WENDY EN HONDURAS

En weer in Nederland...

2009-09-09T17:16:00.001+02:00

En voor ik het me realiseer, ben ik al weer 2 weken in Nederland...

De laatste 3 weken in Santa Rosa zijn erg snel voorbijgegaan met een hoop geregel: al het werk overdragen aan Claudia, een laatste workshop organiseren, het emailsysteem installeren bij nieuwe collega’s, m’n rotzooi opruimen, inpakken, de reis voor Bo regelen... en tijdens de vrije dagen Santa Rosa en omgeving onveilig maken met m’n vader ;-). De laatste week ook nog flink ziek geworden, dus ik was blij toen we eenmaal konden vertrekken en ik het iets rustiger aan kon doen.... dacht ik dan..

In San Pedro Sula aangekomen werd het opeens toch een probleem dat Bo buiten bleef slapen, want ze hadden het ook aan andere mensen beloofd. Naar Los Molinos in San Pedro ga ik dus nooit meer... en dus hebben we een andere oplossing moeten zoeken en gelukkig gevonden. Toen we de volgende dag Bo eenmaal op het vliegveld ook zagen vertrekken, dachten we dat alles nu wel goed zou gaan. In Houston moesten we 4 uur wachten en zou Bo worden uitgelaten en eten gegeven (daar ben je verplicht voor te betalen, een niet misselijk bedrag). Pap en ik lekker eten en opeens hoorden we onze namen omroepen... we dacht en dat er iets met Bo was, maar nee... het was de eerste en meteen last call om in het vliegtuig te stappen. Een seconde later en ze hadden ons niet meer binnengelaten! De deuren waren al dicht en ze moesten de verkeerstoren bellen om ons nog binnen te laten. Onze koffers en Bo waren gelukkig nog in het vliegtuig, dus met een beetje vertraging zijn we uiteindelijk vertrokken... en we snappen nog steeds niet hoe we de tijd zo erg kunnen hebben gemist!

Op Schiphol aangekomen, werden we van hot naar her gestuurd om Bo af te halen, met telkens een ander verhaal. Uiteindelijk hebben we 4 uur moeten wachten voor we hem konden afhalen... en was er tijdens de hele reis niet met hem gelopen of had hij eten gekregen. Ik raad hierbij dus Continental Airlines af J - zowel om zelf mee te vliegen als om een huisdier mee te vervoeren. Een klacht zal nog op hun deurmat vallen ;-).

En nu terug in Nederland... nadat ik de laatste week in Honduras veel was afgevallen, ben ik hier in Nederland weer snel bijgekomen... heerlijk vers brood, kaas, heerlijke salades en ander fruit dan in Honduras... jummie jummie!! Ik heb mezelf nu wel weer onder controle, want ik kon haast niet stoppen met eten, haha! Ik heb wel de tijd moeten nemen om overal van bij te komen en daarnaast ook nog te werken. Alleen pas familie gezien en verder is het even stil geweest... Vanaf deze of volgende week zal ik iets actiever worden, dan begint ook m’n zwangerschapsverlof en is het aftellen begonnen!!

... even iemand ophalen van het vliegveld...

2009-07-31T02:30:00.002+02:00

Wanneer je in Nederland buiten de Randstad woont en iemand moet ophalen van Schiphol, neem je rekening met iets meer tijd ivm eventuele files, zodat je altijd op tijd aankomt.

M´n vader kwam dinsdagavond om 9 uur aan op het vliegveld in San Pedro Sula, zo´n 2 tot 2,5 uur rijden van Santa Rosa de Copan. Samen met onze chauffeur en met Bo (die voor de laatste controles naar de dierenarts moest), zou ik hem gaan ophalen.

We mogen uit veiligheidsaspecten niet na 6 uur ´s avonds rijden, dus we hadden besloten om rond 3 uur dinsdag te vertrekken, zodat we voor 6 uur in San Pedro zouden zijn. Maandagmiddag kregen we te horen dat er zeer waarschijnlijk wegblokkades zouden zijn en dus besloten we om 6 uur ´s ochtends te vertrekken, aangezien de meeste blokkades om 8 uur beginnen en we ze zo zouden kunnen ontwijken. Om 8 uur kwamen we bij Ceibita aan, zo´n 35 kilometer voor San Pedro Sula, en konden we niet door vanwege de blokkade, die in totaal 48 uur zou duren. Omdat we koste wat kost in San Pedro wilden aankomen, besloten we via Santa Barbara onze weg te vervolgen, een omweg van zo´n 200 kilometer. Don Carlos belde een collega om te bevestigen dat op onze nieuwe weg geen blokkades zouden zijn en begon ging het tweede deel van onze reis. Om 12 uur ´s middags kwamen we aan in San Pedro Sula!!

´s Middags hebben we al onze klusjes geklaard in de stad en heb ik eindelijk een kennel gevonden! Die wordt deze week aan huis geleverd, dus het lijkt te gaan lukken met Bo. Gelukkig hebben we verder geen last ondervonden in San Pedro Sula en kon m´n geluk niet op toen ik m´n vader zag op het vliegveld.

Woensdag zijn we ´s ochtends naar de dierenarts gegaan, die alle papieren voor Bo in orde gaat maken, en rond 11 uur richting Santa Rosa vertrokken. Wederom was er, nu halverwege, een wegblokkade en moesten we omrijden. Maar deze omweg duurde gelukkig niet al te lang en gaf ons een mooie route langs enorme suikerrietvelden. Op een gegeven moment moesten we even stoppen omdat we een smalle, vrij onstabiel uitziende brug over moesten rijden. En opeens hing Bo buitenboord: hij stond al de hele reis een beetje onrustig in de laadbak en trok net iets te hard, waardoor z´n (ijzeren) riem brak. Hij schrok er zelf een beetje van. Na hem weer vast te hebben gemaakt, ontsnapte hij al snel nog een keer, deze keer de vrijheid tegemoet rennend. Nouja... hij bleef in de buurt hoor ;-). En dus besloten we hem met extra touw vast te maken en konden we onze reis voortzetten.

Om ongeveer half 4 kwamen we aan in Sant Rosa, behoorlijk uitgeput van de hitte en de reis. Maar het belangrijkste was dat we er waren en verder geen problemen hadden gehad!

Iemand ophalen van het vliegveld zou niet al te lastig moeten zijn, maar kan voor je het weet 2 dagen in beslag nemen ;-)...

Laura: een foto van m´n buik!! J

Wel of niet in Honduras?

2009-07-27T05:07:00.001+02:00

Ja..... afgelopen vrijdag was weer een spannende dag. Zou Zelaya wel of niet naar Honduras komen? En wat zal er gebeuren als het zover is? Uiteindelijk kreeg ik meer actuele informatie via het thuisfront, dan ik op kantoor via internet kon vinden. Een aantal collega´s luisterde naar de radio, en beetje bij beetje werden we op de hoogte gesteld van alles. En dan nog, terwijl er livebeelden zijn, beweert de een dat hij wel in Honduras is geweest (bueno, 3 meter over de grens ofzo), en de ander dat hij in niemandsland stond tussen Honduras en Nicaragua. Laten we het erop houden dat hij de grens van Nicaragua is overgestoken ;-).

Later in de middag zagen we een militair vliegtuig over Santa Rosa vliegen... maar eigenlijk is het verder het hele weekend rustig gebleven. Althans in Santa Rosa.

En hoe voorzichtig moet je zijn met berichtgevingen over de situatie hier, zeker als buitenlander? Een Canadese studente die een paar maanden bij ons zit voor haar scriptie, heeft vlak na de coup een artikel over de hele situatie geschreven in een Canadese krant. Op een van de universiteiten heeft een student het artikel gevonden en besproken in de klas. Via via is het artikel intussen verspreid in Santa Rosa en ik heb tot nu toe alleen maar negatieve reacties gehoord. Als buitenlander geeft zij aan geen mening te willen vormen, maar doet dat toch. En dat valt in het verkeerde keelgat bij velen. De een generaliseert het als de mening van alle buitenlanders in Santa Rosa, en de ander als de mening van mijn organisatie. En dat brengt onze organisatie natuurlijk weer in gevaar, want mensen gaan zodoende een verkeerd beeld van ons krijgen. Bovendien citeert ze uitspraken van een aantal collega´s uit een interne vergadering. Niet netjes dus... en zo zie je maar weer hoe voorzichtig je nu hier moet zijn.

Verder was er vrijdag nog andere sensatie, omdat de politie midden op de dag een gearresteerde jongen, die al was geboeid en probeerde te ontsnappen, had doodgeschoten. Maar blijkbaar vond niet iedereen het even erg, want hij was een grote boef, had al veel berovingen op z´n naam staan, dus ja... die zijn ze liever kwijt...

Deze week komt m´n vader hiernaartoe!! Alles geregeld om hem op te halen en tot dit weekend in spanning gezeten of hij nu wel of niet kan komen... maar zoals het er nu naar uit ziet, kan hij komen. En dan nog 3 weken werken en dan gaan we samen terug naar Nederland...

Alweer een spannende week.... en nog een maand te gaan!

2009-07-22T04:41:00.001+02:00

Je wordt soms echt gek van alle berichtgeving over Honduras. Complottheorieen schieten hier als paddestoelen uit de grond en de nationale kranten publiceren propaganda waar je soms alleen nog maar om kunt lachen. Zo stond afgelopen weekend in een van de kranten dat de regering van Micheletti het drugsverkeer pas echt goed aanpakt, en dat Zelaya met Chavez er maar een zooitje van maakte. Dit werd gebaseerd op het feit dat er vorig jaar 14 drugsvliegtuigjes zijn opgepakt in Honduras, en sinds Micheletti er is, nog geen een. Dat hij er nog geen maand zit, maakt daarbij blijkbaar niks uit: het verschil tussen 14 en 1 is enorm ;-).

De besprekingen van afgelopen weekend hebben ook weer niet hun vruchten afgeworpen en dat alles maakt van deze week weer een spannende week. Vandaag las ik dat Zelaya vanaf morgen gaat proberen terug te komen naar Honduras: hoe en van waaruit is nog niet bekend, hij gaat blijkbaar alles proberen.

Lekker... met nog maar een maand te gaan en een week voor m´n vader komt, is het nu lastig om ook maar iets te plannen. En weet ik niet of ik inderdaad over een maand thuis ben, of misschien toch al eerder. Al ben ik wel bezig met voorbereidingen om m´n vader op te halen, alles voor Bo in orde maken (wederom problemen, aangezien ze nu niet zeker weten of de kennel kan worden opgestuurd vanuit de VS vanwege de onstabiele situatie hier), en werkzaamheden afronden op kantoor... elke dag kan alles compleet veranderen. En ik heb dan nog altijd de optie om het land te verlaten. Al m´n vrienden en collega´s hier hebben deze keuze niet en zullen moeten doorbijten en hopen op een vreedzame oplossing.

Op kantoor hadden we vorige week een workshop over de interne regels: niet alleen leuk en gezellig om iedereen te zien, maar ook kon iedereen z´n mening geven over onze huisregels. Bovendien werd iedereen er nogmaals op gewezen alleen nog maar het email adres van ASONOG te gebruiken en werden andere belangrijke onderwerpen voor communicatie aangesneden. Succes voor mijn werk dus!

Afgelopen weeken d kon ik gelukkig ook een beetje ontspannen en zijn we heerlijk gaan zwemmen bij Aguas Termales vlakbij Gracias. Gelukkig was er ook een kouder bad, waar we lekker konden bijkomen van de afgelopen weken. Onderweg hebben we wel last gehad van de wegblokkeringen, maar alles verliep erg rustig. We hebben in ieder geval kunnen genieten van een heerlijk dagje ontspannen!

Wat een benauwdheid...

2009-07-08T22:28:00.000+02:00

Deze week kan ik me eindelijk weer iets meer op m’n werk concentreren en iets minder op de politieke crisis. Wat goed is, want het is doodvermoeiend 24 uur per dag ermee bezig te zijn. Voor zover ik nu heb begrepen, vindt morgen overleg plaats tussen Micheletti, Zelaya, en de president van Costa Rica. Ik ben benieuwd wat daar uit zal komen. Ondertussen is het nog altijd rustig in Santa Rosa.

Poeh, ik merk nu wel dat ik zwaarder begin te worden... Ik heb soms amper energie om met Bo te lopen en ben na een half uur al moe. Enerzijds door de afschuwelijke benauwdheid die in de lucht hangt, en anderzijds omdat ik steeds meer energie moet gebruiken om Bo onder controle te houden wanneer er een hond langskomt (niet elke hond gelukkig, maar er zijn er een paar die met Bo willen vechten). Dus elke keer wanneer ik met hem loop, let ik meer op andere honden dan dat ik geniet van de wandeling – m’n route moet ik dus constant aanpassen. Nu kan ik wel een man gebruiken ;-) – niet alleen voor de boodschappen (ik sjouw me te pletter), maar ook om met Bo te lopen!

Afgelopen maandag hadden we eindelijk – na 2 maanden – een meeting met het (te vormen) communicatieteam. Claudia heeft me flink geholpen iedereen een goede schop onder de kont te geven en samen hebben we een aantal deadlines gezet voor acties die al veel te lang openstaan. Maar ik ben nog steeds het meeste bezig met het uitvoeren van operationele taken en word lang niet bij alles wat voor mij van belang is, betrokken. Maar ach, een paar dingen gaan nu hopelijk alsnog goed lopen en ik kan niet verwachten dat alles als een trein gaat.

Onzekerheid blijft...

2009-07-06T04:31:00.000+02:00

Afgelopen vrijdag is het gelukkig rustig gebleven hier in Santa Rosa. Zaterdag was een vredesdemonstratie hier en ook die is gelukkig rustig verlopen. Veel buitenlanders hadden zich, net als ik, er helemaal buiten gehouden en zijn ook niet gaan kijken. Voor aanvang van de demonstratie was ik op straat en het leek wel of de halve stad zowat meedeed. Toen ik om 12 uur weer buiten was, leek het alsof er niks was gebeurd, dus ik was alweer opgelucht. Vandaag was ook alles rustig in Santa Rosa, al zag ik eind van de middag wel een aantal militairen posten bij het basketbalveld tegenover mijn huis. Maar goed, verder alles tranquilo hier.

Vanmiddag laat werd de avondklok naar 18.30 uur gezet, dus toen ik met Astrid en Bo door de stad liep, kwam een vrouw ons vertellen dat het beter was om naar huis te gaan – het was 18.15 uur en de avondklok zou snel ingaan. We hebben nu dus bijna 12 uur avondklok (tot 5 uur ’s ochtends) en deze zal morgenavond waarschijnlijk ook gelden. Je zag de meeste mensen ook naar huis lopen en toen ik om 7 uur naar buiten keek, zag ik niemand op straat. Terwijl er normaal altijd nog mensen buiten voetballen, basketballen, beetje rondhangen..

Vandaag zou Zelaya in Tegucigalpa aankomen, maar dat is uiteindelijk niet gelukt. Legerauto’s hadden de (gesloten) luchthaven geblokkeerd en zodoende kon het vliegtuig uiteindelijk niet landen (volgens Telesur TV is het uiteindelijk in Managua, Nicaragua geland).

De halve dag zat ik aan tv en internet gekluisterd om op de hoogte te blijven. Maar het is zo moeilijk om tussen al het nieuws dat je hoort, de waarheid te vinden. Niemand weet wat hij moet geloven. Zo hield de nieuwe regering een persconferentie, waarin men bleef volhouden dat alle acties legaal zijn verlopen. Er werd beweerd dat Nicaragua z’n troepen bij de grens heeft klaar staan, terwijl de president van Nicaragua dit ontkent. Ik weet ook niet meer wat ik moet geloven.

Ik weet alleen dat de onzekerheid blijft, niemand weet wat er gaat gebeuren en dat brengt natuurlijk onrust met zich mee. Het land wordt onvrijwillig in voor- en tegenstanders verdeeld en iedereen heeft andere informatie. Ongelooflijk hoe snel de situatie in een land zo kan verergeren en dat je machteloos moet afwachten.

Een jaar in Honduras

2009-07-03T18:55:00.001+02:00

Gisteren was het precies een jaar geleden dat ik naar Honduras ben vertrokken. En heb ik amper stil kunnen staan bij wat er allemaal is gebeurd in een jaar, zoals:

een lastige start op kantoor zonder medewerking van mijn collega,
een noodtoestand in het land door overstromingen veroorzaakt door een Tropische Depressie,
een nieuwe directeur omdat de vorige werd bedreigd en het land moest ontvluchten,
een hond gekregen die nu bijna even groot is als ik wanneer hij tegen me opspringt.... oke, ik ben niet heel groot, maar toch ;-),
geen collega meer op de afdeling door een budgettekort (mede door de financiële crisis),
gevallen voor en zwanger geworden van een “tipico latino” ;-),
een aantal aardbevingen, waarvan de laatste deze week nog plaatsvond,
en dan nu een staatsgreep.

Met nog 7 weken te gaan voor m’n zwangerschapsverlof naar Nederland, vraag ik me af wat ik nog allemaal kan verwachten. Gisteren stormde het weer zo hard, dat het halve kantoor onder water stond en collega’s me bij de arm pakten, bezorgd dat ik uit zou glijden. Eenmaal thuis kon ik ook flink dweilen.

Helaas was de stemming er gisteren niet echt naar om flink te feesten. Uit veiligheidsredenen is gisteren besloten dat het beter is wanneer ik vandaag thuis blijf. NGO’s kunnen nu doelwit worden, aangezien zij over ’t algemeen worden aangezien als anti-regering, iets wat overigens niet terecht is. Deze dreiging kan te maken hebben met een decreet dat gisteren door de nieuwe regering is ingevoerd, waarin een aantal individuele rechten wordt beperkt.

En dus zit ik thuis bij Bo, in afwachting of er iets gaat gebeuren. Morgen is er een vredesdemonstratie hier in Santa Rosa, dus laten we hopen dat die ook vreedzaam verloopt. Het is nog steeds niet helemaal duidelijk of Zelaya dit weekend terugkeert naar Honduras, of toch zijn terugkeer uitstelt door druk van andere landen. Wederom zal dit geen rustig weekend worden...

Drukte op kantoor

2009-07-02T17:18:00.001+02:00

Laat ik eerst even voorop stellen dat mijn blog een persoonlijke blog is, waarin ik m’n ei kwijt wil over m’n werk en leven hier in Honduras. Ik waardeer het niet wanneer het wordt gebruikt als forum over de politieke crisis in Honduras en al helemaal niet wanneer de andere persoon anoniem blijft. En dus heb ik een aantal reacties verwijderd. Ik zou het erg vervelend vinden als ik straks m’n blog weer moet blokkeren.

Het is ongelooflijk hoe graag mensen uit je willen trekken of je pro-Zelaya of pro-Micheletti bent. Alsof er per definitie geen andere oplossing is! Binnen ASONOG proberen we zo objectief mogelijk te blijven – we kiezen niet voor de een of de ander, maar beoordelen de situatie an sich: een staatsgreep zoals die hier heeft plaatsgevonden, kan niet worden goedgekeurd in een democratie.

Claudia en ik zijn elke dag bezig nieuwsberichten te zoeken, binnengekomen mails na te pluizen en zodoende een betrouwbaar beeld te schetsen van de ontwikkelingen. Er gaan ontzettend veel geruchten rond die niet kunnen worden geverifieerd, dus daar communiceren we liever niet over. Veel NGO’s in omringende landen sturen hun steun voor organisaties als ASONOG en het doet goed te horen hoeveel mensen een warm hart toedragen aan Honduras.

Intussen gaat het dagelijkse leven natuurlijk ook gewoon door, en wanneer ik buiten op straat ben, lijkt het alsof er niets aan de hand is. En da’s aan de ene kant maar goed ook, want onnodige paniek zaaien is het laatste wat we hier nodig hebben. Zelaya heeft aangekondigd pas zaterdag a.s. terug te keren, om de deadline van 72 uur van de Organisatie van Amerikaanse Staten voor de nieuwe regering om af te treden, te respecteren. Dus de spanning is enigszins verschoven.

Ik ben intussen zelf weer een stapje verder met m’n reis voor Bo: na zo’n 1,5 maand communiceren met Continental, heb ik eindelijk een reservering voor de reis (waarop staat dat Bo zo’n 20 kilo weegt en 10 weken oud is – ik kan me zo’n puppy haast niet voorstellen ;-)) en een geschatte prijs ontvangen, die de helft is van wat ze me eerst hadden gegeven. Klantvriendelijkheid was ver te zoeken bij de Customer Service in de VS! De volgende uitdaging wordt een kennel vinden om hem in te vervoeren... en dan ben ik er bijna! Met nog 7 weken te gaan zou je denken dat dat moet lukken, maar ik ben al vanaf eind april bezig met alles te organiseren!

De spanning stijgt...

2009-07-01T04:24:00.003+02:00

De afgezette president Zelaya is van plan om donderdag naar Tegucigalpa te reizen om daar zijn werk als president van Honduras weer op te pakken. De spanningen stijgen dus, want wat gaat er gebeuren? Hoe gaat de nieuwe regering reageren?

Intussen gaan de protesten in veel plaatsen door, is de burgemeester van Colon bij protesten uit zijn ambt ontheven en past politie en leger geweld toe bij demonstraties tegen de nieuwe regering. Vandaag vond in Tegucigalpa ook een demonstratie plaats VOOR de nieuwe regering, en daar werd uiteraard geen spatje geweld tegen gebruikt. Opnieuw werd vanochtend een nationale TV-zender gesloten door het leger en kunnen veel radio- en tv-zenders nog altijd niet uitzenden (behalve de pro-Micheletti kanalen). Ontvoeringen van journalisten vinden ook nog steeds plaats. Zo is een journalist, met wie een collega vaker samenwerkt, samen met z’n dochtertje van nog geen 2 jaar ontvoerd en voor zover ik weet, nog niet terecht..

