ineens wordt getroffen door zoveel aardbevingen.

De oorzaak? Er wordt nu gespeculeerd dat er atoomproeven worden gehouden in de neutrale wateren van de Caribische Zee, redelijk dicht bij de eilanden Roatán en Utila, waar het epicentrum van de eerste beving lag. Er wordt beweerd dat er in totaal 5 proeven zijn gedaan (op dezelfde tectonische plaat als die van Honduras), waarvan de eerste in de nacht van 28 mei, toen wij de eerste aardbeving hadden.

Welke “bewijzen” worden hiervoor aangevoerd?

o Er kan nog geen verklaring worden gegeven voor de dode vissen die sinds de aardbevingen zijn aangetroffen bij de kust van Puerto Cortés

o De ergste aardbevingen hebben ’s nachts plaatsgevonden (ik snapte zelf ook niet waarom iedereen ’s nachts de hele tijd zo bang was voor een nieuwe beving, terwijl in mijn logica er net zo goed een overdag kon plaatsvinden)

o Binnen 2 weken zijn er 2 geologische storingen geweest in de Caribische Zee – dat is nog nooit eerder ergens voorgekomen

o Ze blijven waarschuwen voor meer aardbevingen, terwijl aardbevingen normaal gesproken niet kunnen worden voorspeld

o De eerste aardbeving vond plaats een paar dagen na de kernproeven van Noord Korea, die een aardbeving van 4.52 op de schaal van Richter veroorzaakte

Geen idee hoe betrouwbaar de informatie is en of we ooit te weten komen hoe Honduras in korte tijd zoveel aardbevingen kan hebben gehad. Maar het is natuurlijk een interessante theorie en mocht er iets van waar zijn, dan is dat natuurlijk vreselijk voor de Hondurese bevolking, die hierin machteloos is.

Het houdt niet op!

Sinds de aardbeving van 28 mei zijn er een paar honderd nabevingen geweest, waar wij hier in Santa Rosa gelukkig weinig van hebben gemerkt. Tot afgelopen zondagavond en ik al lekker in m’n bed lag. Alweer een beving van 5.7 op de schaal van Richter! Het epicenter lag zo’n 30 kilometer boven de kust van La Ceiba. Hij duurde maar 7 seconden, dus voor ik bij de deur was, was het al voorbij. Maar het was genoeg om Bo en mij wakker te houden voor een tijdje en geen goede nachtrust te bezorgen. Wederom wordt het hele land gewaarschuwd in de alarmfase te blijven en de nodige voorzorgsmaatregelen te nemen. De angst voor bevingen is weer opgerukt – in de kranten kon je verhalen lezen over mensen die na de beving buiten zijn gaan slapen.
Tegelijkertijd is op 1 juni het orkanenseizoen begonnen en hebben we een overzicht ontvangen van de te verwachten tropische stormen. Dus het houdt niet op in dit land.

Inmiddels zijn er ook 89 gevallen van Mexicaanse griep vastgesteld – het duurde even voor dit bekend was, aangezien het onderzoek in de VS moet worden gedaan. De meeste gevallen in San Pedro Sula, dus fingers crossed dat we het niet in Santa Rosa krijgen. Maar hoe groot is die kans? Hier is het enige grote ziekenhuis in Occidente, dus als er in deze regio iemand besmet is, zal hij of zij hoogstwaarschijnlijk naar Santa Rosa komen.

Verder ben ik nog steeds bezig met alles organiseren voor Bo, om hem straks mee te kunnen nemen naar Nederland. Ik wacht nog steeds op de resultaten van het bloedonderzoek vanuit de VS (ja, Honduras moet nog een grote klant zijn bij laboratoria in de VS!). Wanneer de uitslag positief is, kan ik Bo meenemen, zoniet, dan zal ik een andere oplossing hier voor hem moeten zoeken. Dan moeten we nl. voor een nieuwe rabiesvaccinatie zorgen en opnieuw de bloedtest doen en die moet weer 3 maanden voor vertrek zijn gedaan. Met nog 10 weken te gaan gaat dat natuurlijk niet lukken. Ik heb intussen met verschillende instanties in Honduras, Nederland en de VS gepraat om de reis te organiseren en je wil niet weten hoeveel verschillende verhalen ik heb gehoord. Het wordt je op deze manier niet echt aangemoedigd om huisdieren mee te nemen..