Door de gesloten grenzen dreigt er snel een benzinetekort te komen en wie weet op lange termijn ook een voedseltekort. Veel sociale organisaties uiten hun zorgen over de politieke toestand via internet en proberen vooral zoveel mogelijk op internationaal niveau bekend te maken welke misdaden er momenteel in dit land worden gepleegd.

En het blijft moeilijk een mening te geven over de hele situatie. Zelaya wordt nu door omringende landen als een soort van held gezien, terwijl hij natuurlijk ook een grote boef is – en dat weten veel mensen hier natuurlijk ook. Wat voor de meeste organisaties hier vaststaat, is dat de staatsgreep illegaal was, een misdaad tegen de democratie is en dat de nieuwe president niet mag worden erkend als nieuwe president. Maar een oplossing vinden zal moeilijk zijn: er wordt verwacht dat het niet gemakkelijk zal zijn Zelaya zijn oude positie terug te geven.

Het ministerie van Buitenlandse Zaken in Nederland heeft inmiddels niet-essentiële reizen naar Honduras afgeraden. Laten we hopen dat er morgen beter nieuws is en we een beetje uit de spanning van de afgelopen dagen kunnen komen.

(bijgaande foto’s heb ik op internet gevonden – demonstraties in Tegucigalpa)

De dag na de coup... en we worden in onwetendheid gehouden

2009-06-30T06:01:00.000+02:00

Veel nieuws heb ik niet te melden: alle media in Honduras zijn afgesloten, alleen de regering kan berichtgeving doen. Wat we vandaag hebben gehoord, is dat de grenzen met Nicaragua, El Salvador en Guatemala 48 uur gesloten zijn, dat de regeringen die verbonden zijn in de ALBA (o.a. Venezuela, Cuba, Bolivia) hun ambassadeurs uit Honduras hebben teruggeroepen. Verder dat de Hondurese regering claimt dat er geen sprake was van een militaire staatsgreep: dat het Hooggerechtshof het leger bevel heeft gegeven om de president te arresteren voor al zijn misdaden, dat zijn “ontslagbrief” meteen door het parlement werd goedgekeurd en dat vervolgens de voorzitter van het parlement, Micheletti, werd geinaugureerd tot interim-president van Honduras. Alle landen die hebben gereageerd op de staatsgreep, hebben hem afgekeurd en erkennen de nieuwe president niet.

En de bevolking? Die wordt in het duister gelaten. En de meningen zijn verdeeld. Wat ik zo in het algemeen hoor, is dat velen de staatsgreep afkeuren, hoe slecht ze de president ook vonden. En dat niemand had verwacht dat dit zou gebeuren. Sommigen hopen op steun en hulp van buitenaf, anderen vinden dat het buitenland zich niet mag bemoeien met deze interne politieke crisis. De buitenlandse kranten geven aan dat het relatief rustig is in het land, maar we horen hier ook berichten over ontvoeringen en geweld van de politie tegen demonstraties.

Het is dus afwachten wat er gaat gebeuren. Binnen onze organisatie wordt iedereen aangeraden de komende dagen niet buiten Santa Rosa te gaan.

Staatsgreep in Honduras - nieuwe president

2009-06-29T05:43:00.001+02:00

Velen hebben vast inmiddels gelezen of gehoord over de staatsgreep in Honduras vanochtend, waarbij de president uit z’n bed werd gehaald en naar Costa Rica werd vervoerd. Zelf kwam ik er pas rond 12 uur achter, aangezien we vanaf ongeveer 7 uur vanochtend geen electriciteit hadden (zoals op vele plaatsen in het land). Dus toen we eenmaal stroom hadden, werd me pas duidelijk wat er aan de hand was. Aangezien vrijdag een aantal keer werd gespeculeerd over een staatsgreep zaterdag en er toen niks gebeurde, dacht ik dat het allemaal wel mee zou vallen.

Inmiddels heeft Honduras een nieuwe, interim-president, Micheletti. Hij zal tot eind januari 2010 president van Honduras zijn – bij de verkiezingen in november zal een nieuwe president worden gekozen. Volgens de wet is hij de legale opvolger van de president, wanneer deze zijn ontslag indient. Je hoort nu verschillende verhalen over de hele politieke toestand in Honduras en het is helemaal opmerkelijk om nieuwsberichten vanuit Venezuela, Cuba, ed. Te horen – landen wiens presidenten 100% achter Mel Zelaya staan. Chavez heeft eerder dit weekend geroepen Honduras binnen te vallen “om de Hondurese bevolking te steunen” wanneer een staatsgreep zal worden gepleegd, en op TV zelfs de nieuwe president belachelijk gemaakt op een manier die me deed denken aan hoe Balkenende een paar jaar geleden “Harry Potter” werd genoemd.

Het is lastig een standpunt te krijgen of te nemen over de hele situatie. De meningen van mensen verschillen ook behoorlijk. In feite schiet de Hondurese bevolking er niet veel mee op: Zelaya was geen goede president en was in veel opzichten verkeerd bezig en de nieuwe president is zo ongeveer de meest corrupte persoon van Honduras. En de kandidaten voor de verkiezingen in november zijn evenmin ideaal.

In Santa Rosa hebben we er vandaag amper iets van gemerkt: alsof het een alledaagse zondag was. Maar inmiddels heb ik wel begrepen dat er op de weg veel militaire controles zijn geweest, maar dat ze niet zozeer angst aanjagen.

Er is een “curfew” ingelast van vanavond 9 uur tot morgenochtend 6 uur in het hele land. En morgenavond vanaf 6 uur. Morgenochtend hebben we een meeting op werk over de hele situatie, kijken wat ons te wachten staat. Zolang omringende landen zich er maar niet teveel mee gaan bemoeien, zeker wanneer iemand als Chavez zulke gevaarlijke uitspraken doet.

... en net op tijd weg uit Tegucigalpa

2009-06-26T05:17:00.002+02:00

Zo, we hadden onze reis ook niet later hoeven plannen, of we waren terechtgekomen in een stad vol militairen en demonstraties. Ik zat te bedenken hoe ik de huidige situatie in Honduras zo duidelijk mogelijk kon beschrijven en kwam dit artikel op CNN tegen (op zoek naar informatie over de dood van Michael Jackson ;-))... en ik heb het idee dat het goed in een notedop beschrijft wat zich nu hier afspeelt... en het houdt echt nooit op in Honduras... :-(:

(CNN) -- A political crisis in Honduras escalated Thursday as a defiant President Jose Manuel Zelaya Rosales, followed by hundreds of supporters, led a loud but peaceful protest to a military base in order to personally take possession of thousands of ballots to be used in a contested referendum Sunday.

Zelaya, a leftist elected in 2005, suddenly found himself pitted against the other branches of government and military leaders over the issue of the referendum.

The referendum at the center of the storm asks voters to place a measure on November's ballot that would allow the formation of a constitutional assembly that could modify the nation's charter to allow the president to run for another term.

Zelaya, whose four-year term ends in January 2010, cannot run for re-election.

The Hondurans Supreme Court had ruled the referendum illegal, and Congress and the top military brass agreed, but Zelaya remained steadfast.

"Sunday's referendum will not be stopped," Zelaya said at the entrance of the military base where boxes of ballots were removed from storage and put into trucks to be taken to the presidential palace. Moving the ballots prevented them from being voided or destroyed to comply with the court's ruling of the illegality of the vote.

Zelaya and his supporters braved an overcast and rainy day and sang the national anthem as the cardboard boxes filled with ballots were moved out of storage.

"We have the right to vote and the right to organize," Zelaya said. "The military should rectify their position in favor of the people and ignore the extortion of the elite."

The protest was the latest in a day of developments that have created a political crisis in a country where some 70 percent of the population lives in poverty.

Earlier Thursday, the Supreme Court ordered that the military's top commander be returned to his job immediately, a little more than 12 hours after Zelaya fired the general for saying the armed forces would not support the referendum.

Gen. Romeo Vasquez Velasquez had said the military was caught in a difficult position because the Supreme Court had ruled earlier that the referendum is illegal, but Zelaya was going ahead with the vote and instructed the armed forces to provide security.

The heads of the army, navy and air force had resigned to show their support for Vasquez.

Zelaya referred to the court as the "Supreme Court of Injustice" after their ruling.

The court ruled 5-0 that Zelaya violated the general's constitutional rights by firing him without cause, said magistrate Rosalina Cruz.

Also on Thursday, the National Congress convened an emergency session at which many members lauded Vasquez and the military, calling them "heroes."

The general's firing was arbitrary, many members said.

The president of the Congress, Roberto Micheletti, said the assembly unconditionally supports the armed forces for respecting the constitution, news reports said.

In another blow for Zelaya, the Supreme Electoral Tribunal said Thursday the referendum is illegal.

The military chief had said after he was fired that he respected the president's decision to dismiss him but could not violate a Supreme Court order last week that prohibited the military from supporting the referendum.

"We are soldiers and we have to comply with our responsibilities," Vasquez said early Thursday.

"We are not afraid of any judge," he said. "We are only afraid of the judge of history."

Zelaya said he would ask the Organization of American States to investigate the "crisis," which he said was being perpetrated by people who want to hurt democracy in Honduras.

Congress passed a law Tuesday night that would prohibit a referendum 180 days before or after the planned November general election. Under that law, Sunday's referendum could not be held.

Politicians huddled Thursday as tension gripped the nation. Rumors of a coup had been circulating for days, heightened Wednesday when the armed forces were placed on high alert and held training exercises to prepare for civil disturbances and urban warfare, news reports said.

There were no signs of any military intervention Thursday, though.

David Matamoros, a member of the nation's Supreme Electoral Tribunal, said on CNN affiliate Televicentro that the election panel supports the military's action.

The military ruled Honduras for 25 years, until a democratically elected civilian government came to power in 1982.

Zelaya narrowly won the presidency on November 27, 2005, garnering 49.8 percent of the vote to 46.1 percent for Porfirio "Pepe" Lobo.

16 uur rijden voor een uur bij immigratie

2009-06-25T17:31:00.003+02:00

Afgelopen maandag moest ik naar de hoofdstad, Tegucigalpa, omdat ik eindelijk mijn visum zou kunnen krijgen. Na een hoop geregel afgelopen donderdag en vrijdag, konden we maandag om 12 uur met de auto vertrekken vanuit Sant a Rosa. Bo kon gelukkig een nachtje ergens logeren en dus vertrokken we maandag met z’n vijven richting Teguz. Een rit van zo’n 6 uur via Santa Barbara bracht ons langs ontzettende mooie gebieden van Honduras. Ik werd al meteen weer hebberig bij het zien van de artesaniakraampjes langs de weg. Zes uur lang hebben m’n collega’s me de oren van de kop gekletst en gezongen ;-), en ’s avonds hebben we bij aankomst heerlijk met z’n allen ergens gegeten.

Dinsdag stond ik om 9 uur bij het Ministerie van Migratie voor mijn afspraak met de advocaat en om 10 uur weer buiten: alles geregeld en ik hoef zelf gelukkig niet meer terug om m’n visum op te halen. Dat mag een collega ook doen – zolang het binnen een maand gebeurt. Rond 1 uur konden we eindelijk weer richting Santa Rosa vertrekken, nadat iedereen terug was van z’n vergaderingen en werkzaamheden. De terugweg was minder geslaagd: in totaal meer dan 8 uur gereden, files gehad wegens wegwerkzaamheden, een omleiding door de bergen gehad, en drie enorme stormbuien. Elke keer nadat we door een storm waren gereden, zei Don Carlos “Gracias a Dios”... en ik kon hem geen ongelijk geven, wat een vreselijke stormen! Bovendien hadden we ook nog het dilemma wat te doen: vanwege veiligheidsregels mogen we niet na 6 uur ’s avonds rijden, maar we hadden ook geen budget meer om een extra nacht ergens te overnachten. En dus hadden we geen andere keus dan door te rijden naar Santa Rosa – op eigen risico.

Eenmaal in Santa Rosa nog snel Bo opgehaald (bijna 3 uur later dan afgesproken, dus ik voelde me helemaal schuldig dat ik zo laat nog aanklopte) en uitgeput naar huis gegaan. In totaal binnen 2 dagen zeker 16 uur gereden voor een uurtje werk voor m’n visum.... ay ay ay.... gelukkig hoef ik dat maar 1 keer te doen!

Verder is ook deze week in Honduras het eerste dodelijke slachtoffer gevallen van de Mexicaanse griep: in het ziekenhuis van Santa Rosa is een 23-jarige vrouw die 6 maanden zwanger was, gestorven aan de griep. Da’s toch wel even 2 keer slikken voor mij, ook 6 maanden zwanger en ik woon om de hoek van het ziekenhuis :-(...

Afgelopen vrijdag had Claudia me uitgenodigd om naar een speciale gelegenheid van haar kerk te gaan en aangezien ze me al eens eerder had uitgenodigd, dacht ik “waarom niet”. Het was erg interessant om te zien hoezeer men opgaat in het geloof, met volle borst meezingt met de liedjes en er zelfs een karaokemachine is zodat iedereen kan meenzingen! Het was wel een mis van 3 uur, dus ik was wederom helemaal kapot toen ik thuiskwam. Het is apart om te beseffen hoe centraal de rol van het geloof is in het leven voor veel mensen hier.

Binnen ASONOG hebben we ook elke maandag (en vrijdag) het “devocional”: na gezang en het ochtengebed, neemt 1 programma de taak op zich om ofwel een stuk uit de bijbel voor te lezen en daarover een discussie te beginnen, ofwel dit op een andere manier in te vullen. Dit duurt meestal zo’n half uur en tot slot vertelt elke programma wat zij deze week gaan doen. Het laatste onderdeel is om elkaar meer te betrekken in elkaars activiteiten en meer samenwerking te creëren. Het is een verplichte activiteit voor al het personeel, dus ik zit er elke maandag ook bij, al heb ik tijdens het eerste gedeelte niets in te brengen. Het zou naar mijn idee interessanter zijn als deze activiteit meer gelinkt kon worden aan ons eigen werk, maar ja. Elke week komt het merendeel van de medewerkers en het is een van de weinige momenten dat je iedereen kan begroeten op kantoor en het geeft een gevoel van eenheid in de organisatie.

... en tot slot nog even leuk nieuws: Bo heeft de rabiestest doorstaan, dus dat obstakel hebben we overwonnen! Nu wordt het zoeken naar de juiste kennel en nog steeds de juiste informatie ontvangen van de vliegmaatschappij.... ik hoop dat het lastigste achter de rug is, maar 100% zekerheid dat Bo meekan, heb ik nog steeds niet!

Een oorzaak gevonden voor de aardbevingen?

2009-06-19T22:42:00.000+02:00

Gisteren kreeg ik een mailtje doorgestuurd van een collega, waarin een verklaring wordt gegeven voor de aardbevingen. Want ook afgelopen maandag was er weer een van 5.5 op de schaal van Richter, alleen hebben we er hier in Santa Rosa gelukkig niks van gemerkt. Maar het blijft natuurlijk merkwaardig dat een land waar nooit aardbevingen voorkomen, ineens wordt getroffen door zoveel aardbevingen.

De oorzaak? Er wordt nu gespeculeerd dat er atoomproeven worden gehouden in de neutrale wateren van de Caribische Zee, redelijk dicht bij de eilanden Roatán en Utila, waar het epicentrum van de eerste beving lag. Er wordt beweerd dat er in totaal 5 proeven zijn gedaan (op dezelfde tectonische plaat als die van Honduras), waarvan de eerste in de nacht van 28 mei, toen wij de eerste aardbeving hadden.

Welke “bewijzen” worden hiervoor aangevoerd?

o Er kan nog geen verklaring worden gegeven voor de dode vissen die sinds de aardbevingen zijn aangetroffen bij de kust van Puerto Cortés

o De ergste aardbevingen hebben ’s nachts plaatsgevonden (ik snapte zelf ook niet waarom iedereen ’s nachts de hele tijd zo bang was voor een nieuwe beving, terwijl in mijn logica er net zo goed een overdag kon plaatsvinden)

o Binnen 2 weken zijn er 2 geologische storingen geweest in de Caribische Zee – dat is nog nooit eerder ergens voorgekomen

o Ze blijven waarschuwen voor meer aardbevingen, terwijl aardbevingen normaal gesproken niet kunnen worden voorspeld

o De eerste aardbeving vond plaats een paar dagen na de kernproeven van Noord Korea, die een aardbeving van 4.52 op de schaal van Richter veroorzaakte

Geen idee hoe betrouwbaar de informatie is en of we ooit te weten komen hoe Honduras in korte tijd zoveel aardbevingen kan hebben gehad. Maar het is natuurlijk een interessante theorie en mocht er iets van waar zijn, dan is dat natuurlijk vreselijk voor de Hondurese bevolking, die hierin machteloos is.

Het houdt niet op!

2009-06-09T22:11:00.001+02:00

Sinds de aardbeving van 28 mei zijn er een paar honderd nabevingen geweest, waar wij hier in Santa Rosa gelukkig weinig van hebben gemerkt. Tot afgelopen zondagavond en ik al lekker in m’n bed lag. Alweer een beving van 5.7 op de schaal van Richter! Het epicenter lag zo’n 30 kilometer boven de kust van La Ceiba. Hij duurde maar 7 seconden, dus voor ik bij de deur was, was het al voorbij. Maar het was genoeg om Bo en mij wakker te houden voor een tijdje en geen goede nachtrust te bezorgen. Wederom wordt het hele land gewaarschuwd in de alarmfase te blijven en de nodige voorzorgsmaatregelen te nemen. De angst voor bevingen is weer opgerukt – in de kranten kon je verhalen lezen over mensen die na de beving buiten zijn gaan slapen.
Tegelijkertijd is op 1 juni het orkanenseizoen begonnen en hebben we een overzicht ontvangen van de te verwachten tropische stormen. Dus het houdt niet op in dit land.

Inmiddels zijn er ook 89 gevallen van Mexicaanse griep vastgesteld – het duurde even voor dit bekend was, aangezien het onderzoek in de VS moet worden gedaan. De meeste gevallen in San Pedro Sula, dus fingers crossed dat we het niet in Santa Rosa krijgen. Maar hoe groot is die kans? Hier is het enige grote ziekenhuis in Occidente, dus als er in deze regio iemand besmet is, zal hij of zij hoogstwaarschijnlijk naar Santa Rosa komen.

Verder ben ik nog steeds bezig met alles organiseren voor Bo, om hem straks mee te kunnen nemen naar Nederland. Ik wacht nog steeds op de resultaten van het bloedonderzoek vanuit de VS (ja, Honduras moet nog een grote klant zijn bij laboratoria in de VS!). Wanneer de uitslag positief is, kan ik Bo meenemen, zoniet, dan zal ik een andere oplossing hier voor hem moeten zoeken. Dan moeten we nl. voor een nieuwe rabiesvaccinatie zorgen en opnieuw de bloedtest doen en die moet weer 3 maanden voor vertrek zijn gedaan. Met nog 10 weken te gaan gaat dat natuurlijk niet lukken. Ik heb intussen met verschillende instanties in Honduras, Nederland en de VS gepraat om de reis te organiseren en je wil niet weten hoeveel verschillende verhalen ik heb gehoord. Het wordt je op deze manier niet echt aangemoedigd om huisdieren mee te nemen..

Angst voor een nieuwe aardbeving

2009-05-29T18:52:00.002+02:00

Nog steeds geldt in Honduras een alarmfase voor eventuele naschokken en dat maakt iedereen erg bang. Vooral omdat nogmaals een aardbeving in Honduras normaalgesproken niet voorkomt. En dus zag ik gisteravond, toen ik met Bo op straat liep, nog opvallen veel mensen buiten lopen. Xiomara, de huisbazin, had zelfs besloten om met haar kinderen beneden te slapen: zij zei dat veel mensen bang waren voor een nieuwe aardbeving vannacht en het leek haar veiliger met de deur open beneden in het gebouw te slapen.

Zo ver wilde ik niet gaan, want het is natuurlijk ook een beetje angst bij jezelf zaaien: een nieuwe beving kan net zo goed overdag plaatsvinden en niks is zeker. Wel heb ik natuurlijk ook mijn maatregelen genomen: deur niet op slot, kamerdeur open en een licht aangelaten mocht ik in geval van nood naar buiten moeten rennen. En het eerste uur klaarwakker in bed gelegen, luisterend naar de regen en bliksem en naar Bo: een hond voelt eerder aan wanneer iets gaat gebeuren, toch? Maar Bo was lekker kalm en na een tijdje kon ik gelukkig ook slapen. Er is niks gebeurd en laten we hopen dat het ook bij één aardbeving blijft.

Gisteren werd er ook van gesproken dat het een zgn. horizontale aardbeving was en dat we daardoor het geluk hebben gehad minder schade te hebben. En daar kan ik me wel iets bij voorstellen: mijn gebouw schudde van links naar rechts, niet op en neer. Dus voor iedereen hier geldt “Gracias a Dios” dat het geen verticale aardbeving was.

Verder zijn ze nu volop bezig de schade aan wegen, gebouwen, huizen, kerken, bruggen, e.d. op te meten. De kranten staan wel al vol van berichten over de schade, maar er is nog geen totaal overzicht. Dat heeft er natuurlijk ook mee te maken dat wederom de berggebieden lastiger bereikbaar zijn en het dus even duurt voor ook daar de schade is opgenomen. Enkele berichten spreken elkaar nog tegen, dus ik denk dat we begin volgende week een beter beeld hebben van alles. Intussen zal ik de komende nachten nog met deur open slapen just in case, tot de alarmfase is opgeheven en iedereen weer iets rustiger kan ademhalen.

Aardbeving Honduras

2009-05-28T19:41:00.002+02:00

Ongelooflijk... gistermiddag las ik het berichtje van Tom en Adine, die in Lahore, Pakistan werken, ook via ICCO en Togetthere, over de aanslag op een politiebureau zo’n kilometer bij hen vandaan en ik dacht nog “he, hier is het eigenlijk nu vrij rustig...”..... tot vannacht rond half 3.

De eerste seconden dacht ik nog dat ik aan het dromen was, maar opeens besefte ik dat het een aardbeving was, dus ik rende naar de woonkamer, waar Bo hard stond te blaffen naar buiten en redelijk aan het trillen was. Het hele gebouw stond enorm te trillen en te schudden en ik dacht “dat gaat zo instorten”.... dus met bonkend hart pakte ik een trui en zocht Bo’s riem om naar buiten te gaan. Toen was het even stil en even later voelde ik een 2^e beving, minder heftig, maar genoeg om het gebouw flink te laten schudden. Na die beving ben ik naar buiten gegaan, waar de huisbazin en de onderbuurvrouw inmiddels ook stonden. Alleen de huisbaas bleef boven om het nieuws af te wachten. En ineens besef je hoe gevaarlijk het kan zijn om hier in zo’n hoog gebouw te wonen.

We zijn een uur lang buiten gebleven in afwachting op naschokken, maar gelukkig is er niets meer gebeurd. Daarna heb ik geprobeerd te slapen, maar ben op dit moment vrij moe, zoals vele collega’s die hetzelfde hadden. De huisbaas bleek vrij snel tijdens de beving te roepen dat ze naar buiten moesten gaan en dat ze mij ook naar buiten moesten halen (hij zag dat de onderbuurvrouw al buiten was). Buiten zagen we weinig mensen, maar goed, zoveel huizen staan er in onze buurt ook weer niet. Later hoorde ik van collega’s dat inderdaad ook velen van hen naar buiten zijn gegaan om gevaar te ontwijken en dat niemand ooit zo’n zware aardbeving hier heeft gevoeld. Iedereen probeerde familie te bellen, maar de mobiele lijnen werkten niet. Wonder boven wonder viel de electriciteit niet uit. Uiteindelijk hoorden we dat de beving zowel in San Pedro Sula als bij de grens bij El Salvador werd gevoeld, dus iedereen ging ervan uit dat het epicenter in El Salvador zou liggen.

Pas vanochtend kreeg ik te horen dat het een beving van 7.1 op de schaal van Richter was en dat het epicenter 64 kilometer boven Roatan (een van de Baia eilanden in het noorden van Honduras) en ik schat Roatan op z’n minst zo’n 400 kilometer van Santa Rosa de Copán. Honduras heeft nooit last van aardbevingen, dus dit is hoogst uitzonderlijk. Wel heeft het lichte bevingen wanneer er een aardbeving in de omliggende landen is, maar het epicenter ligt normaal gesproken nooit in Honduras. Behalve nu dus. Ze hebben eerst nog een Tsunami waarschuwing willen geven, maar die is inmiddels ingetrokken.

De kranten staan er vol van en ze kunnen nog niet echt zeggen wat de werkelijke schade is. Tot nu toe zijn er 5 doden gevallen waaronder 3 kinderen. Schade aan huizen, gebouwen en wegen is zeker te verwachten en ik hoop dat het inderdaad meevalt zoals ze nu melden. Hier in Santa Rosa heb ik nog niet van werkelijke schade gehoord, dus we hebben geluk gehad.

Mocht ik nog meer nieuws horen, dan zal ik dat zeker melden!

Veranderingen binnen de organisatie

2009-05-19T01:01:00.001+02:00

Afgelopen maandag hadden we, na het gebruikelijke ochtendgebed, voor de eerste keer een meeting met al het personeel. De directeur wilde iedereen persoonlijk op de hoogte stellen van de veranderingen van de afgelopen periode en toekomstige veranderingen. En er zijn wat veranderingen geweest sinds november...

Niet alleen hebben we het vertrek van de vorige directeur moeten verwerken, daarnaast hebben strategische veranderingen plaatsgevonden en heeft ook ASONOG de gevolgen van de economische crisis moeten ondervinden. Sinds januari is een aantal mensen ontslagen wegens onvoldoende fondsen, hebben interne verschuivingen plaatsgevonden om personeel te kunnen behouden, en is een aantal mensen vrijwillig vertrokken. Daarnaast heeft ASONOG haar strategisch plan moeten aanpassen aan de “eisen” van haar Junta Directiva (die bestaat uit leden van de verschillende lidorganisaties), wat o.a. inhoudt dat 3 programma’s nu componenten zijn geworden van 1 overkoepelend programma: Capaciteitsversterking van de Menselijke Ontwikkeling. Tenslotte heeft in maart iemand van buitenaf ingebroken op ons netwerk en informatie over de mijnbouw gestolen, wat tot gevolg heeft dat de informatieveiligheid nu hoog op de agenda staat.

De programmatische verandering kan erg gunstig zijn voor de interne communicatie: alle coordinadoren werken nu in hetzelfde kantoor en het personeel van de 3 samengevoegde programma’s, werkt nu ook in 1 kantoor, wat de onderlinge samenwerking kan bevorderen.

In totaal heeft ASONOG nu 4 programma’s die niet alleen nauw moeten gaan samenwerken met elkaar, maar ook met de lidorganisaties van het netwerk.

Met nog 3 maanden te gaan vóór mijn zwangerschapsverlof, heb ik nog een hoop te doen en ben ik het afwachten een beetje moe aan het worden. Elke week zegt m’n supervisor m’n afspraak met hem af en daardoor kan ik nooit met hem de communicatieplannen bespreken. Dat terwijl hij nu zelf verantwoordelijk is geworden voor de communicatieafdeling. Het lastige is dat ze nu wel eindelijk doorhebben dat ik een meer adviserende rol zou moeten hebben, maar ik steeds meer uitvoerend werk doe door gebrek aan interne capaciteiten. Wat ik natuurlijk wel kan begrijpen, want voor ASONOG is het óf ik doe het werk, óf niemand doet het. En net nu we eindelijk een goedlopende website hebben en veel positieve reacties krijgen over de Mensajera, zou het jammer zijn te zeggen “Jammer, daarvoor ben ik niet hier, dat ga ik niet doen”. Het is de bedoeling dat ik vóór m’n vertrek het communicatieteam train op het gebied van communicatie en hen op z’n minst leer te werken met de programma’s voor de website en de Mensajera.

Da’s lastig met een team dat tot over z’n oren in z’n eigen werk zit en waardoor elke vergadering dus wordt uitgesteld. Maar goed, de hoop is nog niet opgegeven. Daarnaast ben ik volop bezig de communicatiestrategie daadwerkelijk te formuleren tot in de details en moeten we snel groen licht krijgen om maatregelen te nemen voor de informatieveiligheid. Het plan is nog steeds over te gaan naar Linux, Open Office e.a. gratis software. Niet alleen vanwege de veiligheid, maar ook omdat we geen legale software in huis hebben (zoals zovele NGO’s) en dus hoge boetes kunnen riskeren als we die blijven gebruiken.

Zo’n implementatie zal ongeveer 6 maanden duren en dus wil ik natuurlijk zo snel mogelijk beginnen om er daadwerkelijk voor te kunnen zorgen dat we ook gaan omschakelen. Anders is de kans groot dat het op de stapel “belangrijke projecten” komt te liggen tot er weer een incident gebeurt en we weer wakker worden.

Drie grote projecten dus voor mij tot eind augustus. Nee, ik verveel me niet op kantoor ;-).

Veranderingen

2009-05-11T04:11:00.004+02:00

Waar te beginnen als je zoveel te vertellen hebt en geen tijd neemt om rustig te zitten en je blog te updaten?

Velen zullen het al weten en wie het nog niet wist, bij deze: ik kom in augustus weer naar Nederland omdat ik zwanger ben en de bevalling graag in Nederland wil hebben. Een hele verandering in al m’n plannen, maar ik ben er heel erg blij mee en geniet erg van m’n steeds dikker wordende buik. Terwijl ik nu al het idee heb dat ik een gigantische buik heb, krijg ik op werk nog geen reacties, dus of ze zijn erg beleefd, of ze denken dat ik veel heb gegeten in Nederland, haha! Met ASONOG ga ik de komende maanden kijken hoeveel we voor augustus nog gedaan krijgen en hoe we m’n werk na m’n verlof gaan inplannen.

Bo neem ik in augustus ook mee en daar moet ik nu al veel voor regelen. Twee weken geleden had ik een ongeluk met schoonmaakspul om de goot te reinigen. Oke, in Nederland is dat spul ook sterk, maar hier dus 10 keer sterker. Ik liet de fles vallen en er viel ook iets over Bo’s poot... kwam ik 2 dagen later pas achter. En alhoewel ik hem die dag meteen onder de koude douche had gezet, heeft hij er alsnog 4^e graads brandwonden aan overgehouden. De eerste week kon ik alleen naar de dierenarts hier in Santa Rosa gaan, die me niet veel kon helpen en wel medicijnen gaf, maar geen dierenmedicijnen. Vorige week ben ik naar een dierenarts in San Pedro Sula gegaan en daar zei de dierenarts me dat de medicijnen veel te sterk waren voor een hond en dat de dierenarts in Santa Rosa geen geregistreerde dierenarts is. Zij heeft Bo helemaal verzorgd en goede medicijnen gegeven en na een week gaat het nu weer beter met hem, maar hij heeft echt veel pijn gehad, de arme hond.

Dat de dierenarts niet geregistreerd staat, zou normaal gesproken niet zo erg zijn. Achja, het is dat of niets hier. Alleen deze week moet Bo een bloedtest doen om aan te tonen dat hij voldoende antilichamen tegen rabies in zijn lichaam heeft. Dus mocht de vaccinatie die hij hier heeft gekregen niet sterk genoeg zijn, dan kan ik het hele proces opnieuw beginnen en kan Bo niet mee in augustus. Dan moet ik dus plan B gaan verzinnen, dat ik op dit moment nog niet heb.

Poeh, en er komt veel bij kijken als je een hond uit Honduras wil meenemen naar Nederland. Die bloedtest moet in een gecertificeerd laboratorium worden gedaan en het dichtstbijzijnde is in de VS. Dus de dierenarts in San Pedro Sula kan bloed afnemen en ik moet dat dan onder speciale voorwaarden en in een speciale envelop, naar de VS sturen om te laten onderzoeken. En dan krijg ik 3 weken later de uitslag. Maar voordat het bloed kan worden afgenomen, moet hij een chip in z’n lichaam hebben (voorwaarde van de VS; en het mag niet een tatoeage in z’n oor zijn). En ook dat kan niet in Honduras – dichtstbijzijnde stad is Guatemala Stad. Maar gelukkig kon de dierenarts me hierbij helpen: zij laat een chip vanuit Guatemala naar San Pedro Sula sturen en kan die bij Bo implanteren om vervolgens z’n bloed af te nemen. Dus dat hoop ik deze woensdag te kunnen doen, zodat ik m’n ticket in augustus kan boeken. Want de bloedtest moet 3 maanden voor vertrek naar Nederland zijn gedaan en niet later.

En zodra dit allemaal goed is, moet ik alle papieren organiseren en 10 dagen voor vertrek nog een laatste gezondheidsverklaring laten tekenen. Dus reken er maar op dat ik z’n thuiskomst ga vieren zodra we gezond en wel in Nederland zijn!

Alles wordt dus op het laatst geregeld en al ben ik daar hier wel al aan gewend, het blijft altijd meer in spanning zitten dan alles rustig op tijd organiseren. Volgende keer meer over werk!!

Al trabajo!

2009-04-17T19:22:00.005+02:00

Jeetje, waarom vliegen vakanties toch altijd zo snel voorbij? En ik heb niet eens alles kunnen doen wat ik wilde doen. Ik werd hier al voor gek verklaard dat ik uberhaupt al afspraken had gemaakt terwijl ik nog in Honduras zat en nog heb ik niet iedereen gezien.

Maar wel ontzettend veel lol gehad met familie en vrienden... m’n nieuwe nichtje gezien en lekker gespeeld met m’n neefjes, die twee keer moesten kijken voor ze me herkenden, haha!

De vakantie was niet helemaal gelopen zoals ik wilde, omdat ik halverwege een vreselijke uitslag kreeg waardoor ik een beetje van het kastje naar de muur werd gestuurd. Zal er vast ook mee te maken hebben dat ik geen huisarts heb in Nederland... maar goed, de uitslag is nu bijna weg en ik kan me weer op straat vertonen ;-).

Semana Santa verliep niet zoals ik had gehoopt, maar ik heb wel nog kunnen genieten van een mooie processie. ’s Ochtends om 6 uur, toen ik met Bo liep, was iedereen al druk bezig met de voorbereidingen (oké, ze waren al om 3 uur begonnen) en rond 9 uur begon de processie. Niet tot het einde gevolgd, want hij duurde 2,5 uur maar zeker de moeite waard om te hebben gezien! Om 12 uur zouden ze de kruisiging naspelen en ik zat met een collega en familie al vol verwachting te wachten... maar helaas.... of we zaten op de verkeerde plek, of het was maar een gerucht... Ach ja, zo spectaculair als het in de Filipijnen is, zal het er hier niet aan toegaan.

En was ik eindelijk in Nederland weer gewend aan begroeten met 3 kussen, het uit de kraan drinken, het gooien van wc-papier in de wc en een dikke jas dragen.... de eerste week in Santa Rosa kon ik me weer helemaal opnieuw aanpassen, hahaha!

Deze week weer begonnen met werken en ik heb er zin in! Wederom moet ik veranderingen brengen in m’n plannen, omdat de veiligheid nu op de hoogste alertheid staat. Toen ik in Nederland was, is er ingebroken op ons netwerk en belangrijke informatie gestolen. En dus moeten we zo snel mogelijk veranderingen brengen in ons communicatienetwerk. Dat wordt een hele klus en is ook weer een superuitdaging voor mij!

M’n dag begon maandag goed: na iedereen begroeten, gedag zoenen en het ochtendgebed, zette ik m’n laptop aan.... en zag dat Bo ook hiervan de kabel heeft doorgebeten. Ik snap werkelijk niet hoe die hond kabel lekker vindt, maar hoe dikker hoe beter. De tv-kabel heeft hij ook al doorgebeten – zeg maar een kabel minstens 2 keer zo dik als in Nederland..

Gelukkig had ASONOG nog 1 kabel liggen die ik tijdelijk kon gebruiken, zodat ik tenminste kon werken... maar dat duurde ook niet lang. Na veel aandringen heeft een collega vanochtend de kabel gemaakt en kan ik weer volop aan het werk. Jeetje wat voel je je ineens nutteloos als je niet op je eigen computer kunt werken, waar al je documenten op staan!

Dus wederom met vallen en opstaan kom ik er wel... en heb ik nog een berg werk te doen. Intussen geniet ik wel van het heerlijke weer hier en ben ik helemaal gelukkig Bo weer bij me te hebben, die binnen 3 weken behoorlijk is gegroeid. Ik ga weer een paar lessen Spaans nemen en me wederom voorbereiden op een aantal vrienden die binnenkort Santa Rosa helaas gaan verlaten... but that’s life!

Laatste dagen voor de vakantie...

2009-03-10T18:04:00.000+01:00

Ik zit hier alweer 8 maanden.... jeetje wat vliegt de tijd! Nog een paar dagen werken en dan ga ik naar Nederland voor vakantie!! Heerlijk, ik heb er echt zin in! Maar voordat ik kan genieten, moet ik hier nog een hoop doen:

(1) we hebben problemen met het email systeem – waarschijnlijk zit ergens een virus (de server of het IP adres) en iedereen roept natuurlijk “nee hoor, niet hier”, maar ja... het werkt niet zoals het hoort en dat alles moet zijn opgelost voor ik vertrek. Natuurlijk erg jammer, want nu loop ik het gevaar dat mensen wederom gaan klagen over het institutionele email adres. Maar goed, tot nu toe nog geen zeurders gehad – iedereen wil het gebruiken, alleen moeten we er deze week voor zorgen dat alles in orde is. En helaas ben ik zelf niet techisch genoeg om eraan te sleutelen en dus afhankelijk van anderen (maw natuurlijk gaat het niet zo snel als ik zou willen ;-)).

(2) de nieuwe website moet deze week live gaan – heb mezelf een en ander geleerd over Dreamweaver en FTP, maar nu maar hopen dat alles goed gaat bij de laatste stappen! Voor mij erg spannend allemaal, vooral omdat er bij veel mensen hoge verwachtingen liggen. Maar ik heb al m’n plannen voor de website al met José Luis en José Ramón besproken en zij gaan er akkoord mee. Eerst ervoor zorgen dat alle informatie actueel is en dat we de website 2 keer per maand updaten... daarna kijken wat we willen veranderen in het design. Ik ben ervoor om het zo simpel mogelijk te houden – zeker voor hier, met trage internetverbindingen e.d. Simpel en to the point. Eens kijken of dat werkt.

(3) De Mensajera moet ik deze maand overdragen aan Claudia, zodat hij wel kan worden gemaakt. Ik had iedereen een maand voor m’n vakantie aangegeven dat ik wegga en het liefst voor m’n vakantie al informatie ontvang, zodat ik het grootste deel van het werk nog kan doen. Maar helaas geen gehoor gekregen ;-). Wel krijgen we steeds meer positieve reacties van onze partnerorganisaties over de Mensajera. Ik heb alle email adressen gecontroleerd en aangevuld waar nodig, waardoor het publiek nu veel geselecteerder is – en groter. Zo hadden we voorheen bijvoorbeeld vooral algemene emailadressen van partnerorganisaties met als nadeel dat wanneer de Mensajera daar intern niet wordt doorgestuurd, niemand hem gaat lezen. En nu is een aantal tecnicos zelf naar ons toegekomen met de vraag toegevoegd te worden aan onze mailinglijst. En dat is natuurlijk super!!

(4) m’n halfjaar rapport moet ik deze week nog met José Luis en José Ramón bespreken.

(5) EROC kwam vorige week half in paniek vertellen dat ze voor eind maart een aantal media moeten hebben geimplementeerd en dat de communicatiestrategie ook moet worden ingeleverd. Dat terwijl ze in januari en februari alle tijd hadden om alles met me door te lopen. Maar goed, we hadden afgelopen week een workshop georganiseerd om de laatste puntjes op de i te zetten – ik had al gezegd dat ik vóór mijn vakantie maar 1 dag aan EROC kon besteden vanwege m’n werk voor ASONOG. Niemand maar dan ook niemand had de communicatiestrategie die ik in december had ingeleverd, gelezen. Dus ik heb het initiatief weer lekker bij EROC neergelegd. Ze zullen vast nog een keer deze week aankloppen.

(6) ik moet alles voor Bo regelen – hij gaat de komende 3 weken bij Liza en José wonen, die 2 kleine kinderen hebben. Ik hoop maar dat hij een voorbeeldige hond is J - gelukkig hebben ze een enorme tuin waarin hij kan rondrennen.

Dus poeh, nog 4 dagen te gaan en een berg werk te doen. Maar daarna 3 weken vakantie, dus met dat in het vooruitzicht, kan ik er wel tegenaan!

Een hond hebben in Honduras

2009-02-24T21:36:00.002+01:00

Da’s een hoofdstuk apart, een hond hebben in Honduras. Honden worden hier niet echt als huisdieren gezien zoals wij dat kennen. De meeste honden zijn toch waakhond hier en zijn dag en nacht buiten. Ze hebben altijd vlooien en teken en zien er over ’t algemeen slecht verzorgd uit. Mensen laten hun hond hier niet uit – een enkele uitzondering nagelaten. Dus wanneer ik met Bo aan de riem door de stad wandel, krijgen we veel aandacht. In het begin werden we vooral uitgelachen: (1) ik had uberhaupt een hond aan de riem en (2) Bo was nog zo’n kleine pup, dat was te lachwekkend voor het publiek. Daarbij zei vrijwel iedereen wat een mooie hond ik had (tja, dat kun je gemakkelijk bereiken door je hond goed te verzorgen), hoeveel ik ervoor heb betaald en of ik hem wil verkopen.

Die aandacht is nu iets minder in de zin dat mensen ons hebben leren kennen en we nu vooral begroet worden. Kinderen daarentegen blijven angst hebben voor Bo. Ze zijn bang voor elke hond en weten niet hoe ze op hem moeten reageren. Dus in plaats van rustig naar hem toekomen, gaan de meesten hem uitdagen door achter hem aan te rennen en te jennen. En dus toen dat zondag voor de zoveelste keer gebeurde, snauwde ik tegen dat arme jongetje dat hij Bo zo alleen maar kwaad maakt en dat hij dan gaat bijten. Daar schrok hij zo van, dat hij meteen stil stond, haha! Beetje sneu, maar kinderen weten hier over ’t algemeen gewoon niet hoe ze met een hond moeten omgaan.