Angst voor een nieuwe aardbeving

Nog steeds geldt in Honduras een alarmfase voor eventuele naschokken en dat maakt iedereen erg bang. Vooral omdat nogmaals een aardbeving in Honduras normaalgesproken niet voorkomt. En dus zag ik gisteravond, toen ik met Bo op straat liep, nog opvallen veel mensen buiten lopen. Xiomara, de huisbazin, had zelfs besloten om met haar kinderen beneden te slapen: zij zei dat veel mensen bang waren voor een nieuwe aardbeving vannacht en het leek haar veiliger met de deur open beneden in het gebouw te slapen.

Zo ver wilde ik niet gaan, want het is natuurlijk ook een beetje angst bij jezelf zaaien: een nieuwe beving kan net zo goed overdag plaatsvinden en niks is zeker. Wel heb ik natuurlijk ook mijn maatregelen genomen: deur niet op slot, kamerdeur open en een licht aangelaten mocht ik in geval van nood naar buiten moeten rennen. En het eerste uur klaarwakker in bed gelegen, luisterend naar de regen en bliksem en naar Bo: een hond voelt eerder aan wanneer iets gaat gebeuren, toch? Maar Bo was lekker kalm en na een tijdje kon ik gelukkig ook slapen. Er is niks gebeurd en laten we hopen dat het ook bij één aardbeving blijft.

Gisteren werd er ook van gesproken dat het een zgn. horizontale aardbeving was en dat we daardoor het geluk hebben gehad minder schade te hebben. En daar kan ik me wel iets bij voorstellen: mijn gebouw schudde van links naar rechts, niet op en neer. Dus voor iedereen hier geldt “Gracias a Dios” dat het geen verticale aardbeving was.

Verder zijn ze nu volop bezig de schade aan wegen, gebouwen, huizen, kerken, bruggen, e.d. op te meten. De kranten staan wel al vol van berichten over de schade, maar er is nog geen totaal overzicht. Dat heeft er natuurlijk ook mee te maken dat wederom de berggebieden lastiger bereikbaar zijn en het dus even duurt voor ook daar de schade is opgenomen. Enkele berichten spreken elkaar nog tegen, dus ik denk dat we begin volgende week een beter beeld hebben van alles. Intussen zal ik de komende nachten nog met deur open slapen just in case, tot de alarmfase is opgeheven en iedereen weer iets rustiger kan ademhalen.

Aardbeving Honduras

Ongelooflijk... gistermiddag las ik het berichtje van Tom en Adine, die in Lahore, Pakistan werken, ook via ICCO en Togetthere, over de aanslag op een politiebureau zo’n kilometer bij hen vandaan en ik dacht nog “he, hier is het eigenlijk nu vrij rustig...”..... tot vannacht rond half 3.

De eerste seconden dacht ik nog dat ik aan het dromen was, maar opeens besefte ik dat het een aardbeving was, dus ik rende naar de woonkamer, waar Bo hard stond te blaffen naar buiten en redelijk aan het trillen was. Het hele gebouw stond enorm te trillen en te schudden en ik dacht “dat gaat zo instorten”.... dus met bonkend hart pakte ik een trui en zocht Bo’s riem om naar buiten te gaan. Toen was het even stil en even later voelde ik een 2^e beving, minder heftig, maar genoeg om het gebouw flink te laten schudden. Na die beving ben ik naar buiten gegaan, waar de huisbazin en de onderbuurvrouw inmiddels ook stonden. Alleen de huisbaas bleef boven om het nieuws af te wachten. En ineens besef je hoe gevaarlijk het kan zijn om hier in zo’n hoog gebouw te wonen.

We zijn een uur lang buiten gebleven in afwachting op naschokken, maar gelukkig is er niets meer gebeurd. Daarna heb ik geprobeerd te slapen, maar ben op dit moment vrij moe, zoals vele collega’s die hetzelfde hadden. De huisbaas bleek vrij snel tijdens de beving te roepen dat ze naar buiten moesten gaan en dat ze mij ook naar buiten moesten halen (hij zag dat de onderbuurvrouw al buiten was). Buiten zagen we weinig mensen, maar goed, zoveel huizen staan er in onze buurt ook weer niet. Later hoorde ik van collega’s dat inderdaad ook velen van hen naar buiten zijn gegaan om gevaar te ontwijken en dat niemand ooit zo’n zware aardbeving hier heeft gevoeld. Iedereen probeerde familie te bellen, maar de mobiele lijnen werkten niet.  Wonder boven wonder viel de electriciteit niet uit. Uiteindelijk hoorden we dat de beving zowel in San Pedro Sula als bij de grens bij El Salvador werd gevoeld, dus iedereen ging ervan uit dat het epicenter in El Salvador zou liggen.

 

Pas vanochtend kreeg ik te horen dat het een beving van 7.1 op de schaal van Richter was en dat het epicenter 64 kilometer boven Roatan (een van de Baia eilanden in het noorden van Honduras) en ik schat Roatan op z’n minst zo’n 400 kilometer van Santa Rosa de Copán. Honduras heeft nooit last van aardbevingen, dus dit is hoogst uitzonderlijk. Wel heeft het lichte bevingen wanneer er een aardbeving in de omliggende landen is, maar het epicenter ligt normaal gesproken nooit in Honduras. Behalve nu dus. Ze hebben eerst nog een Tsunami waarschuwing willen geven, maar die is inmiddels ingetrokken.

De kranten staan er vol van en ze kunnen nog niet echt zeggen wat de werkelijke schade is. Tot nu toe zijn er 5 doden gevallen waaronder 3 kinderen. Schade aan huizen, gebouwen en wegen is zeker te verwachten en ik hoop dat het inderdaad meevalt zoals ze nu melden. Hier in Santa Rosa heb ik nog niet van werkelijke schade gehoord, dus we hebben geluk gehad.

Mocht ik nog meer nieuws horen, dan zal ik dat zeker melden! 

Veranderingen binnen de organisatie

Afgelopen maandag hadden we, na het gebruikelijke ochtendgebed, voor de eerste keer een meeting met al het personeel. De directeur wilde iedereen persoonlijk op de hoogte stellen van de veranderingen van de afgelopen periode en toekomstige veranderingen. En er zijn wat veranderingen geweest sinds november...

Niet alleen hebben we het vertrek van de vorige directeur moeten verwerken, daarnaast hebben strategische veranderingen plaatsgevonden en heeft ook ASONOG de gevolgen van de economische crisis moeten ondervinden. Sinds januari is een aantal mensen ontslagen wegens onvoldoende fondsen, hebben interne verschuivingen plaatsgevonden om personeel te kunnen behouden, en is een aantal mensen vrijwillig vertrokken. Daarnaast heeft ASONOG haar strategisch plan moeten aanpassen aan de “eisen” van haar Junta Directiva (die bestaat uit leden van de verschillende lidorganisaties), wat o.a. inhoudt dat 3 programma’s nu componenten zijn geworden van 1 overkoepelend programma: Capaciteitsversterking van de Menselijke Ontwikkeling. Tenslotte heeft in maart iemand van buitenaf ingebroken op ons netwerk en informatie over de mijnbouw gestolen, wat tot gevolg heeft dat de informatieveiligheid nu hoog op de agenda staat.

De programmatische verandering kan erg gunstig zijn voor de interne communicatie: alle coordinadoren werken nu in hetzelfde kantoor en het personeel van de 3 samengevoegde programma’s, werkt nu ook in 1 kantoor, wat de onderlinge samenwerking kan bevorderen.

In totaal heeft ASONOG nu 4 programma’s die niet alleen nauw moeten gaan samenwerken met elkaar, maar ook met de lidorganisaties van het netwerk.

Met nog 3 maanden te gaan vóór mijn zwangerschapsverlof, heb ik nog een hoop te doen en ben ik het afwachten een beetje moe aan het worden. Elke week zegt m’n supervisor m’n afspraak met hem af en daardoor kan ik nooit met hem de communicatieplannen bespreken. Dat terwijl hij nu zelf verantwoordelijk is geworden voor de communicatieafdeling. Het lastige is dat ze nu wel eindelijk doorhebben dat ik een meer adviserende rol zou moeten hebben, maar ik steeds meer uitvoerend werk doe door gebrek aan interne capaciteiten. Wat ik natuurlijk wel kan begrijpen, want voor ASONOG is het óf ik doe het werk, óf niemand doet het. En net nu we eindelijk een goedlopende website hebben en veel positieve reacties krijgen over de Mensajera, zou het jammer zijn te zeggen “Jammer, daarvoor ben ik niet hier, dat ga ik niet doen”. Het is de bedoeling dat ik vóór m’n vertrek het communicatieteam train op het gebied van communicatie en hen op z’n minst leer te werken met de programma’s voor de website en de Mensajera.

Da’s lastig met een team dat tot over z’n oren in z’n eigen werk zit en waardoor elke vergadering dus wordt uitgesteld. Maar goed, de hoop is nog niet opgegeven. Daarnaast ben ik volop bezig de communicatiestrategie daadwerkelijk te formuleren tot in de details en moeten we snel groen licht krijgen om maatregelen te nemen voor de informatieveiligheid. Het plan is nog steeds over te gaan naar Linux, Open Office e.a. gratis software. Niet alleen vanwege de veiligheid, maar ook omdat we geen legale software in huis hebben (zoals zovele NGO’s) en dus hoge boetes kunnen riskeren als we die blijven gebruiken. 