En dan heb je nog alle zwerfhonden die Santa Rosa rijk is. Ontzettend veel en ik probeer Bo zoveel mogelijk bij ze vandaan te houden. Niet dat ze gevaarlijk zijn: ze doen niemand kwaad, maar ik wil niet weten welke ziekten en parasieten ze hebben en die moet m’n Bo natuurlijk niet krijgen! Dus zeker nu Bo groter en sterker is, moet ik veel kracht gebruiken om hem tegen te houden. Naar de sportschool hoef ik dus niet meer te gaan!

Als laatste moet ik dan toch ook m'n huisbazinhier melden, die de hond van haar kinderen in december heeft verkocht... eh.. “laten verdwijnen”. Sindsdien heb ik weinig contact met haar gehad en ben ik altijd erg voorzichtig met Bo in de tuin laten lopen, zeker wanneer de poort van de parkeerplaats openstaat. Maar goed, laatst had ik weer eens een aardig praatje met haar en dacht het komt wel weer goed (al vertrouw ik haar nooit helemaal aangezien ze een keer heeft gelogen over m’n huur die ik had betaald)). Na ons gesprek van een half uur, moest ze me toch even zeggen dat ik voortaan kranten op het balkon moet leggen voor de plas en poep van Bo (als ik niet thuis ben, kan hij iig op het balkon). Reden: wanneer ik het balkon schoonmaak, komt het water naar beneden (jaja, net als wanneer het regent) en ja, dat vindt ze niet zo fijn. Raar mens. Zondag kwam om 9 uur ’s ochtends haar zoontje aankloppen: of ik de poep van Bo in de tuin wilde opruimen. Dat doe ik altijd al. Prima zei ik, dat doe ik later (ik was net wakker en had m’n pyjama nog aan). Een uur later kwam hij weer aankloppen: z’n moeder wilde toch echt dat ik het nu ging opruimen en dat het erg vervelend was dat Bo in de tuin poepte. Toen zei ik dat hij maar tegen z’n moeder moest zeggen dat ik genoeg betaal om gebruik te maken van de tuin en dat m’n hond ook recht heeft om erin te lopen (helemaal omdat zij zelf echt amper gebruik maken van de enorme tuin). En dat als het zo doorging, ik liever ging verhuizen dan dit moest aanhoren. Sindsdien heb ik niks meer van haar gehoord. Maar denk nu helemaal dat ze Bo zou verkopen zodra ik de andere kant uitkijk.

Dus ja, het is wennen om hier een hond te hebben. Je kunt ook geen trainingen met hem volgen of hem ergens loslaten om te laten rennen. Maar ach, dat kan hij straks in Nederland allemaal wel. Hij ziet er iig gelukkig uit, groeit goed, en heeft energie voor 10 – behalve wanneer het regent, dan vertikt hij het om naar buiten te gaan. Zo komt hij met z’n kop op het aanrecht wanneer ik sta te koken en bijt hij in m’n billen wanneer hij met me wil spelen. En afgelopen woensdag hadden we een primeur: voor de eerste keer als een echt mannetje geplast! Die hond wist niet hoe hij moest kijken toen ik hem daarom helemaal stond aan te moedigen, hahaha!

Een nieuw communicatiesysteem

2009-02-09T22:49:00.003+01:00

Uitzicht vanuit m'n raam om 6 uur 's ochtends op een heldere dag... tijd om met Bo te wandelen!

Na enig onderhandelen met RDS, de organisatie die onze website en het emailsysteem onderhoudt, ben ik vorige week kunnen beginnen met het introduceren van een nieuw institucioneel emailsysteem met gebruik van Thunderbird.

Daar ging heel wat aan vooraf: het heeft me 2 weken heen en weer emailen gekost tussen Melissa (in Canada) en mij, en RDS (in Tegucigalpa) en mij. En af en toe gesprekken met Carlitos hier in Santa Rosa, onze IT’er, maar hij kon me helaas niet verder helpen. Wat ik voor elkaar heb gekregen, is dat zowel de domeinnaam, het beheer van de website en het onderhoud van het emailsysteem bij 1 organisatie zitten: RDS. Voorheen was dit verdeeld over 2 organisaties, wat mij heel wat frustraties heeft opgeleverd in november en december ;-).

Aangezien RDS ons een betere service wil aanbieden dan Globat tot nu toe had gedaan, hebben we 2 keer zoveel email accounts gekregen voor dezelfde prijs. En daar heb ik niet eens zozeer m’n sales skills voor hoeven gebruiken – klagen over de slechte service van Globat helpt ook snel ;-).

Met de hulp van RDS en Sander in Nederland, heb ik vorige week het emailsysteem kunnen introduceren. Voor al het personeel email accounts aangemaakt en en CD gemaakt met alle installaties en korte instructies over hoe en wat. De directeur was de eerste die het meteen geïnstalleerd wilde hebben. Dus een halve ochtend op zijn kantoor gezeten en alles doorlopen. Ik heb het nog redelijk eenvoudig gehouden door niet meteen alles in 1 keer te introduceren: alleen Thunderbird als emailsysteem en de kalender, die we straks kunnen delen.

Ik merk wel dat ik mensen achter de broek aan moet zitten voor de installatie, want 10 keer zeggen dat je het kunt installeren wanneer zij tijd hebben, is niet voldoende. Dus dan maar elk kantoor binnenlopen met m’n CD en beginnen met installeren. En vanaf maart alleen nog emails sturen naar de asonog emailadressen – weg met alle persoonlijke email adressen. Eens kijken hoe dat gaat worden.. spannend hoor!

Tot nu toe zijn de reacties in ieder geval erg goed: zolang ik alle adressen kan importeren vanuit hu eigen emails en een paar leuke tips en trics kan laten zien, is iedereen erg enthousiast. En het is zo ontzettend fijn dat de directeur het ook aanmoedigt en waneer hij kan, mensen erop attendeert dat ze aan de interne communicatie moeten werken.

Iedereen kan nu niet wachten tot de nieuwe website er is. Daar zitten al vorderingen in, maar ook dit wil ik in fasen gaan doen. Dus eerst vooral de inhoud veranderen en later het ontwerp. Melissa is sinds vandaag terug en deze week gaat ze me een en ander uitleggen over de website. Zij gaat vanaf volgende week op een andere afdeling werken, blijft wel in Santa Rosa, dus op zich kan ik op termijn nog altijd aan haar en Jose Ramon vragen of zij volgend jaar weer op de afdeling communicatie gaat werken. Mocht dat het geval zijn, dan kan ik haar alsnog af en toe betrekken in het communicatieproces.

Ook het interne boletin is langzaamaan aan het veranderen... ik krijg meer artikelen van de verschillende programma’s, af en toe van de partnerorganisaties.... en ik krijg veel enthousiaste reacties over de Mensajera. Dus ook dat gaat de goede kant op!! Laatst heb ik met een aantal collega’s, waaronder de directeur, een aantal partnerorganisaties bezocht: de ene groep besprak de plannen voor dit jaar en Claudia en ik verzamelden alle informatie voor de website en gaven uitleg over onze communicatieplannen. Was een erg leuke en interessante dag, en toen we een geweldige motor/aanhanger zagen bij een van de organisaties, moesten we allemaal even op de foto ;-).

Veranderingen voor het nieuwe jaar

2009-01-22T04:18:00.006+01:00

Het nieuwe jaar is nog maar net begonnen en de ene verandering komt na de andere.

Op de eerste officiële werkdag na de vakantie, kreeg ik te horen dat er voor dit jaar geen budget zal zijn voor Melissa’s positie. Ik zal dit jaar dus alleen de afdeling communicatie moeten draaien – met Juan Ramon, die alle documentaires en videoverslagen van eventen maakt. En al heb ik vanaf het begin eigenlijk alleen gewerkt (Melissa zit momenteel nog steeds in Canada), het heeft wel degelijk gevolgen voor mijn werkzaamheden. Ik zal nu moeten proberen om mijn kennis en vaardigheden over te dragen aan de coordinadoren van alle programma’s, en zal ook meer uitvoerende werkzaamheden gaan verrichten, zoals het maken van het boletin, de website, etc. Ik moet er hierbij goed op letten dat ik blijf werken aan capaciteitsopbouw en duurzaamheid. Maar er zitten ook voordelen aan: ik word nu meer betrokken bij de werkzaamheden van de coordinadoren, word niet meer tegengewerkt bij veranderingen, en de nieuwe directeur heeft de communicatiestrategie hoog op de agenda gezet.

Verder kreeg ik deze week te horen dat we wederom alerter moeten zijn wat betreft veiligheid. ASONOG gaat dit jaar werken aan een veiligheidsmanual (vooral na aanleiding van de bedreigingen die mijn directeur vorig jaar heeft gekregen) en we hebben nu ook een extra bewaker bij ons kantoor. Zelfs intern wordt informatie als planningen van de verschillende afdelingen niet met iedereen gedeeld vanwege veiligheidsissues. En het is al vaker voorgekomen dat vertrouwelijke informatie naar buiten is gelekt.

Vorige week werd een partnerorganisatie van ons, OCDIH, bedreigd. Er is gelukkig niks gebeurd, maar we weten ook niet wat er verder kan gebeuren. Ik voel me gelukkig nog altijd erg veilig hier in Santa Rosa en heb nog geen vervelende situaties meegemaakt. Maar we moeten met alles wel voorzichter worden. Dat is ook een van de redenen waarom ik mijn blog tijdelijk prive heb gemaakt: er kan veel informatie op internet worden gevonden en persoonlijke informatie wil je dan natuurlijk ook zo goed mogelijk beschermen. Verder heb ik een hond die enorm groeit en goed kan bijten ;-).

Dan leuke veranderingen: mijn zusje Bonny is afgelopen zaterdagnacht bevallen van een gezonde, mooie dochter!! Superblij stond ik zaterdagavond te dansen en springen in huis en ik kan niet wachten tot ik haar zie in maart. Ze heet Bo – hoe groot is het toeval dat je dezelfde naam bedenkt??? Dit jaar ga ik ook een jongen maandelijks financieel steunen in zijn studie via een lokaal programma "Misiones Arbol de Vida". Een collega doet vrijwilligerswerk voor deze organisatie en zodoende heeft ze mij hierin geintroduceerd. Het programma financieert jongeren die ofwel uit de armste gebieden komen, ofwel een verleden van drugsgebruik hebben en weer op het rechte pad willen komen. Zo kan ik lokaal ook nog een steentje bijdragen!

En laatst heb ik meegedaan aan een soort bedevaartstocht naar de zwarte Christus. Kwam min of meer neer op een heerlijke wandeltocht door de prachtige natuur van Honduras, eindigend in een dorpje waar de zwarte Christus te bewonderen is in de kerk. En dat met Bo, Hannah en een groep studenten uit New York, die hier 2 weken als vrijwilliger werkten. Ze hebben zich goed gedragen (zeker aangezien ik ze 2 avonden daarvoor luidruchtig in de bar zag, completely misbehaving..). Bo was helemaal uitgeput aan het eind van de dag en ik kon 7 teken van m’n lichaam halen. Maar het was een superdag!

Bij ASONOG ben ik momenteel bezig met het veranderen van de website, het introduceren van nieuwe applicaties en een nieuw emailsysteem. En daar zit eindelijk schot in! Beetje bij beetje heb ik meer informatie gekregen over waar ik de bestaande documenten kan vinden, hoe de contracten in elkaar zitten, ed., zodat ik verder kan met het verbeteren van onze bestaande media. Dus ik kom er wel, met af en toe obstakels overwinnen ;-).

Gelukkig nieuwjaar!

2009-01-06T17:46:00.003+01:00

Jeetje wat is december snel voorbij gegaan... Voor m’n vakantie heb ik nog fulltime aan de communicatiestrategie voor EROC gewerkt en ik was dan ook erg opgelucht toen ik hem op m’n laatste werkdag netjes kon inleveren. En blij dat ik eindelijk vakantie had, want dat had ik hard nodig. De laatste weken waren qua werk enigszins stresvol omdat het totaal niet opschoot met de communicatiestrategie van ASONOG, onze email er wederom uitlag (en ik alle adressen en mails kwijt ben en 4 weken niks heb kunnen ontvangen), en Melissa me nog steeds niet had geholpen met toegang tot de website. En dus om complete frustraties te voorkomen, heb ik me op de strategie voor EROC gericht, waar een wonder werd gevraagd, maar ik uiteindelijk wel ver mee ben gekomen.

En dus was ik erg blij toen het 14 december was en ik naar San Pedro Sula kon gaan om Beate op te halen. Een week eerder vakantie dan de rest, omdat Melissa me de verkeerde vakantiedata had doorgegeven – ach ja, ik begin ook een week eerder met werken.

We hebben eerst heerlijk uitgerust in Utila – en natuurlijk gedoken! Oh, wat heb ik dat gemist...

Na een dagje bijkomen in Santa Rosa, zijn we een paar dagen naar Antigua, Guatemala gegaan om te shoppen en de vulkaan Pacaya te bezoeken. Dat shoppen was geweldig, onze tassen konden haast niet voller en de vulkaan was super om te beklimmen. We stonden 2 meter van de stromende lava, waar het bloedje heet was – snel die foto maken want m’n schoenen smelten!

Na Guatemala hebben we kerst in Santa Rosa gevierd, waar kerstavond belangrijker is dan Kerstdag. We moesten behoorlijk improviseren met de maaltijden, maar hebben uiteindelijk heerlijk gegeten en pakjesavond gehouden.

Oud op nieuw hebben we in Copan Ruinas gevierd, samen met Bo die mee op reis moest omdat ik geen doggie-sitter had. Honden worden hier niet echt als huisdieren gezien zoals bij ons. Zo is de Toshi, de hond van m’n huisbaas, op mysterieuze wijze verdwenen (de huisbaas verdenkt zijn vrouw ervan Toshi te hebben verkocht) en is de hond van Marco laatst gedood doordat iemand gif in hun tuin had gegooid. Dus ik houd Bo maar zoveel mogelijk bij me.

Verder heb ik eindelijk de ruines zelf gezien en het stadje Copan Ruinas. En ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik in Santa Rosa woon – Copan Ruinas is iets te toeristisch voor me.

Na Copan heb ik weer afscheid moeten nemen van Beate (snik snik..) en gisteren weer aan het werk gegaan. Da’s weer even op gang komen na zo’n heerlijke vakantie! Deze maand wil ik werken aan de website en een nieuw email systeem voor ASONOG. Ik ben weer helemaal opgeladen en verheug me op alle uitdagingen van het nieuwe jaar!

Een huisgenootje en uitdagingen in werk

2008-12-03T18:32:00.003+01:00

Zal ik met leuk of minder leuk nieuws beginnen?

In oktober kreeg ik te horen dat mijn directeur ernstig werd bedreigd wegens zijn politieke lobby voor de open mijnbouw hier in Honduras. Zoals ik al eerder een keer had verteld, is ASONOG de enige NGO in Honduras die strijdt tegen de open mijnbouw en voor een betere wetgeving hiervoor. En dat houdt in dat je als organisatie strijdt tegen corruptie, de regering (die de wetgeving (nog) niet verandert) en alle machtigen in Honduras die op welke manier dan ook profiteren van de open mijnbouw. Da’s niet mis in een land waar tijdens lokale verkiezingen (die in november werden gehouden) concurrentie wordt uitgeschakeld door moord: elke dag stond er weer een moord op een kandidaat in de krant.

In november kregen we bezoek van ICCO, PSO en een vertegenwoordiger van het Ministerie van Buitenlandse zaken. Een van de belangrijkste punten op de agenda was de veiligheidssituatie van de directeur, ASONOG, en de open mijnbouw. En dus hadden we een bezoek aan de mijnen van San Andres georganiseerd en heeft Pury geprobeerd zoveel mogelijk vragen te beantwoorden.

De bedreigingen waren dusdanig groot, dat onze directeur uiteindelijk met zijn familie uit Honduras is vertrokken voor (zover ik weet) onbepaalde tijd. En dat heeft een behoorlijke slag gegeven aan de rest van de organisatie. Een collega gaat zijn plaats tijdelijk opvullen, maar je merkt nu toch wat een indruk en invloed deze man heeft binnen de organisatie. Hij is ook de enige persoon die een overzicht heeft van alles wat er speelt en van alle programma’s en projecten. ASONOG staat nu dus voor een behoorlijke uitdaging. Onze veiligheid loopt niet in gevaar, omdat de bedreigingen aan de directeur persoonlijk waren gericht, niet zo zeer aan ASONOG en haar medewerkers.

Een ander punt op de agenda van het bezoek van ICCO en PSO was de bespreking van mijn werkplan: nog iets te ambitieus, maar na een paar verbeteringen kan ik er wel mee aan de slag gaan. En over een paar maanden evalueren en wellicht nog een keer bijschaven.

In mijn werk blijft alles een uitdaging. M’n tweede workshop heb ik moeten uitstellen tot deze week, omdat teveel mensen niet konden komen (daar kom je dan op de dag zelf achter) en nee, communicatie heeft in de praktijk helaas nog geen prioriteit.

Ook ben ik druk bezig met de communicatiestrategie van EROC, met collega’s van het programma Participación Ciudadana. Binnen dit programma heb ik inmiddels een andere contactpersoon, omdat Hector me nooit of te laat informeerde over veranderingen en ik hem een keer heb laten merken welke gevolgen dat heeft. En dat moest ik wel doen, want een aantal collega’s had me gewaarschuwd dat het lastig is met hem samen te werken en nu ondervond ik dat zelf. Helaas heeft hij er niet heel veel van geleerd, want gisterenmiddag om 4 uur kwam hij vertellen dat onze meeting van vandaag van 4 uur naar 9 uur was verschoven. En dus had ik niet al mijn werk af (ermee rekening houdend dat ik nog een dag zou hebben). Ach ja, het is een aanpassing natuurlijk, maar efficient werken kun je het niet noemen ;-).

Goed nieuws: ik heb uiteindelijk 405 euro kunnen overmaken naar ASONOG voor de noodtoestand in Honduras. Het programma van Gestión de Riesgos zal het geld gebruiken voor medicijnen en verzorgingspakketen voor 30 families in de zone El Ramal del Tigre, in Tela Atlantida. Heel erg bedankt voor jullie bijdragen!!!

En dan persoonlijk nieuws: sinds afgelopen zaterdag ben ik de trotse eigenaar van Bo, een mixhondje van vanalles en nog wat, die wel eens heel groot kan worden aangezien zijn poten nu al enorm zijn. Ik slaap nu al beter dan de eerste nachten en hij heeft nog niks gesloopt – al wil hij wel echt overal in bijten. Met hem kan ik straks ook lekker ’s ochtends gaan rennen – hij waggelt nu nog een beetje, glijdt uit en is al twee keer in z’n enthousiasme van de stoep gevallen. Maar het is geweldig om weer een hond te hebben!! Ik ben nu al aan het uitzoeken wat ik moet doen om hem straks mee naar Nederland te nemen.

Verder heb ik afgelopen weekend weer een paar vrienden zover gekregen om Sint Pannenkoek met me te vieren, en kijk ik uit naar de vakantie straks!!

Iets luchtigs

2008-11-13T16:30:00.004+01:00

Vorige week heeft orkaan Paloma Honduras gelukkig niet geraakt, en we hebben al een week goed weer – warempel zonnige dagen gehad, dus die dikke trui ligt weer netjes in mijn kast. Het is hier echt flink koud geweest en door de vele regenbuien heb ik vaak ’s ochtends niet kunnen rennen, maar daar kan ik nu weer lekker mee doorgaan. Laat die 2^e orkaan ons ook alsjeblieft niet raken...

Helaas ligt alleen onze website en emailsysteem er al een week uit (aardig goodbye-present van m’n collega Melissa, die nu in Canada zit), dus ik ben niet meer helemaal op de hoogte van alles. Dus tijd om een paar leuke verhalen te vertellen.

Zo hebben we op 1 november Halloween gevierd. Over het algemeen wordt dat hier niet echt gevierd, omdat het een “gringo”feest is en ja, gringos worden niet echt gewaardeerd. Maar goed, we hebben het bij vrienden thuis kunnen vieren met een internationale groep, waaronder natuurlijk ook veel Hondurenen. Audrey, Marco en ik hebben een hele week voorbereidingen getroffen voor de verkleedpartij: we gingen als Victoria (de levende bruid), Victor (de bruidegom) & Emily (de dode bruid) van “The Corpse Bride” (Tim Burton). Tot in de kleinste details hebben we geprobeerd alles de kopiëren en al kenden vele mensen de film niet, we hadden zelf natuurlijk de grootste lol!

Superfeest in een creepy omgeving.... wat wil je nog meer voor Halloween? :-)

Verder zijn we met een groepje veel aan het koken en films kijken, dus wat betreft ontspanning zit het hier wel goed. Begin deze week liepen we langs een huis waar we vreselijk kattengejank hoorden... echt dat hele zielige geluid... en we vonden een katje achter een hek en een onder het dak. Na een reddingspoging van een half uur, namen we de katjes mee naar mijn huis om ze melk te geven. Ze zijn waarschijnlijk niet ouder dan een week ofzo en zijn echt te schattig (en ik vind katten niet eens de meest geweldige beesten). Ze zijn nu bij Audrey thuis, omdat ze een aantal keer per dag moeten eten en ik kan niet telkens naar huis gaan. Dus ik zat eerst te denken “ach leuk, een kat als gezelschap... zolang ik niet hoef te niezen”.... maar had de puppies van Audreys hond ook nog in gedachten. Gisteren ben ik wederom naar de katjes gaan kijken en heb nu ook een van de puppies gezien... en ik ga er een uitkiezen! Het zijn er 4 en ze zijn pas een maand oud, dus ze zullen nog even bij de moeder blijven. Maar zo ontzettend lief!! En een hond is helemaal leuk gezelschap en een goede bewaker :-). Dus ja, ik krijg er een huisgenootje bij!

Tweede artikel over Honduras: risicomanagement

2008-11-07T20:20:00.005+01:00

Ons tweede artikel voor de Nederlandse media is vandaag de deur uitgegaan:

RISICOMANAGEMENT IN HONDURAS

Inleiding

De situatie in Honduras is nog altijd crisis. Meer dan 40 doden in totaal. Het water is gezakt, maar duizenden families kunnen nog altijd niet terug naar hun huizen in verband met de enorme schade die deze hebben opgelopen. Uit elkaar gevallen muren, ingestorte daken, weggespoelde oogsten, onbegaanbare wegen en een enorme kou zijn een zorgwekkende combinatie. Het koude front heeft inmiddels 15 doden geëist. Risicomanagement als specifiek thema staat in Honduras nog in de kinderschoenen, terwijl het een enorm belangrijk thema is in dit Middenamerikaanse land.

In principe worden noodsituaties en natuurlijke rampen in Honduras hoofdzakelijk geassocieerd met overstromingen in de regio’s Valle de Sula (het noordwesten, rondom het economisch hart San Pedro Sula), Bajo Aguán (het noorden, de kustgebieden) en het zuiden van het land (rondom hoofdstad Tegucigalpa). Het westen (de regio Occidente) werd vaak gezien als minder kwetsbaar voor rampen en dus werd er nauwelijks tot geen aandacht aan besteed. Wij werken in Occidente voor OCDIH en ASONOG, via het internationale programma To Get There van ICCO en hebben gezien hoe kwetsbaar deze regio is.

Coördinatie en samenwerking

Regionale rampenbestrijdingsstructuren als COE (Centro de Operaciones de Emergencia), CODEM (Comités de Emergencia Municipales) en CODEL (Comités de Emergencias Local) worden in de praktijk door overheidsinstellingen meestal niet erkend en dus worden hun capaciteiten niet optimaal benut in noodsituaties. COE is de regionale instantie die de verantwoordelijkheid op zich neemt om informatie, verzameld door verschillende instanties vanuit de gemeentes, te beheren en te coördineren. Deze informatie wordt vervolgens gestuurd naar COEN (Centro de Operaciones de Emergencia Nacional), om van daaruit naar de overeenkomstige instanties te sturen.

Op 22 oktober heeft de president per departement een stafmedewerker aangewezen met de verantwoordelijkheid van coördinatie in de hulpverlening aan de getroffen bevolking. Elke medewerker is bevoegd in te spelen op de behoeften en acties te ondernemen. Tot op heden hebben zij COE niet erkend als coördinatiepunt van informatie en dus geen gebruik gemaakt van de ondersteuning en kennis die COE kan bieden in deze situatie. Er wordt dus dubbel werk verricht: de aangewezen overheidsmedewerkers vragen een schaderapport aan de burgemeeesters, terwijl COE deze informatie dagelijks actualizeert. De meeste staatsinstellingen zijn doof voor het mandaat van de verklaring van de nationale noodtoestand, die hen verplicht zich aan te sluiten bij de acties op de noodtoestand.

Alhoewel de nationale noodtoestand op papier een samenbundeling van krachten bemoedigt, hebben veel overheidsinstanties dit niet gedaan. Het zijn vooral kerken en maatschappelijke organisaties (NGO’s) die vanaf het begin hebben bijgedragen aan de verzameling van informatie over de schade en de distributie van humanitaire hulp.

De inzet van regeringsafgevaardigden wordt door veel NGO’s meer gezien als een beslissing waar politici voordeel uit kunnen halen in de aankomende verkiezingen deze maand en zo dus gepolitiseerde acties kunnen uitvoeren. Hierbij worden instanties als COE niet erkend als organen voor overleg, afspraken en betrouwbare informatie, wat een veel efectievere hulpverlening had kunnen opleveren.

OCDIH en risicomanagement

Waarom heeft een organisatie werkzaam in dit land risicomanagement niet als een van de hoofdthema’s? Het antwoord wordt duidelijk als je een kwetsbare gemeenschap in het meest arme deel van Honduras binnen gaat: Lempira. Met nieuwe rubberlaarzen loop je de modderige berg op om de schade aan de huizen op te nemen en vervolgens verder te communiceren naar de gemeente, de overheid en de verdere wereld. Kinderen op blote voeten lopen met je mee. Het is zes graden, de modder komt soms tot aan de knieën, en je kunt je de kou voorstellen die deze kinderen moeten voelen.

Op dit moment zijn de organisaties van civil society data aan het verzamelen, voedsel aan het uitdelen, dekens aan het verspreiden, en fondsen aan het zoeken. De meest urbane gebieden zijn in goede handen – het zijn de onbereikbare gebieden waar je je zorgen over kan maken. De algemene hulp bereikt hen niet, omdat ze de schade in hun gemeenschappen niet rapporteren. Wie vraagt die krijgt wat, wie niet vraagt niet. De lokale crisis comités zijn niet werkzaam, de gevaarlijke huizen nog altijd bewoond. Tien jaar geleden gedurende de orkaan Mitch, hebben deze mensen geen enkele organisatie gezien, geen kilo bonen gekregen, dus waarom zouden ze nu rapporteren?

De overheid heeft inmiddels 15miljoen Lempiras beschikbaar gesteld voor het herstellen van de infrastructuur. Een deel van het Armoedebestrijding Fonds is voor de crisis ter beschikking gesteld. Maar hoe zit het met de toegang tot dit beschikbaargestelde geld?

Hoewel ik aanvankelijk teleurgesteld was over het feit dat OCDIH niet direct aan risicomanagement doet, zag ik de moeilijkheid in een situatie als deze. “Je moet voor je eigen rechten opkomen, ok. Rapporteer je schade en ga naar de gemeente. Er is geld voor je binnen de Armoedebestrijding Fondsen, dus organiseer je als gemeenschap en ga ervoor”. Komt het aan bij iemand met een lege maag en koude voeten? Dat is een goede vraag. Maar de harde waarheid is dat het geven van maïs en bonen de mensen afhankelijk maakt en slechts een heel tijdelijke oplossing biedt. OCDIH staat de mensen bij in het formuleren van hun eigen belangen en deze uitdragen tegenover de gemeentes. Dat is een heel belangrijke stap in risicomanagement.

Een ramp of crisis als deze komt niet uit het niets. Het is de pijnlijke combinatie van een natuurlijk fenomeen met de kwetsbaarheid van de bevolking. De sociale en economische armoede, de ontbossing, het gebrek aan participatie, de uitputtende manier van landbouw. Op deze themas werkt OCDIH, misschien valt het niet direct onder de noemer ´risicomanagement´, maar het verkleinen van de kwetsbaarheid van de bevolking verkleint direct de kans op rampen.

ASONOG en risicomanagement

Na de orkaan Mitch heeft ASONOG een programma opgezet dat strijdt voor de opname van risicomanagement in gemeentelijke, regionale en nationale ontwikkelingsprogramma’s. Waarom? Omdat na Mitch duidelijk werd dat er moet worden gewerkt aan de voorkóming van rampen. Rampen zijn in principe niet-behandelde risico’s. En de risiconiveaus van een samenleving zijn gerelateerd aan de ontwikkelingsniveaus van die samenleving, en haar capaciteit om die risicofactoren dusdanig te verminderen, dat de grootste bedreigingen worden weggenomen. En aangezien de regering uit zichzelf niet geïnteresseerd is in de insluiting van risicomanagement in haar plannen, probeert ASONOG het met haar partners en allianties op de politieke agenda te krijgen.

Zo heeft ASONOG i.s.m. andere sociale actoren in 2004 regionale organen (Mesa Regional de Incidencia Política para la Gestión de Riesgo) opgezet om ruimtes te creëren voor analyse, afspraken, uitwisseling van ervaringen en informatie en capaciteitsversterking. Dit alles ten behoeve van lobby voor risicomanagement op de politieke agenda in Honduras. Lokale capaciteiten kunnen niet alleen strijden voor de voorkóming van rampen, zij hebben hierbij hulp nodig van de lokale overheden die risicomanagement moeten opnemen in de gemeentelijke ontwikkelingsplannen. Uiteindelijk is de staat namelijk verantwoordelijk voor de kwetsbare bevolkingsgroepen.

Ruimtelijke Ordening zou een fundamentele strategie moeten zijn, geïmplementeerd door de lokale overheid, om te voorkómen dat men gaat bouwen in gevaarlijke gebieden en om de veiligste gebieden in elke gemeente te identificeren. Als er geen les is geleerd van de ervaringen met orkaan Mitch, dan moet deze noodtoestand een proces op gang brengen van overleg, reflexie en voorstellen tegenover de nieuwe uitdagingen die risicomanagment eist. Het is noodzakelijk dat nationale en internationale organisaties, publiek of privaat, een nieuwe richting inslaan en de risicomanagement als fundamenteel element in hun ontwikkelingsprocessen opnemen.

De eerste berichten

2008-11-04T19:38:00.004+01:00

Ons werk heeft z'n eerste vruchten afgeworpen: ons artikel is inmiddels geplaatst op de website van UPDAID (http://www.updaid.nl/natuurrampen/honduras-in-crisis-na-tropische-storm/) en de wereldomroep (http://www.wereldomroep.nl/actua/dossier/mijnwereldnieuws/storm-in-honduras). Met de wereldomroep had ik afgelopen woensdag ook een radio-interview over de toestand in Honduras en het werk van ASONOG hierin. Verder heeft RTL nieuws op haar website en op teletekst aandacht besteed aan de situatie in Honduras - met een link naar mijn weblog (http://www.rtl.nl/(/actueel/rtlnieuws/buitenland/articleview/)/components/actueel/rtlnieuws/2008/11_november/03/buitenland/0311_0845_doden_honduras_weer.xml).

En ook ICCO gaat er aandacht aan besteden, dus houd ook hun website in de gaten (www.icco.nl)!

Gaat dus de goede kant op met de aandacht! Dirkje en ik zijn momenteel bezig met het schrijven van een tweede artikel, over risicomanagment in Honduras.

En heel erg bedankt voor de eerste bijdragen aan hulp voor Honduras!!! Super!!!!

Het mag geen naam hebben: tropische storm 42 in Honduras

2008-10-28T21:32:00.002+01:00

Onderstaand artikel hebben Dirkje en ik geschreven en gestuurd naar verschillende media in Nederland om aandacht te krijgen voor de ramp in Honduras. We hopen dat we in een paar kranten en/of websites ons artikel kunnen plaatsen - ik houd jullie zeker op de hoogte!

Tussen 15 en 23 oktober jl. raasde de tropische storm no. 42 over Honduras. Binnen 12 dagen is op een aantal plekken in Honduras tussen de 600 en 800 mm regen gevallen – in Nederland ligt het record op de grootste hoeveelheid neerslag in een jaar op 1382 mm. Precies 10 jaar geleden, in 1998 liet orkaan Mitch al haar allesverwoestende sporen achter in Honduras. Velen doden, schade aan huizen en infrastructuur en vele oogsten verloren. De tropische storm van dit jaar, die slechts een nummer 42 heeft en geen naam, heeft het land op de proef gesteld: is de bevolking de klap van tien jaar geleden te boven gekomen, en op wat voor manier.

Er zijn twee perspectieven om Honduras te analizeren: het macro-economische perspectief van de nationale overheid, of het sociale perspectief van de boeren en hun organisaties. Volgens het eerste gaat het goed met het land en zit de groei er flink in. Honduras is niet langer een arm land, maar een “midden inkomen” land. Volgens het tweede is de ongelijkheid groter dan ooit, de voedselcrisis ondraaglijk en de democratie een grote grap.

De enorme crisis die tropische storm nummer 42 heeft veroorzaakt is ronduit onmenselijk. In de lager gelegen gebieden staat het water meters hoog in de huizen, hebben de slangen vrij spel, en is het rioleringswater inmiddels gemengd met de rivier waardoor stank en ziekten verspreid worden. In de hoger gelegen gebieden zijn huizen en wegen verwoest door aardscheuren, landverschuivingen en modderlawines. Tot nu toe zijn er meer dan 270.000 slachtoffers geregistreerd, meer dan 42.000 mensen geëvacueerd, en 33 mensen overleden ten gevolge van de storm. Duizenden gemeenschappen zijn van de buitenwereld afgesloten omdat 50 procent van de wegen beschadigd en onbegaanbaar is. Verder is zo’n 70.000 hectare landbouw overstroomd – grotendeels mais en bonen, de basisvoeding van de gemiddelde Hondurees.

Er wordt in de kranten aangegeven dat de schade meevalt in vergelijking met orkaan Mitch. Toen waren er meer doden, meer slachtoffers en meer materiële schade. Maar dat is een slechte vergelijking. Het is vreselijk te constateren dat 10 jaar na de meest destructieve orkaan in tijden, het land nog steeds niet is voorbereid op of enigszins bestand tegen de gevolgen van dit soort fenomenen. Sinds de orkaan Mitch zijn er behoorlijk wat stappen ondernomen om de kwetsbaarheid en daarmee de risicos die de bevolking loopt, te verkleinen. Zo is er een universitaire opleiding gestart over risicomanagement, zijn lokale en gemeentelijke crisis commitees opgericht met vertegenwoordigers van verschillende sociale organisaties, en zijn miljoenen geïnvesteerd in trainingen en computerprogrammas. Dus waar ging het mis?

COPECO, het overheidsorgaan dat permanent de situatie monitort, heeft geen budget, geen geloofwaardigheid, geen leiderschap en geen geschikt personeel. De gemeentelijke crisis comitees (COPEM) zijn gepolitiseerd. Het selecte groepje mensen dat getraind is op het thema, zit of in de hoofdstad, of in het buitenland. Dan is er nog de intensieve vorm van landbouw, de ontbossing, de klimaatverandering, de internationale voedselcrisis, de liefde van de boeren voor hun land en daarmee hun weerstand tegen verplaatsing naar minder gevaarlijke gebieden. En voor je het weet ben je tien jaar verder en realizeer je je dat de bevolking ondanks alle ondernomen stappen en het geïnvesteerde geld kwetsbaarder is dan ooit.

OCDIH – Organismo Cristiano de Desarrollo Integral de Honduras – werkt op een lokaal niveau aan de empowerment van de campesinos (boeren) van west Honduras (Occidente). 120 Werknemers geven trainingen op het gebied van het verbeteren van de productietechnieken, het milieubewust omgaan met natuurlijke bronnen, het opkomen voor je rechten, maar boven alles het belang van je als gemeenschap, gemeente en bevolking organizeren en te strijden voor positieve veranderingen.

Na orkaan Mitch heeft ASONOG (Asociación de Organismos No Gubernamentales) een programma opgezet op het gebied van risicomanagement. Om ervoor te zorgen dat de schade van natuurrampen zoveel mogelijk wordt beperkt, en de overheid haar mensen beschermt. Binnen dit programma zijn ruimtes gecreëerd vanuit het maatschappelijk middenveld op lokaal, regionaal en nationaal niveau. ASONOG werkt o.a. aan capaciteitsversterking van deze lokale organisaties op het gebied van politieke lobby voor risicomanagement, om uiteindelijk grotere weerstand te creëren voor de meest kwetsbare groepen in de samenleving.

Het is dan ook door organisaties als OCDIH en ASONOG dat er in de lokale crisis comitees goed getrainde mensen lopen die gedurende deze onzekere tijden de situatie monitoren, hun gemeenschapsgenoten evacueren en opvangen en de informatie doorsturen naar derden. OCDIH en ASONOG coördineren, werven fondsen, verzamelen en communiceren informatie, en bereiken die gemeenschappen die door de gemiddelde organisatie vergeten worden.

Dirkje heeft afgelopen week een aantal getroffen gebieden bezocht: “Wat ik gezien heb is pijnlijk. Het is een verdriet, een wanhoop en een onmacht die een dikke stempel heeft gedrukt op mij als persoon. En het maakt boos: boos op de mensen die na verplaatsing weer terugkeren naar de onveilige plekken, boos op de overheid die naar de verkiezingen toe de ramp gebruikt voor haar campagne, boos op het feit dat overheid mooie woorden heeft maar geen daadkracht en boos dat de gemiddelde burger buiten Honduras het land in de steek laat”.

Ook in Nederland is nauwelijks gerept over de ramp in Honduras: tropische storm 42 is geen orkaan, het heeft geen naam, maar een nummer. En Honduras loopt onder de modder en onder het water.

Hulp aan Honduras

2008-10-24T00:17:00.007+02:00

Er wordt gezegd dat de schade van deze tropische stormen nog groter zal zijn dan orkaan Mitch in 2008. Al is het aantal doden tot nu toe nog relatief laag (24 – in vergelijking met Mitch, toen zo’n 5000 mensen stierven), dat is helaas niet het enige dat telt. Tot nu toe zijn 142.000 mensen gedupeerd en 22.000 geevacueerd. Ofwel hun huizen zijn zeer ernstig beschadigd, ofwel compleet verwoest. Elke dag komen nieuwe cijfers binnen over het aantal slachtoffers.

Veel slachtoffers hebben tijdelijk onderdak gekregen in scholen, kerken en centra, maar er zijn ook nog altijd veel slachtoffers die van de rest van de wereld zijn geïsoleerd. De materiële schade is ook ongelooflijk: alleen door overstromingen en instortingen zijn meer dan 4000 woningen, 133 wegen en 54 bruggen verwoest. Er wordt geschat dat zo’n 50% van de wegen onbegaanbaar is.

Hoeveel regen is er dan gevallen? Om een voorbeeld te geven: In Tegucigalpa is binnen 2 weken 2 keer zoveel regen gevallen als normaal gesproken binnen een jaar valt (800 mm t.o. 400 mm). En een nieuwe storm raast alweer over Honduras – met nog steeds de verwachting voor een orkaan in november.

De slachtoffers hebben kleren, eten, drinken en medicijnen nodig. Doordat veel mensen tot aan hun middel door het water hebben moeten lopen, is de kans op infecties, ziektes en bacterieën enorm groot. Bovendien zijn de tijdelijke schuilplaatsen niet groot genoeg voor zoveel mensen. Iedereen probeert fondsen te werven om zo snel mogelijk hulp te kunnen verlenen aan de slachtoffers.

En dus wil ik ook jullie om hulp vragen – ASONOG werkt in de getroffen gebieden en met jullie bijdrage kunnen we de noodzakelijke spullen kopen. Ik houd jullie natuurlijk op de hoogte van de ontwikkelingen en ook van de acties we kunnen ondernemen met de fondsen.

Omdat het het gemakkelijkste is om geld over te maken naar een Nederlandse rekening (anders komen er standaard € 15 administratiekosten bij), zou ik iedereen die Honduras en ASONOG wil helpen, willen vragen geld over te maken naar rekeningnummer ABN AMRO 54.35.15.109 tnv Wendy Wilbrink te Heerlen. Ik zorg er dan voor dat het geld bij ASONOG terecht komt en een verslag geven van waar het geld naar toe is gegaan.

Alvast hartelijk dank voor jullie steun en bijdrage!

Een update van de schade van de tropische storm

2008-10-23T00:01:00.004+02:00

De kranten staan vol berichten van de ramp en iedereen is druk bezig met de coordinatie van alle activiteiten. Zo moet er een balans worden gemaakt van de schade in elke gemeenschap, om vervolgens de juiste acties te kunnen ondernemen.

Elk bericht komt met andere cijfers, dus het is lastig een juiste balans van de schade tot nu toe te maken. Om toch een idee te geven: tot nu toe zijn er 18 doden, 6 vermisten, 142.000 (indirecte) slachtoffers, 11.948 geëvacueerden, 21.104 (direct) gedupeerden en 19.436 mensen hebben tijdelijk onderdak gekregen.

Zo’n 16.000 hectares landbouwgrond is overstroomd (voornamelijk bonen en mais, de belangrijkste ingredienten voor de dagelijkse maaltijd hier). Verder zijn 4.716 huizen overstroomd, 690 beschadigd en155 verwoest. En de uiteindelijke balans is nog lang niet opgemaakt. De arme boeren die aan de rivieren wonen zijn het hardst getroffen. Intussen heeft de internationale gemeenschap 500 miljoen dollar beschikbaar gesteld voor de ramp.

Alsof dit alles nog niet genoeg is, worden 2 orkanen verwacht, waarvan 1 Honduras zal bereiken. En aankomend weekend wordt het eerste koude front verwacht met een daling in de temperatuur en regen aan de Atlantische kust. Je zult mij niet snel meer horen klagen over het weer in Nederland.

Ik heb gezocht op de Nederlandse websites, maar kan tot nu toe slechts 1 bericht vinden over deze ramp. Is Honduras te ver weg? Klinkt een tropische storm minder erg dan een orkaan? Geen idee, maar ik wil jullie graag op de hoogte houden van de situatie hier. Zelf heb ik nog niks gezien buiten Santa Rosa – ik zit veilig op kantoor intern dingen te organiseren. En te hopen dat het niet meer gaat regenen voorlopig...

Emergencia Nacional

2008-10-21T20:15:00.003+02:00

Afgelopen week (en nu nog) raasde een tropische storm over Honduras die enorm veel schade heeft aangericht. Wat ik er zelf van heb gemerkt? Sinds vorige week dinsdag hebben we alleen maar regen, regen en nog eens regen gehad. Ik ben een paar keer flink natgeregend, maar dat is niks vergeleken met de schade in het land.