Zo’n implementatie zal ongeveer 6 maanden duren en dus wil ik natuurlijk zo snel mogelijk beginnen om er daadwerkelijk voor te kunnen zorgen dat we ook gaan omschakelen. Anders is de kans groot dat het op de stapel “belangrijke projecten” komt te liggen tot er weer een incident gebeurt en we weer wakker worden.

Drie grote projecten dus voor mij tot eind augustus. Nee, ik verveel me niet op kantoor ;-).  

Veranderingen

Waar te beginnen als je zoveel te vertellen hebt en geen tijd neemt om rustig te zitten en je blog te updaten?

Velen zullen het al weten en wie het nog niet wist, bij deze: ik kom in augustus weer naar Nederland omdat ik zwanger ben en de bevalling graag in Nederland wil hebben. Een hele verandering in al m’n plannen, maar ik ben er heel erg blij mee en geniet erg van m’n steeds dikker wordende buik. Terwijl ik nu al het idee heb dat ik een gigantische buik heb, krijg ik op werk nog geen reacties, dus of ze zijn erg beleefd, of ze denken dat ik veel heb gegeten in Nederland, haha! Met ASONOG ga ik de komende maanden kijken hoeveel we voor augustus nog gedaan krijgen en hoe we m’n werk na m’n verlof gaan inplannen.

Bo neem ik in augustus ook mee en daar moet ik nu al veel voor regelen. Twee weken geleden had ik een ongeluk met schoonmaakspul om de goot te reinigen. Oke, in Nederland is dat spul ook sterk, maar hier dus 10 keer sterker. Ik liet de fles vallen en er viel ook iets over Bo’s poot... kwam ik 2 dagen later pas achter. En alhoewel ik hem die dag meteen onder de koude douche had gezet, heeft hij er alsnog 4^e graads brandwonden aan overgehouden. De eerste week kon ik alleen naar de dierenarts hier in Santa Rosa gaan, die me niet veel kon helpen en wel medicijnen gaf, maar geen dierenmedicijnen. Vorige week ben ik naar een dierenarts in San Pedro Sula gegaan en daar zei de dierenarts me dat de medicijnen veel te sterk waren voor een hond en dat de dierenarts in Santa Rosa geen geregistreerde dierenarts is. Zij heeft Bo helemaal verzorgd en goede medicijnen gegeven en na een week gaat het nu weer beter met hem, maar hij heeft echt veel pijn gehad, de arme hond.

Dat de dierenarts niet geregistreerd staat, zou normaal gesproken niet zo erg zijn. Achja, het is dat of niets hier. Alleen deze week moet Bo een bloedtest doen om aan te tonen dat hij voldoende antilichamen tegen rabies in zijn lichaam heeft. Dus mocht de vaccinatie die hij hier heeft gekregen niet sterk genoeg zijn, dan kan ik het hele proces opnieuw beginnen en kan Bo niet mee in augustus. Dan moet ik dus plan B gaan verzinnen, dat ik op dit moment nog niet heb.

 

Poeh, en er komt veel bij kijken als je een hond uit Honduras wil meenemen naar Nederland. Die bloedtest moet in een gecertificeerd laboratorium worden gedaan en het dichtstbijzijnde is in de VS. Dus de dierenarts in San Pedro Sula kan bloed afnemen en ik moet dat dan onder speciale voorwaarden en in een speciale envelop, naar de VS sturen om te laten onderzoeken. En dan krijg ik 3 weken later de uitslag. Maar voordat het bloed kan worden afgenomen, moet hij een chip in z’n lichaam hebben (voorwaarde van de VS; en het mag niet een tatoeage in z’n oor zijn). En ook dat kan niet in Honduras – dichtstbijzijnde stad is Guatemala Stad. Maar gelukkig kon de dierenarts me hierbij helpen: zij laat een chip vanuit Guatemala naar San Pedro Sula sturen en kan die bij Bo implanteren om vervolgens z’n bloed af te nemen. Dus dat hoop ik deze woensdag te kunnen doen, zodat ik m’n ticket in augustus kan boeken. Want de bloedtest moet 3 maanden voor vertrek naar Nederland zijn gedaan en niet later.

En zodra dit allemaal goed is, moet ik alle papieren organiseren en 10 dagen voor vertrek nog een laatste gezondheidsverklaring laten tekenen. Dus reken er maar op dat ik z’n thuiskomst ga vieren zodra we gezond en wel in Nederland zijn!

Alles wordt dus op het laatst geregeld en al ben ik daar hier wel al aan gewend, het blijft altijd meer in spanning zitten dan alles rustig op tijd organiseren. Volgende keer meer over werk!!