De afdeling communicatie van ASONOG ontvangt alle waarschuwingen van COPECO – groen, oranje en rood licht. En die waarschuwingen sturen we door naar alle técnicos in het veld. Een voorbeeld van de schade in Copan na 1 dag:

10 gemeenschappen zijn afgezonderd door een stijging van de rivier
7 families zijn geevacueerd door inzakkingen
46 huizen, 2 scholen en een commercieel centruum zijn verwoest door verschuivingen ten gevolge van de hoeveelheid neerslag

In totaal wordt geschat dat tot nu toe meer dan 125.000 mensen lijden onder de gevolgen van de tropische storm: bijna 4000 huizen verwoest, landverschuivingen, overstromingen van rivieren, verzakkingen in de bergen, modderlawines, etc. Bovendien werden op enkele plaatsen aardbevingen gemeten.

Bijgevoegde foto’s laten zien wat oa de schade inhoudt. En dan schaam je je wel een beetje wanneer je lekker thuis zit en loopt te mopperen dat het geen lekker weer is. Of dat je bent natgeregend. Want m’n huis is droog, ik heb nog geen lekkages gehad en het ergste wat me is overkomen, is dat ik kletsnet ben geregend toen ik een avondje gezellig wilde uiteten en naar huis moest omdat ik echt kletsnet was.

Gisteren heeft de president de nationale noodtoestand uitgeroepen, wat betekent dat alle organisaties, zowel van de overheid als civil society, geautoriseerd zijn deel te nemen aan reddingsacties op deze noodtoestand. Hierbij kun je denken aan zorgen voor voedsel, water, onderdak, etc. voor de getroffen families. Ook ASONOG deelt hieraan mee en al het overige werk wordt zo ongeveer stilgelegd om op deze situatie in te spelen.

Er werd begin deze maand voorspeld dat er halverwege oktober 2 keer zoveel regen zou vallen in vergelijking met de hoeveelheid regen 10 jaar geleden, toen de orkaan Mitch en de tropische storm die volgde, het hele land heeft verwoest. Honduras is nog steeds niet hersteld van de schade die het toen heeft geleden – in alle opzichten: infrastructureel, economisch, wetgeving mbt risicomanagement, etc.. En nu probeert iedereen opnieuw te redden wat te redden valt. En snap ik wederom waarom het werk van ASONOG zo belangrijk is: in plaats van reageren op rampen, lobbyt ASONOG voor betere wetgeving op oa het gebied van risicomanagement. Zodat de bevolking beter is beschermd en de gevolgen van dit soort rampen enigszins kunnen worden beperkt.

El Foro Social Américas: Otra América es Posible!

2008-10-13T03:32:00.004+02:00

Vorige week maandag om half 4 's middags was het me eindelijk gelukt om de reis naar Ciudad de Guatemala te organiseren met CHAAC, een andere NGO in Honduras waar ASONOG ook lid van is. CHAAC werkt in Honduras voor eerlijke handelsverdragen in de wereldeconomie – op het niveau van burgerparticipatie. Na een dag zingen en kennismakingsgesprekken in de bus kwamen we dinsdagavond aan in ons hotel.

Het forum vond plaats op de universiteit San Carlos (het terrein deed me herinneren aan San Diego!) en elke dag waren er tientallen workshops, op het gebied van burgerverzet tegen neoliberalisme, imperialisme en kapitalisme, sociale bewegingen en communicatie, cultuur, educatie, gender, etc. Ik heb een aantal verschillende workshops bijgewoond om een idee te krijgen van wat er speelt, waar NGO’s en andere sociale bewegingen zich mee bezighouden in Latijnds-Amerika.

Erg interessant en vooral boeiend om verschillende stemmen te horen over de huidige situatie, mogelijke oplossingen, voorbeelden uit de praktijk, etc. Dit forum wordt niet georganiseerd voor en door geleerden die vertellen hoe de vork in de steel zit en wat er moet veranderen... nee, dit zijn de stemmen van de mensen zelf die lijden onder de negatieve gevolgen van kapitalisme. Zij wisselen ervaringen uit en komen bijeen om gezamenlijk de problemen aan te pakken: ontzettend gepassioneerde mensen en een bijzondere sfeer om mee te maken!

Donderdagochtend hebben we meegelopen met een demonstratie tegen AdA (Acuerdo de Asociación) – het nieuwe handelsakkoord met de Europese Unie. Ook hier voelde je een sfeer van verzet, vechtlust, passie voor het leven: geweldig om mee te maken! Al kreeg ik af en toe wel een gevoel van er niet helemaal bij horen – ik kom tenslotte uit Europa, dat een handelsakkoord wil sluiten waar deze mensen niet blij mee zijn. Maar dat gevoel kwam uit mezelf, dat straalden de mensen niet naar me uit. En vooral de groep van CHAAC was geweldig: ik heb zo ontzettend genoten van de gesprekken over hun werk en leven in Honduras.

Ter ontspanning zijn we ook een middagje naar Antigua gegaan – prachtig stadje! En bij ontspanning hoort natuurlijk ook shoppen, dus Maca en ik hebben ons erop uitgeleefd op de markt. Bij elke hal kwamen we elkaar weer tegen met iets nieuws. Dus het gaat inmiddels goed met m’n kerstinkopen – ben nog nooit zo vroeg in het jaar ermee begonnen!

Deze week ga ik aan de slag met alle opgedane inspiratie van de afgelopen 2 weken en mijn werkplan voor de komende 15 maanden werken.

Een geslaagde workshop!

2008-10-05T05:08:00.002+02:00

Afgelopen maandag was het zover: mijn eerste interne communicatieworkshop!

Na een week vol (nouja, halfvol) frustraties over het wel en wee van de workshop (kan hij doorgaan of niet, op hoeveel mensen kan ik rekenen, zijn de resultaten van de enquete duidelijk, kan IEMAND me helpen, etc.), was het maandag dan eindelijk zover. Uiteindelijk heeft niemand me geholpen met de opzet en organisatie en was ik vanaf zondagavond strontzenuwachtig over wat er zou gebeuren... En het ging goed! Ik had uiteindelijk maar een halve dag georganiseerd vanwege het eventuele energiegevoel van de groep (17 deelnemers) – op aanraden van een aantal collega’s. En er waren volop discussies en iedereen deed goed enthousiast mee met de oefeningen. Ik had voor de zekerheid een boterkoek gebakken – mocht de workshop geen succes worden, dan kon de aandacht worden verschoven naar het gebak. En zelfs m’n boterkoek was een succes! De hele week hebben collega’s me naar het recept gevraagd. Ach ja, ik sta nu in ieder geval vers in het geheugen van een aantal collega’s :-). En heb een compliment gekregen van de directeur over m’n werk.

Dinsdag had ik een andere workshop die ook erg goed was – weer een workshop van de Mesa Regional para la Gestion de Riesgo. En van woensdag t/m vrijdag een interne workshop voor het strategisch plan van ASONOG voor de komende 5 jaar. Ontzettend interessant en ik heb zowel de organisatie als veel collega’s een stuk beter leren kennen. En een bijdrage kunnen leveren aan een aantal onderwerpen. Ook in deze workshop kwamen veel bezorgdheden over de interne communicatie naar voren, dus het onderwerp blijft hoog op de agenda en dat is voor mijn werk natuurlijk alleen maar gunstig. Drie dagen workshop was wel erg veel en vrijdag was ik dan ook helemaal uitgeput... maar voldaan.

Ik heb natuurlijk wel een beetje ontspanning gehad. Zo hadden we afgelopen woensdag onze eerste salsa avond georganiseerd. Jaja, het is me gelukt een groep vrienden zo gek te krijgen om salsa avonden te organiseren! De eerste avond was helaas niet geheel een succes en ik heb nog geen man gezien die echt goed kan salsadansen. Maar ik geef niet op: we gaan dit elke woensdag organiseren dus wie weet!

Dit weekend ben ik bezig met het organiseren van m’n reisje naar Guatemala. Volgende week is een ontzettend interessant forum in Guatemala Ciudad waar ik erg graag naartoe wil. Tot vandaag wist ik niet zeker of ik kon gaan, omdat ik m’n paspoort nog steeds niet terug had vanwege de verlenging van mijn visum. Maar dat heb ik vandaag kunnen ophalen. En nu nog weet ik niet met wie ik ga en wanneer, maar ik ga ervan uit dat het goed komt en dat ik maandag of dinsdag vertrek. Ik heb ontzettend veel zin in het forum – zowel om de lezingen bij te wonen als om te netwerken. En daarna aan de slag met m’n projecten!!

Las minas de San Andrés

2008-09-24T05:29:00.005+02:00

Binnen het programma “Politieke lobby voor risicomanagement en mijnbouw” werkt Pury voor de mijnbouw-projecten. En wat een politieke complexiteit zit daarachter zeg... ik heb pas een klein deel gehoord en vind het nu al ingewikkeld.

Om een gemakkelijk voorbeeld te geven: Mario werkt via een Canadese NGO bij ASONOG, op het gebied van milieu. Hij was initieel toegewezen aan de mijnbouw-projecten van het programma, maar is daar uit moeten stappen omdat een Canadees bedrijf (Yamana Gold) eigenaar is van de mijnen van San Andrés. En dus is het politiek gezien geen slimme zet om iemand via een Canadese NGO te laten werken aan een project tegen de mijnbouw. En nogmaals: dit is een simpel voorbeeld.

Maandag ben ik naar de mijnen van San Andrés geweest om zelf te kunnen zien hoe verschrikkelijk ze zijn. Voorafgaand werden grapjes gemaakt over de eventuele gevaren van het bezoeken van de mijnen. Collega’s van ASONOG zijn tijdens eerdere bezoeken aan het gebied ook al meerdere keren tegengehouden of bedreigd. Dus hadden we onderweg, om iets veiliger te spelen, afgesproken dat we zouden zeggen dat we (ik en 3 collega’s, waaronder een Duitse en een Engelsman) toeristen zijn die het gebied willen bezoeken. Gelukkig zijn we door niemand van Yamana Gold tegengehouden.

Pury had tijdens de” Mesa de Regional de Occidente para la Gestion de Riesgo” al een presentatie gegeven over de mijnbouw in Honduras. En gaf ons tijdens de “rondleiding” veel informatie over de mijnen van San Andrés. Een aantal feiten:

Het is schokkend om het gebied te zien en je kunt bijna niet geloven dat dit zomaar kan: een enorm gebied is gekapt en afgegraven voor de open mijnbouw – “abierto cielo” – voor de zoektocht naar goud
Vroeger was het gebied net als de rest van de omgeving prachtig: vol bomen, planten, dieren, en een aantal dorpjes eromheen – het gebied is nu onherkenbaar
Het zijn vooral buitenlandse bedrijven die investeren in en profiteren van de mijnbouw in Honduras
Het gebruik van chemicalieën veroorzaakt een enorme vervuiling van grond en water (door oa lozing van het gifwater in de rivieren): 40% van het water in de omgeving is vervuild en veroorzaakt gezondheidsproblemen voor de inwoners, o.a. pigmentverkleuring bij kinderen
De rivier naast de mijn heeft de kleur van cement, zo erg is de mate van vervuiling

Het dorpje San Miguel ligt slechts 100 meter van de mijnen en is een “ghosttown” (zie fotos) aan het worden: de inwoners worden gedwongen (smartegeld) om te vertrekken, maar ze kunnen nergens anders wonen. Velen zijn inmiddels vertrokken, maar niet iedereen kan een andere woonruimte vinden
Het bedrijf betaalt amper tot geen belasting over de winst en komt amper tot niet tegemoet te komen aan de veroorzaakte schade op het gebied van milieu en gezondheid
Er worden naaldbomen geplant ter compensatie op omliggende stukken grond – deze grond is echter onvruchtbaar
ASONOG is de enige NGO in Honduras die een project heeft tegen de mijnbouw en aan projecten werkt om de bevolking te helpen

En ik ben weer iets wijzer geworden over de problemen in Honduras. En over het werk dat mijn organisatie hier doet. En al is het intern een zooitje, er wordt zeker goed werk gedaan!

Los Cayos Cochinos

2008-09-19T18:56:00.004+02:00

Afgelopen weekend toch wel het meest relaxte weekend gehad sinds ik hier zit.

Met een groepje vrijwilligers die verspreid in Honduras werken, ben ik naar de Cayos Cochinos gegaan om te genieten van het extra lange weekend (afgelopen maandag was Onafhankelijkheidsdag hier). Los Cayos Cochinos is een eilandengroep (2 grote eilanden en 13 cayos, "drooggevallen banken") voor de kust van Honduras, boven La Ceiba. Deze cayos zien er soms uit als de kleine eilandjes die je in cartoons ziet, wanneer een schipbreukeling op een eilandje eindigt met 1 palmboom en een kist met kleren.

Het hele weekend hebben we niks anders gedaan dan geluierd, gezwommen, cocktails gedronken en genoten. Een prive eiland zonder electriciteit, koken boven kampvuur, verse vis uit de zee... wat wil je nog meer? En lekker gesnorkeld... ik kreeg wel heimwee naar het duiken, maar dat komt nog wel J.

Ontzettend leuke mensen ontmoet en tot de conclusie gekomen dat iedereen even gek is. Heerlijk, precies wat ik nodig had. Een van de meiden, Deirdre, komt uit Dublin en heeft dezelfde studie als ik gedaan – maar dan fulltime. In hetzelfde jaar en de kans is groot dat we 1 klas samen hebben gevolgd. How weird is that?

En dus hebben we lekker veel gepraat over Dublin, de universiteit en onze professoren... echt bizar, want deze studie heeft altijd een strenge selectie en in mijn klas zaten bijvoorbeeld maar 25 personen. It’s a small world after all..

Omdat we allemaal een beetje verspreid wonen, kunnen we elkaar wel in de weekenden opzoeken, dus met de besteding van mijn vrije tijd kan het wel goed komen! Helemaal ontspannen ben ik deze week weer met werken begonnen...

Deze keer geen lang verhaal, maar een kleine collectie van de foto’s van afgelopen weekend.... omdat ik nog even aan het nagenieten ben J.

¿Tiene hambre? ¡SÍ! ¿De qué? ¡DE JUSTICIA!

2008-09-11T04:43:00.002+02:00

Eind vorige week heb ik een tweedaagse workshop gevolgd met collega’s van de afdeling “Incidencia Politica para la Gestion de Riesgo y Mineria” (IGRM), die zich bezighoudt met de de thema’s risicomanagement en mijnbouw. Interessante workshop van de “Mesa Regional de Occidente para la Gestion de Riesgo” over een strategisch werkplan. De workshop was een dag na de presentatie van de afdeling PPC en een collega van IGRM had PPC uitgenodigd om deel te nemen aan de workshop om ideeën uit te wisselen en 1 collega was warempel gekomen en nam actief deel aan de workshop. Was nog niet eerder gebeurd.

De nadruk van het werk van de “Mesa” ligt op politieke beïnvloeding op het gebied van risicomanagement en mijnbouw. Om o.a. te voorkomen dat rampen als Orkaan Mitch (1998) nogmaals in dergelijke omvang schade aanrichten. Een van de aandachtspunten in hun strategie is om de bevolking te betrekken in risicomanagement en hen in hun positie te versterken. Dit betekent dat er wordt geprobeerd van beneden naar boven te werken in plaats van ideeën en strategieën te implementeren waar de bevolking niet op zit te wachten. En dus moet er ook aandacht worden besteed aan een communicatiestrategie: hoe kunnen de doelgroepen optimaal worden betrokken bij het proces?

Vervolgens ben ik deze week met dezelfde collega’s naar een demonstratie tegen corruptie in San Pedro Sula geweest – de “industriële hoofdstad” van Honduras. Corruptie is overal in de samenleving aanwezig, zo werd ook duidelijk gemaakt door de verschillende sprekers. En toch stak 1 vrouw er bovenuit door simpelweg dit te zeggen: we roepen vandaag dat we als 1 eenheid tegen corruptie moeten vechten, maar vergeet daarbij niet dat hier vandaag ook mensen in ons midden zijn, die 2 of 3 dagen niet hebben gegeten omdat ze simpelweg niets hebben. We moeten vechten voor de campesinos, waarvan meer dan 80% in armoede leeft. Klare taal en begrijpelijk voor iedereen.

Het was de eerste keer dat ik überhaupt aan een demonstratie heb deelgenomen en ik moet zeggen dat het je toch wat doet als je deze mensen met zoveel passie ziet strijden voor gerechtigheid, openheid, gelijkheid en betere leefomstandigheden voor de arme bevolking.

Verder weer leuk nieuws: afgelopen weekend ben ik uitgeweest en heb warempel kunnen dansen :-), de volgende dag een zwembad ontdekt en zondag een (paar) “trago de madre” gedronken. Er is maar 1 tent in Santa Rosa waar je dit kunt drinken en al heb ik geen idee wat er allemaal in zit (alcohol is een onderdeel ;-)): het is heerlijk! En je kunt het niet bij 1 glas laten, dus de zondagmiddag was goed besteed!

Afgelopen maandag heb ik eindelijk mijn spullen gekregen en dus was ik als een gek in huis aan het rondrennen. Ik heb boterhammen met hagelslag gegeten, slaap nu onder een heerlijk dekbed en heb weer een ruime keuze aan kleding J.

M’n huisje voelt al weer een beetje meer thuis met m’n boeken en fotolijstjes.

En op werk zijn weer meer vorderingen: ik heb net zo lang met Melissa gezeten tot ik een datum eruit kreeg om een workshop te organiseren, eind deze maand. Dus dat wordt hard werken en ik hoop dat m’n vermoeden juist is en dat veel mensen willen deelnemen. Nu nog vorm gaan geven aan de workshop, maar dat gaat ook wel lukken, want daarin wil Mario me wel helpen. Yep, ik heb er wel vertrouwen in dat die workshop een succesje gaat worden!

Mijn eerste succes!

2008-09-03T20:16:00.004+02:00

Yes.... deze week kan haast niet meer stuk: na het vieren van de laatste dagen feria in Santa Rosa, kwam ik maandag vol goede moed op kantoor om iedereen achter de broek aan te jagen over de enquêtes. En tot mijn verbazing (intern maakte ik een sprongetje in de lucht) kreeg ik van de coordinador de afdeling Gestión de Riesgos y Minería alle ingevulde enquêtes van zijn afdeling. Joepie! En de antwoorden en het comentaar zijn zo open, eerlijk en uitgebreid, dat ik de hele afdeling meteen een superdankjewel emailtje heb gestuurd (aangezien de meesten niet hier op kantoor werken). Daarna kreeg ik, na een vriendelijk verzoek van mijn kant, van een andere afdeling ook alle enquêtes. Dat betekent dat ik nu ongeveer de helft van de enquêtes terug heb. Yahooooooo! En m’n dag kon al helemaal niet meer stuk toen ik ook eindelijk met Beate heb kunnen skypen. Ja, ik kan eindelijk weer skypen :-).

Dinsdag tijdens Spaanse les zei Omar dat de directeur van zijn universiteit met mij wil praten over een intern communicatieproject voor de universiteit – dit natuurlijk in mijn vrije tijd, maar aangezien ik die in de weekenden volop heb, lijkt het me super om daaraan te werken. Puur door met Omar te praten over mijn werk binnen ASONOG, is hij enthousiast geworden over een communicatieplan voor zijn universiteit en heeft hij nu ook zijn directeur en een aantal collega’s zover gekregen dat zij er ook voor open staan. Dus ik kijk erg uit naar dit gesprek!

’s Ochtends werd internet bij mij thuis geïnstalleerd (een persoonlijke mijlpaal!) en vervolgens moest ik naar de advocaat om een document voor mijn visumaanvraag te tekenen, waarmee mijn aanvraag officieel in behandeling wordt genomen. Joepie!! Verder heb ik een lotgenoot gevonden binnen ASONOG die hier ook als vrijwilliger werkt. Mario komt uit Chile en loopt een beetje tegen dezelfde problemen aan qua werkzaamheden – dus we gaan proberen er samen iets aan te doen. En samen huilen als het niet lukt ;-).

En vanochtend was er een meeting vanuit de afdeling Participacion Ciudadana (PPC), georganiseerd door Hector. Met wie ik uitgebreid heb gepraat over communicatiestrategieën en –plannen en aan wie ik een aantal methodologieën heb uitgelegd die kunnen worden gebruikt in het proces. We hebben een aantal keer ideeën uitgewisseld over verbeteringen in de communicatie en ik ga misschien een communicatiestrategie opzeten voor EROC, het project van PPC.

De meeting was voor iedereen van alle afdelingen en PPC gaf een presentatie over EROC. Met als doel (1) collega’s te informeren over PPC en EROC en (2) aanknopingspunten voor samenwerking te zoeken met andere afdelingen. En die werden volop gevonden – er ontstonden goede discussies en er zijn ideeën gecreëerd voor volgende stappen. Zo werden volgende meetings gepland en werd het idee aangeboden om andere afdelingen eenzelfde soort presentatie te laten geven om elkaar te informeren over waar men mee bezig is.

En dit is precies waar ik het met een aantal mensen intern over heb gehad en waar de enquête o.a. over gaat. En het allermooiste is, dat ik het niet in de meeting heb hoeven voorstellen: dit brachten collega’s zelf naar voren. Dus door de afgelopen weken veel te praten over interne communicatie, samenwerking, het imago van ASONOG, etc. heb ik uiteindelijk toch een eerste resultaat weten te behalen. En daar ben ik superblij mee!! Dus ik sta hier nu wel even te juichen, en het maakt veel ellende goed!

Vol goede moed ga ik de 2^e helft van de enquêtes proberen binnen te krijgen deze week :-).

Relativeren

2008-08-27T01:18:00.003+02:00

Afgelopen week heb ik weer grotendeels alleen gewerkt, maar nu was het een andere situatie. Een nichtje van Melissa is 2 weken geleden ontvoerd in Tegucigalpa (de hoofdstad). Haar familie heeft geprobeerd met de ontvoerders over losgeld te onderhandelen, maar dat is helaas niet gelukt. Afgelopen donderdag is zij teruggevonden, vermoord. Ze is nu wel weer op kantoor, maar heeft het erg moeilijk – vooral omdat iedereen haar steun wil geven en dan barsten de emoties natuurlijk opnieuw los. Ze probeert zich goed sterk te houden en ik moet zeggen dat ik daar bewondering voor heb. Ik kan me niet voorstellen wat er door je heengaat wanneer een familielid wordt ontvoerd en vervolgens vermoord. Je hoort en leest wel veel over criminaliteit en geweld in Honduras, maar als het dan iemand overkomt die je kent, is het toch anders. Dan worden je eigen problemen opeens nietig. En denk je even niet meer alleen aan jezelf.

Maar gelukkig zijn er ook leuke momenten en successen geweest:
Dit weekend zijn de feria begonnen op het veld tegenover mijn huis. Tot eind augustus kijk ik vanuit m’n balkon uit op eetkraampjes, muziek en allerlei kraampjes met artesanía uit de streek. Xiomara nam me mee om kennis te maken met de mensen, het eten en de koopwaar. En natuurlijk kon ik het niet laten om al iets te kopen ;-). Daarna was er een kleine kinder carnavalsoptocht (zou de Grote Optocht dan een week later zijn, net als bij ons? ;-)). In de stad was ook vanalles te doen en de sfeer is erg leuk – het voelt echt als een dorpsfeest!

En ik heb sinds afgelopen week kabel – yep, eindelijk gelukt. Dus ik heb nu niet alleen meer dan 100 kanalen om uit te kiezen (waarvan een groot deel Amerikaanse kanalen), ik kan Spaans leren door naar foute Mexicaanse soap opera’s te kijken. En naar Amerikaanse films en series met Spaanse ondertiteling – ook best leerzaam!

Op werk gaat plan B misschien wel werken. De meeste collega’s hebben inmiddels mijn enquete en hebben gezegd dat ze hem deze week bij me inleveren. En de eerste ingevulde enquetes zijn al binnegekomen met erg goede, kritische antwoorden. Ik hoop dat de rest dit voorbeeld zal volgen! En er is eindelijk een start gemaakt met mijn visumprocedure, waar ik me de laatste weken wel zorgen over maakte.

Dankjewel!

2008-08-20T22:37:00.003+02:00

Dankjewel allemaal voor jullie lieve berichtjes en aanmoedigingen om niet op te geven! Dat doet me wel erg goed. Het was inderdaad voor mezelf goed om alles er even uit te gooien. Het gaat inmiddels weer iets beter en ik kan weer een beetje lachen. Helemaal toen ik vanochtend een paard op straat zag staan dat stond vastgebonden aan een verkeersbord - ik voelde me even in The Wild West. Op het verkeersbord stond "Verboden te parkeren, taxi standplaats". Erg jammer dat ik mijn fototoestel niet bij me had!

Beetje bij beetje probeer ik weer verder te gaan om uiteindelijk mijn doel te bereiken. Op dit moment is dat ervoor zorgen dat m'n collega's hier m'n vragenlijst invullen zodat ik een beeld krijg van de huidige situatie. Ik heb geprobeerd steun te krijgen - niet gekregen, dus door naar plan B. En er is een aantal mensen wel geinteresseerd in mijn ideeën, dus wie weet gaat plan B wel werken. Plan C heb ik nog niet ontwikkeld ;-).

Even gal spugen

2008-08-18T22:19:00.003+02:00

Wat is een beginperiode toch altijd lastig. Ik heb het al vaak meegemaakt: in de VS, Ierland en de Filipijnen, maar ik heb me nog nooit zo niet-welkom gevoeld als hier. Het gaat hier echt met pieken en dalen en de dalen zijn dieper dan de pieken. Ik heb lang nagedacht over of ik dit bericht zou plaatsen of niet. Maar dit is hoe ik me nu voel en mijn enige manier om mijn gal te spugen (hopelijk zonder die bitter nasmaak).

Afgelopen maandag had ik eindelijk mijn ontmoeting en eerste gesprek met de directeur – vooral dankzij mijn relatiebeheerder van ICCO, want ik heb via 3 verschillende wegen geprobeerd een afspraak te krijgen, zonder resultaat.
Ik had gedacht dat ik dat gesprek alleen met hem had, maar Melissa en Jose Luis zaten er ook bij. En ik voelde me behoorlijk opgelaten. Waarom? Ten eerste omdat ik het gesprek moest beginnen en het niet kon laten om mijn verbazing te uiten over het feit dat ik met geen mogelijkheid de directeur heb kunnen ontmoeten tot nu. Waarop ik het antwoord kreeg dat hij het erg druk had en dat m’n Spaans toch niet goed genoeg was om hem te spreken. Au, dat deed wel pijn. Al kreeg ik een compliment dat m’n Spaans nu behoorlijk verbeterd was. Maar in mijn ogen een erg zwak excuus en in een andere situatie was ik daar flink tegenin gegaan.

Ten tweede had hij eigenlijk ook geen tijd om mijn werkzaamheden te bespreken of supervisen – maar ik was hartelijk welkom bij ASONOG. Weer au, want hun idee was dat Melissa dan maar mijn supervisor zou zijn (dit wilden ze zelfs in het contract vermelden). Die tussen neus en lippen door in november voor 3 maanden naar Canada vertrekt. En wederom moest ik daar tegensputteren, want dat idee bevalt me niet. Iemand die mij 2 weken lang zowat heeft doodgezwegen zie ik niet als een goede supervisor. Bovendien moet ik juist haar werkzaamheden observeren en waar nodig veranderen en dat is natuurlijk lastig wanneer zij degene is die mijn projecten moet goedkeuren. Na mijn argumenten op tafel te hebben gegooid (Melissa is mijn counterpart, niet handig als zij mijn supervisor zou zijn), wordt Jose Luis mijn supervisor. Die me al twee keer eerder heeft verteld dat dat niet zijn taak is. En die er ook geen tijd voor heeft. Maar ik ben van harte welkom hier.

Ik moet dus maar werken aan de communicatiestrategieën zonder interne ondersteuning van hogerop, want het lijkt erop dat niemand hiervoor verantwoordelijkheid op zich wil nemen. Ik heb me tot nu toe tegenover bijna iedereen moeten verdedigen dat ik echt wel die taal onder de knie krijg (ik heb nu al een format communicatieplan in het Spaans geschreven) en dat ik genoeg bagage heb om mijn werk te gaan doen. Niemand hier heeft ook maar enig idee van communicatiestrateën en toch moet ik mij telkens verdedigen. Er wordt gedacht dat wanneer ze me het probleem “er is geen interne communicatie” geven, ik een kant-en-klare oplossing heb. Ik vraag mij eerder af of zij wel open staan voor verandering. Geen idee, ik hoop alleen dat de situatie snel verandert, want dit vreet energie en ik kan niet zeggen dat ik er gelukkiger van wordt.

Waarom ben ik er dan aan begonnen en blijf ik volhouden? De uitdaging om het toch voor elkaar te krijgen. Ik ben al een stuk verder dan 5 weken geleden en wie weet gaat het me lukken. Ik geef niet graag op, ik moet alleen zo nu en dan m’n gal spugen.

Het is niet eens zozeer de traagheid waarmee alles gebeurt, die me stoort. Het is de onverschilligheid, het niet nemen van verantwoordelijkheden, de stugheid en de hoge mate van individualisme in de werkcultuur: dit is mijn eiland en daar ligt het jouwe. Ik hoop serieus dat ik daar doorheen kan prikken.

Het is heel vervelend om te horen hoe goed Dirkje werd opgevangen in haar organisatie en hoe zij haar in hun gemeenschap hebben opgenomen. Ik zit alleen te werken (geen idee waar Melissa de helft van de tijd uithangt), ga alleen lunchen en spreek na werktijd niemand behalve mijn huisbazin en haar familie. Met wie ik wel goed kan opschieten en die allemaal erg aardig zijn – ik krijg warempel nu ook Nelson (haar man) aan het sporten!

En ik ben hier puur voor mijn werk, niet om me voorgoed te vestigen of om zoveel mogelijk leuke uitjes te maken; maar het wordt wel heel zwaar wanneer ik hier 1,5 jaar lang in mijn eentje moet volhouden zonder sociaal leven. Of mis ik gewoon iedereen in Nederland?

Na regen komt zonneschijn

2008-08-11T21:02:00.004+02:00

Afgelopen week scheen de zon weer voor me bij ASONOG na de stortbui van de week ervoor. Melissa werd weer wat opener en ik kreeg een hele lading documenten die ik nodig had. Hector heeft me een presentatie gegeven over ASONOG en over zijn programma, Participación Ciudadana. En vervolgens kwam een andere collega ook nog met enorm veel informatie om door te nemen... en kon ik eindelijk aan de slag. ’s Avonds onder het genot van een biertje en een voetbalwedstrijd op tv (aanpassen aan de cultuur ;-)) heb ik met Hector een aantal communicatieproblemen van ASONOG kunnen bespreken.

M’n collega’s willen hun ei kwijt over het gebrek aan interne communicatie binnen ASONOG – en ik wil wel luisteren! Grappig is alleen dat men ook denkt dat ik een bijna kant en klaar antwoord heb. Helaas, zo werkt dat niet.. Maar goed, het feit dat ze naar me toe komen om erover te praten, is al heel wat. Ik word nu ook uitgenodigd om mee te gaan naar projecten, dus dan kan ik meer gaan observeren en begrijpen hoe ze werken. Er is hier dus genoeg te doen, maar ik moet er nu voor zorgen dat ik me niet gek laat maken – iedereen wil de communicatiestrategie het liefst gisteren zien. Dat zit er voorlopig nog niet in.
En nog meer goed nieuws: vandaag krijg ik eindelijk de directeur te spreken!

Afgelopen week hebben Melissa en ik gewerkt aan een uitgebreid organogram van ASONOG. Ik vroeg haar hoeveel mensen op elke afdeling en in elk kantoor werken. Dat bleek niet zo’n gemakkelijke vraag – na heel wat bellen had ze later die middag een overzicht voor me, dat ik kon gebruiken voor het organogram. En daar waren wel meerdere mensen in geinteresseerd, want niemand weet eigenlijk precies hoeveel mensen waar werken.

Binnen ASONOG spreek ik momenteel 3 talen, wat soms lekker verwarrend is: met Jose Luis spreek ik Engels, met Nelson spreek ik Duits (hij heeft een paar maanden in Zwitserland gewoond en wil Duits oefenen) en met de rest Spaans. Vooral praten met Nelson is lachwekkend: dan spreken we Duits en vraag ik “¿Cómo se dice “game” en alemán?”. Ach ja, dan gooien er we af en toe Engelse en Spaanse woorden door ;-)..

En ik begin ook steeds meer mensen te kennen – vooral eigenlijk mannen die m’n telefoonnummer willen hebben, maar ach het is een begin. Ik heb besloten om tegen deze mannen maar te zeggen dat ik getrouwd ben ;-). Ach, een praatje maken kan geen kwaad en het is goed om mijn Spaans te oefenen. Misschien verander ik nog wel van mening hierover, maar het heeft ook geen zin om dan maar met niemand te praten, toch?

Een andere uitdaging nu is het ontvangen van mijn spullen uit Nederland. Daarvoor heb ik een RTN nodig – soort van sofi nummer. En dat gaat niet gemakkelijk wanneer je hier als vrijwilliger zit en dus geen belasting betaalt. Eens kijken hoeveel tijd en moeite dit me gaat kosten – ik kan niet wachten tot m’n spullen er zijn! Maar ik houd rekening met een wachttijd van een maand.. :-(

Ah, en bijgevoegd 2 foto’s: genietend van het uitzicht en mijn huis... het grote gele gebouw. Het onderste balkon dat je kunt zien, is van mij.

Frustraties en afleidingsmaneuvres

2008-08-03T22:48:00.002+02:00

Afgelopen week was wel een week vol frustraties. Ook ik heb mijn grenzen bij tener paciencia, vooral wanneer ik na 4 weken Honduras nog niet een echt welkom-gevoel krijg. Dus afgelopen week ben ik vooral bezig geweest met het proberen te verwerken van die gevoelens en positief te blijven. Dat lukte niet altijd, maar daar had ik dan weer gelukkig afleidingsmaneuvres voor.

Een van de problemen is namelijk dat mijn collega niet met me communiceert. Zij werkt heel erg aan haar eigen projecten en betrekt me nergens in. Het aparte is, is dat zij wel ziet dat dit bij andere afdelingen gebeurt, maar niet bij haar eigen afdeling. Wanneer ik iets probeer voor te stellen, is de reactie ook erg lauw. Lastige stiuatie dus.

Dus toen het me afgelopen week teveel werd, ben ik ’s avonds gaan hardlopen. Xiomara, m’n huisbazin, wilde dat haar dochtertje Daniela met me meeging. Een klein dikkertje van een jaar of 10. Ze moet nl. afvallen en Xiomara had me al een paar keer zien rennen. Momenteel hebben de scholen vakantie en dus vervelen kinderen zich rot: er is niks voor ze te doen en de meesten hangen wat voor de tv. Kindervakantieprojecten zouden hier wel werken!

Dus ben ik met Daniela gaan rennen – en ze volgde me goed, al had ik natuurlijk wel mijn tempo aan haar aangepast (zo gemeen ben ik nou ook weer niet ;-)). Allebei eigen muziek mee, en toch samen rennen: zij wordt m’n after work project! Na afloop waren m’n frustraties naar de achtergrond verdwenen en dus kon ik de dag wel goed afsluiten.

De rest van de week was bijna niemand op kantoor vanwege een strategische workshop – iets wat niemand me had verteld, maar wat ik via via hoorde. Natuurlijk raakte ik wederom enigszins gefrustreerd waarom ik hier niets over te horen had gekregen en waarom ik niet was uitgenodigd. Vrijdag vertelde Dirkje’s directeur me dat deze workshop was gericht op een analyse van de afgelopen periode – niet echt relevant dus voor mij, maar ik had het graag van mijn collega’s gehoord. Ik hoop dus wel dat ik me deze week eindelijk kan voorstellen aan de directeur en dat er schot in begint te komen, want zoals het nu gaat, is niet goed.

Wat wel goed gaat, is mijn huisvesting. Ik heb toch een deal kunnen maken met Xiomara en heb nu een eettafel en bank en stoel. Langzamerhand begint m’n appartement dan toch een woonruimte te worden waar ik me een beetje thuis kan gaan voelen:

Verder is er gelukkig ook afleiding: Santa Rosa de Copan staat in de maand augustus in het teken van La Feria, dus zaterdag was er een kleine kinderoptocht. Erg leuk begin van de festiviteiten! En ’s avonds zijn we naar een reggueton concert gegaan – blijkbaar een uniek event, want Santa Rosa is niet zo’n uitgaansstad. Wel een belevenis om te hebben meegemaakt!

Het concert begon met een lokale rockband en het publiek was lastig warm te krijgen. Dus zijn wij maar keihard gaan meejuichen om het goede voorbeeld te geven. Daarna kwam Sensual, een zangeres met 2 danseressen die bewegingen maakten die er wel erg onnatuurlijk uitzagen. Maar de zangeres kreeg het publiek wel een beetje los. Of was het de alcohol? Er liepen inmiddels al genoeg dronken mensen rond... Derde groep was Melao uit El Salvador en zij kregen het publiek helemaal los met hun live band: iedereen was aan het dansen, heerlijk! En tenslotte kwam om half 1 de hoofdact: Regguetonduo Alexis & Fido uit Puerto Rico – en Santa Rosa ging uit haar dak! Wat een lekkere avond: een goede afleiding na een frustrerende week.

Aanpassings- en inlevingsvermogen

2008-07-24T22:16:00.004+02:00

Deze week ben ik eindelijk begonnen met werken – d.w.z.: ’s ochtends Spaanse lessen en ’s middags werken. Dat werken houdt nu nog vooral in: veel lezen. De komende tijd staat voor mij vooral in het teken van aanpassen en inleven.

Aanpassen: tener paciencia – geduld hebben. Geduld wat betreft

een geschikte woning vinden,
antwoord krijgen op mijn vragen,
een visum aanvragen,
Spaans onder de knie krijgen,
de Subjuntivo een plaats geven in de Spaanse taal,
een beeld van de huidige situatie in Honduras hebben en
de organisatie ASONOG en mijn collega’s leren kennen;

maar ook

met hakken schoenen in Santa Rosa kunnen lopen
boodschappen doen bij verschillende winkels (geen AH ;-))
lokale woorden onder de knie krijgen (aquá i.p.v. aquí, overal –ita achter plakken: ahorita i.p.v. ahora; en “pinta” i.p.v. “cool” zeggen
het fluiten en naroepen op straat negeren (oke, maar die oude mannetjes met hun sombrero’s op lachen soms zo vriendelijk... die kan ik dan weer niet negeren)
1 keer zoenen i.p.v. 3 keer (redelijk snel aangepast ;-))
’s avonds na 9 uur niet alleen over straat lopen
eraan geloven dat ik een paraplu moet kopen
balans zoeken op mijn kantoorstoel, waarvan 1 wieltje ontbreekt en
accepteren dat het wel even zal duren voor ik weer kan salsadansen.

Inleven: proberen te begrijpen waarom mensen bepaalde handelingen doen.

Inleven op werkniveau:
Gisteren had ik m’n eerste meeting met Melissa, waarin ze me een situatieschets gaf van de organisatie, waar zij denkt dat de meest urgente problemen liggen en wat haar frustraties zijn. En langzaam maar zeker kwam ze eindelijk iets meer los, waardoor ik een ingang zag om me in te kunnen leven in haar situatie. Want om hier aan de slag te kunnen gaan als capaciteitsversterkende kracht, moet ik natuurlijk eerst weten waar de aanvraag vandaan komt en hoe mijn collega’s hierover denken. Wat verwachten zij van mij, wat gaat goed en wat zou kunnen worden verbeterd... dit alles draait voor mij om inlevingsvermogen in een hun schoenen. En daar ga ik me de komende tijd op proberen te concentreren.

Inleven op taalniveau:
Hier komt de subjuntivo weer terug: de subjuntivo wordt veel gebruikt, maar volgens mijn leraar niet met regels geleerd op school: het zit zowat in het bloed, je leert het van jongsaf aan en gebruikt het zonder erbij na te denken. Het is de taal van expressies, gevoelens, emoties, twijfels, meningen, etc. Binnen de subjuntivo bestaan ook weer allerlei tijden en vandaag duizelde het me even – waar moet ik in vredesnaam beginnen??! Maar goed, dan komt weer tener paciencia: eerst moet ik de tijden leren herkennen – over een paar maanden kan ik wel proberen om ze te gebruiken.

Inleven in de cultuur:
Vandaag had Omar weer geweldige anekdotes. Zo was het vroeger gebruikelijk om het onderscheid tussen man en vrouw in woord en daad duidelijk te maken:

Meisjes kregen een rietjes in een flesje frisdrank – jongens dronken uit het flesje
Een paraplu voor meisjes heet sumbrilla (kleine kleurrijke paraplu’s – voor jongens paraguas (grote donkere paraplu’s)
Meisjes kijken naar hun nagels door de bovenkant van de hand voor zich te houden (yep, hij testte het bij mij en ik deed het precies zo!) – jongens vouwen de hand tot een vuist en draaien de hand een slag om de nagels te kunnen zien.

Ik heb me doodgelachen – doet een man dit niet, dan is hij geen echte man. Oja, Honduras is een machocultuur – en het wordt met de paplepel ingegoten. Ik zal vast ook de minder leuke kanten van de machocultuur tegenkomen, maar ik vind het erg leuk om sommige aspecten op een luchtige manier te horen.

Al met al een heel proces waar ik langzaam aan probeer te wennen.

Bienvenido a Honduras! :-)

La fiesta del 20 de Julio (Fiesta de Lempira)

2008-07-22T20:12:00.002+02:00

Afgelopen zondag vertrokken we (Dirkje, Noel, een nichtje en een vriend van Noel) richting Gracias, om het feest ter ere van Lempira bij te wonen: la fiesta del 20 de julio. Lempira (“Man van de Berg” in Lenca) is een nationale “indigo” held in Honduras: hij heeft in de strijd tegen de Spaanse bezetting een leger van verschillende “indigenos” stammen opgezet en maandenlang gevochten tegen de Spanjaarden. Het verhaal gaat dat hij door de Spanjaarden in de val is gelokt en is vermoord, maar zekerheid is hier niet over – teveel is helaas verwoest.

De nationale munteenheid is naar Lempira vernoemd en elk jaar wordt vooral in de provincie Lempira (tevens de armste provincie van Honduras) feest gevierd ter ere van deze volksheld. In Gracias heeft hij gewoond en zodoende is daar het feest erg groot en belangrijk.

Wat een superdag! De parade was erg mooi en we hebben alleen maar genoten van wat we zagen. Echt bijzonder! Prachtige jurken, versierde wagens, mooie mensen, leuke muziek... en een goede sfeer!! Geef mij maar meer van zulke feesten ;-).

Na de parade ging het feest verder in het park, waar volop werd gezongen door een groep jubiladores, gepensioneerden. En die wisten de stemming er goed in te houden na een bemoedigend betoog om zelf aan de ontwikkeling van

Honduras te gaan werken. Na een aantal “otra otra”’s van het publiek kregen ze zelf ook steeds meer de smaak te pakken: wat een sfeer!

Een aantal goede betogen over de armoede problematiek in de provincie: iedereen kan een bijdrage leveren aan de aanpak om ervoor te zorgen dat Lempira niet meer de armste provincie van Honduras is. Ook mooi om te zien hoe iedereen uit volle borst meezingt met het volkslied: hand op de borst en zet die keel maar open! Tegen het einde van de voorstellingen gaan we op zoek naar een kopje koffie, want het is alweer 12 uur geweest...

In Gracias en omgeving wonen veel Lenca gemeenschappen en blijkbaar is Lenca aardewerk een van de beste en meest bekende “artesanía” van Honduras. En dus kan ik het niet laten om iets kopen zodra ik het eerste kraampje zie. Ja, ik kan het kopen toch niet verleren ;-). Na een maiskolf met mayonaise en kaas (inderdaad een aparte combinatie en ik moet zeggen, iets te vet) gaan we eindeiljk aan de koffie. Lekker om even te zitten en bij te komen.

Voor we weer teruggaan, bezoeken we nog even Fuerte de San Cristóbal, een Spaanse fort dat bovenop de berg ligt. Ook weer een prachtig uitzicht en aangezien we nog behoorlijk in the mood zijn voor foto’s, maken we ook hier weer een hele reportage J. Maar het is ook zo mooi... en die wolkenpartij... je ziet de regen gewoon op je af komen! En we kijken vanaf het fort ook nog eens recht tegen de hoogste berg van Honduras aan: El Cerro de las Minas, 2849 meter hoog.

Deze berg ligt in het Parque Nacional Montaña de Celaque en ligt (naar ik schat meestal) half in de wolken, maar is inderdaad erg indrukwekkend. Ja, die zou ik best eens willen beklimmen! Celaque betekent iets als “waterdoos” in het Lenca en doet zijn naam eer aan: de 11 rivieren zorgen voor water in alle omringende gemeenschappen, noordelijk Honduras en delen van El Salvador.

Dirkje en ik eindigen de dag uiteindelijk volgens onze nieuwe zondagtraditie, met een Corona in onze vaste stamkroeg – we hoeven het niet eens meer te bestellen. Helemaal voldaan van een superdag, genieten we van ons drankje en gaan met een glimlach, in de stortende regen, een uur later naar huis.

Aguas Termales

2008-07-17T20:52:00.003+02:00

Voor ik met weer een spannend verhaal begin.. Dankjewel voor alle reacties, echt super dat jullie het leuk vinden om mijn weblog te lezen! Ik moet ook vaak erg lachen om het commentaar... heerlijk, zit je ergens in je eentje te mailen en dan moet je keihard lachen. Ach ja, dan word ik maar die chica loca de Holanda :-).

Ik heb warempel veel te vertellen. Dinsdagavond ben ik met Dirkje en haar medestudenten van de universiteit naar de Aguas Termales gegaan, in Gracias – ook een koloniaal stadje in de bergen, ongeveer een uurtje rijden van Santa Rosa. Eindelijk zag ik de omgeving in daglicht (toen we vertrokken was het nog even licht): wat een mooi land! Supermooie natuur... bergen, al dat groen... yes!! Onderweg zijn we gestopt om te eten (ja, ook Honduras is, net als de Filipijnen, een behoorlijke eetcultuur) en ik voelde me echt een beetje thuis in de groep, al verstond ik maar de helft van wat ze zeiden. Maar het voelde erg goed om zo te worden opgenomen in een groep die je net hebt leren kennen. Wat een heerlijke kletsmajoren!

Na een paar enge spookverhalen onderweg, kwamen we rond 8 uur aan in de Aquas Termales: heet water bronnen. Dirkje en ik waren de enige vrouwen in bikini (de rest droeg short en t-shirt) en begonnen in het “koudste” bad – dat nog erg warm is. Na een paar heerlijke “aaahhhhs” en “ooooohs”... en “mmmmms”, bedachten we ons dat onze genotskreten misschien iets te luid waren onder zoveel mannelijke bezoekers. Maar ach, het was zo erg genieten, dat kon je gewoon niet geluidloos doen. We hebben daar echt heerlijk gebadderd en gezwommen en vooral genoten van het water, de omgeving en ons gezelschap. Vlak voor we weggingen ook nog even het warmste bad geprobeerd: bijna een sauna zo warm. Dit had ik echt even nodig: Honduras is meteen zoveel leuker! :-)

Helemaal ontspannen zijn we terug naar huis gereden. Dus ik dacht dan ga ik heerlijk slapen.... en dat heb ik ook deels gedaan, maar halverwege de nacht kwamen allerlei Spaanse woorden naar boven en lag ik vervoegingen van werkwoorden op te dreunen. Dus redelijk vermoeid opgestaan de volgende dag, maar wel met een voldaan gevoel.

En gisteren tijdens de Spaanse les, nodigde mijn leraar (Omar) me uit om even bij zijn ouders langs te gaan – om Spaans te oefenen. Dat was ook erg bijzonder. Zijn ouders wonen in een mooi groot koloniaal huis, dat zijn opa heeft gebouwd. De binnenpatio is groot en vol mooie planten... mooi!! Ik had Omar die ochtend tijdens de les verteld dat ik misschien een andere woning zoek. En dus schakelde hij meteen zijn ouders in en kreeg ik zo binnen no time 3 opties aangeboden. Allemaal geen probleem en Omar vond dat ik maar langs moest gaan om te kijken, zodat ik mijn Spaans kon oefenen.

By the way.. Dit is de school waar ik Spaanse les heb:

Dus ben ik ’s middags bij de eerste langs gegaan. Ook dat was een mooi koloniaal huis en zo anders dan waar ik nu woon. Hier is ofwel een appartementje achter het huis, ofwel een grote kamer beschikbaar, in een huis waar vader en zoon wonen. De vader is een hele aardige man en kletst me ook al de oren van de kop. Toch lijkt het me ook wel erg leuk om daar te wonen, zo krijg ik natuurlijk veel meer mee van de Hondurese cultuur. Wordt nog een lastige keuze!

Dirkje heeft nog voor me onderhandeld met de huisbazin van mijn huidige appartement en zij gaat navragen of ze nog ergens flexibel in kunnen zijn.

Vandaag ga ik naar nog 1 of 2 andere appartementen kijken. Dus hopelijk kan ik eind deze week de knoop doorhakken en dan kunnen jullie eindelijk foto’s van mijn woonruimte zien, met meubels! :-)

Jumping the streets of Santa Rosa de Copan

2008-07-13T22:48:00.003+02:00

Ik wil toch nog even verder gaan over de straten van Santa Rosa de Copan. Geleerd van de slechte combinatie high heels en de straten van Davao, had ik tijdens het inpakken in Nederland besloten om geen high heels mee te nemen. Oke, 1 paar dat al behoorlijk versleten is, om toch nette schoenen te hebben. Maar dat zijn de laagste hakken die ik heb J. Volgens mij een goede beslissing, want als ik hier de straten en stoepen zie... op hakken was ik al 20 keer gevallen. Ik snap ook niet hoe sommige vrouwen dat hier kunnen. De stoepen zijn zeer onregelmatig – je hoeft hier niet in de gym te steppen, loop gewoon een uur door de stad, stoep op en af en je hebt je work-out van de dag gehad.

Ik loop nogal snel en spring stoep op en af. Ten eerste omdat de stoepen heel smal zijn en het nog maar net lukt om iemand te paseren. Ten tweede omdat je, wanneer je de straat wil oversteken, soms letterlijk moet springen om op de straat te komen. Sommige stoepen zijn enorm hoog. Hoe ik dat op hakken zou moeten doen... geen idee. Vaak loop je dan maar een stuk over straat, al zijn de straten ook niet erg breed. Elegant lopen lukt hier bijna niet. Dan moet je al precies weten waar je wel en niet kan lopen met hakken. En anders is het gewoon springen van de ene naar de andere kant. Dus ik houd het voorlopig op slippers, bergschoenen en sneakers :-).

Overal waar je loopt, hoor je heerlijke muziek: salsa, bachata of reggueton. Zodra ik die muziek hoor, word ik helemaal vrolijk en slaat mijn fantasie op hol. Het liefst zou ik dan gaan dansen op straat (vroeger teveel Fame gekeken), maar dat heb ik hier helaas nog niemand zien doen. Anders zou ik natuurlijk zo meedoen! Maar om er mee te beginnen... ik geloof dat ik door gewoon rond te lopen al genoeg aandacht krijg. Is wel even genoeg zo ;-).

Verder zie je, vooral rondom parque central, veel verkopers met ananas, maiskolven, tamales en zoet brood... ziet er allemaaal erg lekker uit! Het lijkt erop dat het leven hier ook veel op straat afspeelt. Dat klinkt allemaal erg leuk, maar ik heb ook gehoord dat mannen op zondagmiddag stomdronken in het park hun roes liggen uit te slapen, omdat ze niet naar huis durven gaan. Of niet worden binnengelaten, wie weet... Niet echt een gezellig beeld dus.

Voordat jullie denken dat ik hier heerlijk de hele dag van het zonnetje zit te genieten: het regent elke dag, meestal aan het eind van de dag. Afgelopen week heeft het ook een paar keer flink gestormd – mijn straat wordt dan een enorme modderpoel, maar is de volgende dag alweer bijna opgedroogd. Ik ben al een paar keer vergeten een raam dicht te doen, waardoor het naar binnen regende. Maar goed dat ik nog geen meubels heb.. En twee keer is de regen zelfs onder de voordeur naar binnen gekomen. En dat terwijl ik op 2 hoog woon en een drempel voor mijn deur heb. Gelukkig was ik niet van plan om een mooi tapijtje bij de voordeur te leggen..

Verder is het hier nog steeds vrij saai. Mijn collega Melissa helpt me hier niet echt... eigenlijk helemaal niet, wat wel een beetje irritant is. Ik heb haar tot nu toe 2 keer gezien. Maar gelukkig is Dirkje er (zij werkt voor OCDIH, een NGO die in het netwerk van mijn ASONOG zit) en zij wil me wel met een aantal dingen helpen. En natuurlijk om even gezellig te kletsen onder het genot van een capuccino of biertje J. Ze lacht me ook heerlijk uit: ik ben begonnen met een beetje excersising thuis, aangezien ik toch de ruimte heb. Dus ik dans en spring wat rond in huis, hopend dat de mannen op het voetbalveld niet naar binnen kunnen kijken. Salsa gaat wat lastig zonder partner, maar ik ben m’n spinning aan het oefenen. Dan tol ik van de ene kant van het huis naar de andere. Heb het uitstekend onder controle.. not! Maar ja, in de weekenden is de sportschool dicht en je moet toch ergens beginnen. En ik voel me meteen wat fitter.

En zo meteen lekker een biertje drinken met Dirkje. Goed einde van een saai weekend ;-).

Houten kont

2008-07-10T20:28:00.006+02:00

Zo, wat krijg je een houten kont van op de grond zitten.. ik heb nog steeds geen meubels, omdat ik nog zit te twijfelen of ik in dit apartement blijf, of misschien naar een gemeubileerd appartement verhuis (dat nu nog niet klaar is). Dus zit ik voorlopig of op bed, of op de grond. Nou, zodra ik naar meubels ga zoeken, ga ik in ieder geval een lekkere stoel en bank kopen!

Dinsdag ben ik begonnen met mijn Spaanse lessen hier – 4 uur per dag. Met koffie, anders houdt mijn leraar het ook niet vol. Omar is een charmante man die veel kan vertellen over Honduras en Santa Rosa de Copan. Hij wil ook veel weten over Nederland, dus we hebben leuke gesprekken. En gisteren had hij zelfgebakken koekjes van zijn vrouw meegenomen. Jummie, laat mij maar genieten van de lekkernijen hier! Oke, zijn vrouw is Canadese, dus het waren chocolate chip cookies, maar hey, any cookie is fine with me :-). De Spaanse lessen gaan hier een stuk beter dan in Nederland en het is erg gezellig. Na de les ga ik altijd meteen naar het hotel om de hoek om te internetten – yep, onder het genot van een capuccino.

Dinsdagavond ben ik naar de bios gegaan met Dirkje en de muchachas van haar huis (de werksters – vrouwen die keihard werken voor een ontzettend laag loon, vaak het grootste deel van hun leven). De film was om 9 uur afgelopen en mij werd aangeraden om met de taxi naar huis te gaan. Ik keek Dirkje even vreemd aan “Maar het is pas 9 uur en ik woon een kwartiertje lopen hier vandaan”, waarop Dirkje zei “Yep, maar dit is Honduras J”. En alhoewel ik eerst nog dacht ”Poeh, ik durf best alleen naar huis”, dacht ik al snel daarna aan de veiligheidstraining die ik in Nederland heb gehad. En ja, Dirkje heeft natuurlijk gelijk: this isn’t Kansas anymore, Toto. Dus ben ik braaf in de taxi gestapt, nadat Dirkje had uitgelegd waar ik naartoe moest. Want ja, ik weet wel waar ik woon, maar het adres... daar doen ze hier niet zo aan, je moet het een beetje beschrijven en dat moet ik nog even onthouden ;-).

Toen ik de volgende dag een man met een enorm hakmes over straat zag lopen, was ik blij dat ik een taxi had genomen. Je weet tenslotte maar nooit wie je ’s avonds tegenkomt en de straatverlichting is niet al te best.

Ah, en ik wil toch even laten zien over wat voor straten ik het heb, wanneer ik zeg dat ik over straat loop, dus hierbij nog 2 foto’s van Santa Rosa: een willekeurige straat en de Iglesia bij Parque Central.

Tomar cafe

2008-07-08T20:07:00.005+02:00

M’n leventje is nog vrij saai hier. Dus wat doe je als je een beetje zit te wachten tot je iets kunt doen? Dan ga je gekke dingen doen tussendoor. Ik kreeg gisteren opeens de neiging om de handstand tegen de muur te doen. Zo eens in de zoveel tijd komt die behoefte naar boven en als je dan in een leeg appartement zit met een enorme keuze aan vrije muren, nou... dan kun je nog maar 1 ding doen!

M’n koffie consumptie is hier ook weer behoorlijk gestegen. Om te kunnen internetten op m’n laptop, kan ik naar drie verschillende plaatsen gaan: een cafe, een hotel of een restaurant. Ik heb alledrie al bezocht – alleen bij het restaurant twijfelde ik of ik naar binnen zou gaan. Naast de deur hangt een bord verboden voor wapens. Hmm.. 2 gedachtes gingen door me heen: (1) a bit dodgy... waarom zetten ze dat er expliciet neer? Nog niet ergens anders gezien; en (2) hey, daar loopt in ieder geval niemand met een geweer rond. Nou, ik was toch wel nieuwsgierig naar de inrichting, dus ik koos voor optie 2. Eenmaal binnen bleek het een soort familierestaurant te zijn, waar ik een hele middag lekker heb kunnen internetten en eten.

Maar goed, ik had het over koffie.. Onder het lezen en schrijven van emails, zit ik elke dag te genieten van een heerlijke capucchino... totdat de batterij van m’n laptop leeg is. En nu zul je denken dat ik dan aan het eind van de dag helemaal sta te stuiteren van de cafeine, maar nee hoor! Ik lig rustig om half 10 in bed omdat er niet veel te doen is en dan slaap ik meteen heerlijk in.

Santa Rosa de Copan is een klein stadje met zo’n 40.000 inwoners en er zijn genoeg gelegenheden om ergens af te spreken onder het genot van een kopje koffie. Samen met Dirkje heb ik ook al een aantal cafeetjes bezocht en overal zie je wel mensen zitten. Ze heeft me al meteen naar de plekjes gebracht met de lekkerste capuccino’s. Starbucks eat your heart out ;-)

De koffie wordt hier lokaal geproduceerd – je kunt zelfs een tour krijgen op de plantage (Beneficio Maya). Uitstekende kwaliteit (al heb ik er weinig verstand van, maar hij smaakt me erg goed) en ook het schuim op de capuccino wordt zorgvuldig gemaakt – je likt het liefst met je tong je kopje uit!

Maar ik probeer het toch enigszins te matigen tot een kop of 3, 4 per dag... Ik moet tenslotte ook een beetje aan mijn gezondheid denken. Maar zodra ik aan de slag ga, zal ik veel op werk emailen, dus dan hoef ik niet meer dagelijks naar een cafe om te internetten. As for now... ik denk dat ik nog een capuccino neem.. :-)

Santa Rosa de Copan

2008-07-05T21:16:00.009+02:00

Gistermiddag, net toen ik van plan was in het centrum te gaan internetten, begon het lang keihard te regenen... zo'n uur of 2. Tja, aangezien ik nog geen paraplu heb gekocht, besloot ik maar binnen te blijven. Daar zit je dan, in een leeg appartement. Nou, da's niet helemaal waar: het is gemeubileerd: ik heb een ijskast en gasfornuis. Het bed en de tv (die het nog niet doet), zitten er nog niet bij. Dus ach, ik kan slapen en eten. Ziet er toch gezellig uit, of niet? ;-)

Maar ik heb wel een balkon met een mooi uitzicht!

En ik woon op loopafstand van het centrum. Oke, het centrum... je hebt 1 hoofdstraat, laten we het de dorpstraat noemen. En daar omheen zitten alle winkels, het parque central, de kerk, etc.. Ik heb nog niet alles gevonden, maar dat komt nog wel. Verder heb ik ook kunnen zien waarom de stoepen zo enorm hoog zijn: na een regenbui kun je daar tenminste nog droog op lopen. Goed afvoersysteem dus voor het water.... Santa Rosa ligt midden in de bergen, dus het water stroomt naar beneden tijdens een regenbui.
Je wordt hier niet zo enorm nagestaard door iedereen als in de Filipijnen, waar je soms dacht dat er misschien vogelpoep op je hoofd zat ofzo, want waarom staarde anders iedereen je zo na? Maar nee, hier kijken ze wel op, maar lopen gewoon door. Alleen krijg ik veel sjans van de oudere mannen, da's wel erg grappig. Het heeft zo z'n charme ;-).

Nou, ik kan niet wachten tot ik aan de slag kan gaan! Nog even een teken van leven:

Eerste indruk Honduras

2008-07-05T01:29:00.003+02:00

Na een turbulente laatste maand in Nederland, ben ik 2 dagen geleden eindelijk aangekomen in Honduras.. De laatste maand voorbereidingen verliep niet helemaal soepel, maar gelukkig heb ik veel steun van vrienden en familie gekregen. Nog lekker goed gefeest (verdorie, nu moet ik afkicken... ik raakte net gewend aan die heerlijke salsa avonden) en lekker tijd doorgebracht met familie.
Ik had bijna m'n vlucht van Miami naar San Pedro Sula gemist door een enorme onweersbui, maar na een heftige discussie met de grondstewardess, mocht ik toch nog naar mijn vliegtuig rennen (de aanhouder wint ;-)). Bleek het vliegtuig vervolgens bijna een uur vertraging te hebben... De laatste vlucht was de meest gezellige: Angela, een Hondurese vrouw ontmoet, die in de VS, Mexico en Honduras woont. Heerlijk gepraat over het leven, de liefde en Honduras. Ze zei dat ik vooral niet te vroeg moest trouwen en "date young men, then marry the older ones: they've got good careers and money". Hahaha, ik zal het onthouden ;-).. Ik ga wel contact met haar houden - ze maakt wel vaker een autotocht van Florida naar Honduras, en heeft me uitgenodigd om een keer mee te gaan. Dat lijkt me natuurlijk super!!
Toen we in San Pedro Sula aankwamen, moest ik natuurlijk even kijken wat het uitzicht was... veel groen, een enorme rivier... en ruimte! In vergelijking met Davao, waar ik dacht "waar ben ik in vredesnaam terecht gekomen met al die op elkaar gepropte huisjes"... dacht ik hier: "heerlijk, wat een natuur!" En toen ik buiten kwam, was het weer ook niet verkeerd. Oke, het is regenseizoen, maar niet broeierig warm en je begint niet te zweten na 3 minuten lopen. Heerlijk!
Natuurlijk kon ik, zodra ik de hal van het vliegtuig binnenkwam, mijn koffers meteen achterna rennen, want een portier wilde me al naar een taxi brengen. Ach ja, dat is in elk land natuurlijk, alleen nu kon ik niet naar mijn collega Melissa zoeken, want ik moest mijn koffers achterna. Gelukkig had ik wel een behoorlijk publiek dat stond te genieten van het schouwspel, dus mooi, ik zorg m'n 1e dag al meteen voor entertainment. Maar uiteindelijk is alles goed gekomen en heb ik Melissa gevonden. Nou, en daar ging m'n Spaans... ik gooide er Franse en Italiaanse woorden doorheen waarvan ik niet eens wist dat ik ze kende... Maar goed, ik kan duidelijk maken wat ik wil en Melissa heeft genoeg geduld met me. Maandag begin ik met m'n eerste cursusdag! En dan zal het Frans en Italiaans snel naar de achtergrond verdwijnen...

To Get There with ICCO

2008-06-03T11:55:00.009+02:00

In juli vertrek ik voor 1,5 jaar naar Santa Rosa de Copan, Honduras om daar te gaan werken als communicatie adviseur voor ASONOG. Mijn uitzending verloopt via To Get There, een internationaal programma van ICCO en Kerk in Actie dat young professionals de mogelijkheid biedt om werkervaring op te doen in een ontwikkelingsland.
Op deze site zal ik al mijn ervaringen in Honduras met jullie delen!